Wednesday, April 27, 2011

စိတ္မဆိုးပါနဲ႔

အပင္က ခါးေထာက္ေနသလိုပဲ၊ အပင္စိတ္ဆိုးေနတယ္
သူ႔အကိုင္းျဖတ္ခံထားရလို႔ေနမွာ



ပန္းသီးအပင္က အပြင့္ျဖဴျဖဴေလးေတြလွလို႔

Saturday, April 23, 2011

Христос Воскресе - Enjoy in Easter Day !



Easter song performed by musical orchestra ''Stupovi'' and various Serbian singers and celebrities, dedicated to the resurrection of Christ, made as a part of an action of raising funds for reconstruction of medieval Serbian orthodox monastery ''Pillars of Saint George''.

People rejoice, all nations listen:
Christ God is risen! Let us rejoice!
Dance all ye stars and sing all ye mountains:
Christ God is risen! Let us rejoice!

Whisper ye woods and blow all ye winds:
Christ God is risen! Let us rejoice!
O seas proclaim and roar all ye beasts:
Christ God is risen! Let us rejoice!

Buzz all ye bees and sing all ye birds:
Christ God is risen! Let us rejoice!
O little lambs rejoice and be merry:
Christ God is risen! Let us rejoice!

Nightengales joyous, lending your song:
Christ God is risen! Let us rejoice!
Ring, O ye bells, let everyone hear:
Christ God is risen! Let us rejoice!

All angels join us, singing this song:
Christ God is risen! Let us rejoice!
Come down ye heavens, draw near the earth:
Christ God is risen! Let us rejoice!

Glory to Thee, God Almighty!
Christ God is risen! Let us rejoice!
Glory to Thee, God Almighty!
Christ God is risen! Let us rejoice!
Ljudi likujte, narodi čujte:
Hristos voskrse, radost donese!
Zvezde igrajte, gore pevajte,
Hristos voskrese, radost donese!
Šume šumite, vetri brujite,
Hristos voskrse, radost donese!
Mora gudite, zveri ričite,
Hristos voskrse, radost donese!
Pčele se rojte, a ptice pojte
Hristos voskrse, radost donese!

Anđeli stojte, pesmu utrojte,
Hristos voskrse, radost donese!
Nebo se snizi, zemlju uzvisi,
Hristos voskrse, radost donese!
Zvona zvonite, svima javite,
Hristos voskrse, radost donese!
Slava ti Bože, sve ti se može,
Hristos voskrse, radost donese!
Anđeli stojte, pesmu utrojte,
Hristos voskrse, radost donese!
Nebo se snizi, zemlju uzvisi,
Hristos voskrse, radost donese!
Zvona zvonite, svima javite,
Hristos voskrse, radost donese!
Slava ti Bože, sve ti se može,
Hristos voskrse, radost donese!

Sv. Vladika Nikolaj

http://www.podignimostupove.com

Sunday, April 17, 2011

သူ႔အႀကိဳက္ ပံုတူ

ပုံတူ ေရးဆြဲေပးဖို႔ ပန္းခ်ီဆရာ အိမ္တစ္အိမ္ေရွ႕ကိုေရာက္ေနပါၿပီ။ ျခံတံခါးနိမ့္နိမ့္ေလးေရွ႕ေျခအစံုရပ္လိုက္တာနဲ႔ အနက္ေရာင္ ေခြးတစ္ေကာင္ အေလာတၾကီးေျပးလာၿပီး အာေခါင္ျဖဲေဟာင္ပါေတာ့တယ္။ ပန္းခ်ီဆရာ ေျခလွမ္းေတြ ေနာက္ျပန္ဆုတ္လိုက္မိေသးရဲ႕၊ ေခြးကျဖင့္ ျခံထဲမွာပဲ၊ ျခံထဲမွာေတာင္မွ ညာဘက္ျခမ္းက ျခံ၀န္းေလးထဲမွာ၊ အျပင္ထြက္လို႔ မရေလ ေဒါသတႀကီး အသံကိုျမွင့္ၿပီး ေဟာင္ေလနဲ႔ေပါ့၊  ေခြးက သူ႔ရဲ႕အျမီးကိုေတာ့ တလႈပ္လႈပ္ခါယမ္းလို႔၊ မိတ္ေဆြလား ရန္သူလား စူးစမ္းေနဟန္တူရဲ႕၊ အိမ္ထဲက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ လွစ္ကနဲ အိမ္အျပင္ေရာက္လာတယ္။ ငု၀ါေရာင္ဂ်ာကင္တိုကပ္ကပ္ေအာက္မွာ အစိမ္းႏုေရာင္တီရွပ္ေလးက ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စထြက္လို႔၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီအနက္က်ပ္က်ပ္၊ ေျခတံသြယ္သြယ္နဲ႔မိန္းကေလး၊ အနက္ေရာင္ ဆံပင္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ဖားဖားေတြ ၀ဲကနဲခါၿပီး ျခံတံခါးဆီေရာက္လာခဲ့တယ္။
“အခ်ိန္တိက်လိုက္တာရွင္ ညေန ငါးနာရီတိတိပဲ”
“----”
ပန္းခ်ီဆရာတစ္ခုခုျပန္ေျပာဖို႔ ပါးစပ္ျပင္တုန္းမွာပဲ ...
“လာပါရွင္ အိမ္ထဲကို၊ အေဖတို႔ လည္းရွိၾကတယ္။ ေမာင္ေလးကေတာ့ ရုံးဖြင့္ရက္ဆိုေတာ့ ၿမိုဳ႔ကို မနက္အေစာႀကီးကပဲ ဘတ္စ္ကားနဲ႔သြားၿပီ။ လာ လာ၊ ညီမေလးေရ .. ညီမေလး”
ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ မိန္းကေလးက သူ႔ရဲ႕ညီမေလးတဲ့ လွမ္းေခၚပါတယ္။ ပန္းခ်ီဆရာသိတာက ဒီကေလးမမွာ ေမာင္ငယ္တစ္ေယာက္ပဲရွိတာပဲ၊ မိန္းကေလးက ဟိုဒီ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္တယ္။ အနီးအနားက အပင္အုပ္အုပ္ေလးေအာက္မွာ မီးခိုေရာင္ေၾကာင္တစ္ေကာင္ “အင္” လို႔ ခၽြဲခၽြဲႏြဲ႔ႏြဲ႔ျပန္ထူးပါတယ္။ ေအာ္ ... မိန္းကေလးရဲ႕ ညီမေလးဆိုတာ သူပဲကိုး၊ မီးခိုးေရာင္ေၾကာင္က မီးခိုးေရာင္ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ကဗ်ာဆရာကို စိုက္ၾကည့္ပါတယ္။

“ရွင္ ေၾကာင္ခ်စ္တတ္သလားပဲ၊ ကၽြန္မရဲ႕ညီမေလးေလ၊ ကၽြန္မက ညီမေလးလို႔ပဲေခၚတယ္”

“ေၾကာင္လား၊ မခ်စ္ဘူးထင္တာပဲ၊ ေခြးေတြလည္းမခ်စ္ဘူး၊ ေခြးေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုမႀကိဳက္ၾကဘူး။ ေဟာဟိုဘက္ျခံက ေခြးေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းေဟာင္ေနတာ ၾကည့္ပါလား”

“ခစ္ခစ္ .. အဲဒါ ကၽြန္မတို႔ေခြးပဲ အဲဒီဘက္က အသီးအႏွံေတြစိုက္ထားတဲ့ျခံေလ၊ ဘေရာင္းကို ျခံေစာင့္အဲဒီဘက္မွာထားတယ္။ ညေနဆို ကၽြန္မတို႔ သူ႔ကို ႀကိဳးျဖည္ေပးထားတယ္။ တစ္ေနကုန္ေတာ့ သူ႔အိမ္ေလးနားမွာပဲ ႀကိဳးခ်ည္ထားတာေပါ့ရွင္”

“ဟင္ တစ္ေနကုန္ ခ်ည္ထားတယ္”

ပန္းခ်ီဆရာက စိတ္ထဲကေနလည္း အျပစ္တင္လိုက္ပါတယ္။ မိန္းကေလးေရ မင့္ကို ႀကိဳးနဲ႔ ခ်ည္ထားရင္ ႀကိဳက္မလားကြဲ႔၊ တစ္ေနကုန္ မင္းေလး အိမ္ထဲမွာေန ... ေနရမယ္ေလ၊ ကဲ .. ဘယ္လိုလဲ။

“တစ္ေနကုန္ခ်ည္ထားရတာေပါ့ရွင္၊ ကၽြန္မတို႔ သူ႔ကို လိုက္ေစာင့္ၾကည့္မေနႏိုင္ဘူး။ တစ္ေယာက္မွ မအားၾကဘူးေလ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ဘေရာင္းကသြားကိုက္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ တရားစြဲခံေနရဦးမယ္၊ အေလ်ာ္ေတာင္းမယ္၊ တနင့္တပိုးႀကီးေပးရမွာရွင္၊ ၿပီးေတာ့ ျခံေစာင့္ေပးဖို႔ အလုပ္က သူ႔ရဲ႕အလုပ္ပဲေလ၊ တေနကုန္ သူ႔အိမ္ေလးထဲပဲ ေနရေတာ့ ညက်ေတာ့ လႊတ္လိုက္တာနဲ႔ သူက ပိုေဟာင္ေရာပဲ၊ လူစိမ္းအရိပ္ေလးမေတြ႔လိုက္နဲ႔၊ ေတြ႔တာနဲ႔ သူက အားကုန္ေဟာင္ေတာ့တာပဲ၊ ညက်ရင္ ကၽြန္မတို႔အတြက္ စိတ္ခ်ရတာေပါ့၊ ဒါေၾကာင့္ သူက ရွင့္ကို ေဟာင္တာပါရွင္၊ ရွင့္ကို မႀကိဳက္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး၊ ခစ္ ခစ္”

မိန္းကေလးက စကားေတြ သြက္သြက္ေျပာၿပီး အသံလြင္လြင္ေလးနဲ႔ ရယ္လိုက္ပါတယ္။

ပန္းခ်ီဆရာ စိတ္ထဲမေတြ႔လွေပမဲ့ သူမတတ္ႏိုင္တဲ့ကိစၥမို႔ ဥေပကၡာျပဳလိုက္ပါတယ္။ မိန္းကေလးရဲ႕ အသံလြင္လြင္ေလးထဲကိုပဲ စီးေျမာၾကည့္လိုက္တယ္။ မိန္းကေလးရဲ႕ မ်က္လံုး၊ ႏွာတံ၊ ေမးေစ့နဲ႔ မ်က္ႏွာက်အားလံုးကို စိတ္မွန္းနဲ႔ ပံုတူ စၿပီးေရးၾကည့္ပါတယ္။ သူတို႔ ဧည္ခန္းထဲမွာ ထိုင္ၾကေတာ့ မိန္းကေလးရဲ႕ အေဖ၊ အေမေတြက အသီးသီး ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုၾကတယ္၊  နဂိုက မက်ယ္တဲ့ ဧည့္ခန္းထဲမွာ အလုအယက္ႏႈတ္ဆက္တဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ပါ ျပည့္က်ပ္ကုန္ပါတယ္။ မိန္းကေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာက်က အေမနဲ႔တူေနတယ္။ ေမးရိုးနည္းနည္းေလး ေဘးကို ကားထြက္ေနသေယာင္ေယာင္၊ ၿပီးေတာ့ မ်က္ခံုး၊ မ်က္ခံုးေတြက အေမ့ရဲ႕ မ်က္ခံုးေတြအတိုင္းပဲ၊ မ်က္ခံုးအစမွာ ခပ္စိုက္စိုက္နဲ႔ ၿပီးေတာ့ေဒါင့္ခ်ဳိး အေပၚကိုေကြးတက္သြားတဲ့မ်က္ခံုးမ်ဳိးေပါ့၊ အေမက မျပဳမျပင္ပဲထားဟန္တူရဲ႕ မ်က္ခံုးထူထူႏွစ္ခုက မ်က္ႏွာမွာ အထင္းသားျမင္ေနရတယ္။ မိန္းကေလးကေတာ့ ပိုၿပီး ပင့္တင္ကာ ေသးေသးသြယ္သြယ္ျဖစ္ေအာင္ ပံုေဖာ္ထားေလတယ္။ ႏွာတံ၊ ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ ေမးေစ့ကေတာ့ မိန္းကေလးရဲ႕အေဖအတိုင္းပါပဲ၊ အတူဆံုးက ေမးေစ့၊ ေမးေစ့ရဲ႕အလယ္မွာ ခြက္ၿပီးခ်ဳိင့္၀င္ေနပံုက မိန္းကေလးကို စြဲေဆာင္မႈရွိေအာင္ဖန္တီးထားသလိုလို၊ ပန္းခ်ီဆရာရဲ႔ မ်က္လံုးထဲ ေမးေစ့ႏွစ္ခြနဲ႔ အေမရိကန္မင္းသား ဂြ်န္ထရာဗိုလ္တာကိုျမင္မိေသးတယ္။ မိန္းကေလးက သိပ္အေခ်ာအလွႀကီး မဟုတ္ေပမဲ့ အားလံုးျခံဳၾကည့္ရရင္ေတာ့ ဆြဲေဆာင္မႈရွိတဲ့ မိန္းကေလးမ်ဳိးေတာ့ ျဖစ္ေနပါတယ္။

“ရွင္ ေကာ္ဖီေသာက္မလား၊ လဘက္ရည္လား”

“ဗ်ာ .. ေကာ္ဖီေပါ့”

“ႏြားႏို႔ထည့္မလားပဲ၊ သၾကားဘယ္ႏွစ္ဇြန္းလဲရွင္”

“ထည့္မယ္၊ ေကာ္ဖီတစ္၀က္၊ ႏြားႏို႔တစ္၀က္၊ သၾကားက တစ္ဇြန္းေလာက္”

မိန္းကေလးက ေမးခဲ့ေပမဲ့ ပန္းခ်ီဆရာေျဖလည္းေျဖၿပီးေရာ မိန္းကေလးအေမက ေကာ္ဖီႏွပ္ဖို႔ ထသြားပါတယ္။ မိန္းကေလးအေဖက စကားေတြအမ်ားႀကီးပဲ ေျပာတယ္။ မိန္းကေလးဟာ ၿမိဳ႕မွာ စိုက္ပ်ဳိးေရးဘြဲ႔ရခဲ့ၿပီးေပမဲ့ အလုပ္ရွာေနဆဲပဲတဲ့၊ အသီးအႏွံအပင္ေတြကလြဲလို႔ ဘာမွထူးထူးျခားျခားမရွိတဲ့ ရြာေလးကို မိန္းကေလးက စိတ္ကုန္ေနတယ္၊  ၿမိဳ႔ႀကီးက အလုပ္တစ္ခုခုရဖို႔ မိန္းကေလး ေန႔တိုင္း ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရွာတယ္။ အလုပ္ေခၚစာေတြကို အျမဲစူးစမ္းေနတယ္။ အလုပ္ေတြတစ္ခုၿပီးတစ္ခုေလွ်ာက္ေနသတဲ့၊ ဒီရြာေလးက ဒီအိမ္ေလးထဲမွာ တစ္ရက္ကေလးမွ မေနခ်င္ရွာဘူး၊ ဒီရြာေလးက ဒီအိမ္ေလးထဲမွာ မိန္းကေလး သိပ္ကို ပ်င္းရိေနခဲ့သတဲ့၊ မိန္းကေလးအေဖက မိန္းကေလးရဲ႕အေၾကာင္း တစ္ဘ၀လံုးစာ သိသြားရေတာ့မေလာက္ေအာင္ပဲ တခဏေလးအတြင္းမွာကို စံုစံုေစ့ေစ့ေျပာျပပါတယ္။

“ဟုတ္ကဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္စၾကရေအာင္လား၊ အခုအခ်ိန္မွာမွ မစရင္ ေမွာင္သြားေတာ့မယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေနေရာင္မရွိရင္ ပံုတူဆဲြဲရတာ အဆင္မေျပဘူးဗ်”
ပန္းခ်ီဆရာ နားထဲ စကားေတြျပည့္လာေတာ့ ေခါင္းထဲမူးေ၀လာၿပီ၊ သူ ပံုတူဆြဲဖို႔ လာခဲ့တာေလ၊
အဲဒီေတာ့မွ မိန္းကေလးက အေလာတႀကီး ေမးပါတယ္၊

“ဟုတ္ပါ့ရဲ႕၊ ကၽြန္မ ဘယ္ေနရာမွာ ....”
 
ပန္းခ်ီဆရာက ေနေရာင္လင္းလင္းထင္းထင္းရေနတဲ့ တံခါးေပါက္ေဘးနားက ခံုမွာပဲ ေဘးတေစာင္းအေနအထားနဲ႔ ထိုင္ဖို႔ေျပာလိုက္ပါတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တည့္တည့္ႀကီးထိုင္ေနဖို႔မလိုဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ က ဒီေနရာမွာပဲထိုင္မယ္”

မိန္းကေလးရဲ႕ ပံုတူအတြက္ pastel နဲ႔ပဲ ဆြဲဖို႔ ပန္းခ်ီဆရာျပင္ဆင္ခဲ့ပါတယ္။ ဆီေဆးနဲ႔ဆြဲရင္ေတာ့ ပိုၿပီးအေသးစိတ္ တိတိက်က်ရွိေပမဲ့ ဒီမိန္းကေလးအတြက္က မလိုအပ္ဘူး၊ မိန္းကေလးက အမွတ္တရ သိမ္းထားခ်င္တာေလာက္ပဲ၊ ကတ္ဘူးထဲက pastel ေခ်ာင္းေတြ ထုတ္ယူလိုက္ေတာ့၊ မိန္းကေလးက ေစြ႔ကနဲ ပန္းခ်ီဆရာအနားေရာက္လာပါတယ္။

“ကၽြန္မ ၾကည့္ခ်င္လို႔၊ ဘယ္လုိပါလိမ့္”

“-----”

“ကၽြန္မ ျခစ္ၾကည့္မယ္ေနာ္၊ နည္းနည္းပဲ၊ ကၽြန္မ ပံုဆြဲဖို႔၀ါသနာပါတယ္ရွင့္”

“-----”
မိန္းကေလးက အစိမ္းႏုေရာင္ pastel တစ္ေခ်ာင္းကိုယူၿပီး သူ႔လက္ဖ၀ါးမွာ ေရးျခစ္ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ လက္ဖ၀ါးမွာ ထင္လာတဲ့ ေဆးေရာင္ကို ၾကည့္ၿပီး သေဘာက်စြာ ျပံဳးရယ္ျပန္တယ္။

“ေနရာမွာျပန္ထိုင္ပါဗ်ာ၊ ပံုတူ ဆြဲမလုိ႔”

“ဟုတ္ကဲ့ပါရွင္၊ ကၽြန္မ လႈပ္ရွားလို႔ မရဘူးလား၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာမွာလဲ”

“လႈပ္ရွားလို႔ရတာေပါ့၊ ခင္ဗ်ား ေကာ္ဖီေသာက္လို႔ရတယ္၊ ကိတ္မုန္႔စားလို႔ရတယ္၊ နာရီ၀က္၊ အလြန္ဆံုး ၄၅ မိနစ္ပဲ၊ အဲ ခင္ဗ်ားထိုင္ခံုမွာပဲေပါ့၊ အခုလို ခံုကေန ထမေျပးတာေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ”

ပန္းခ်ီဆရာ ေနာက္ေျပာင္လိုက္ေတာ့ မိန္းကေလးက ခစ္ကနဲ ရယ္လိုက္ပါတယ္။ ပံုတူဆြဲခံရမယ့္သူက စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ေပါ့ပါးေနရင္ ပိုေကာင္းမယ္လို႔ ပန္းခ်ီဆရာက ယူဆပါတယ္။ မ်က္လံုးေတြကပါ ရယ္ေမာေနရင္ ပိုေကာင္းဦးမယ္၊ ဒီမိန္းကေလးရဲ႔ မ်က္ႏွာက တကယ္တမ္းဆို မာေက်ာတဲ့ မ်က္ႏွာမ်ုိးပဲ၊ ႏူးညံ့မႈေတြ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ရွားပါးေနတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းေတြက ျပံဳးရယ္လိုက္သည့္တိုင္ေအာင္ မ်က္လံုးေတြက ေအးစက္ေနဆဲပဲ၊ ျပံဳးရယ္လိုက္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြကေတာင္ ခပ္မဲ့မဲ့ျဖစ္သြားတတ္ေသးတယ္။ မိန္းကေလးမ်က္လံုးေတြရဲ႕အလိုမက်မႈေတြက သူ႔အျပံဳးအရယ္ေတြကို ဖံုးကာေနတယ္။

ပန္းခ်ီဆရာ စကၠဴျပားႀကီးကို ဖိုင္ထဲက ဆြဲထုတ္ၿပီး အသင့္ယူလာတဲ့ ကတ္ထူျပားႀကီးေပၚမွာတင္ပါတယ္။ စကၠဴျပားကို မလႈပ္ေအာင္ ကတ္ထူျပားမွာ ကလစ္နဲ႔ညွပ္လိုက္တယ္။ ပန္းခ်ီဆရာ ပံုတူဆြဲဖို႔ စၿပီဆိုတာနဲ႔ မိန္းကေလးရဲ႕ အေမက ပန္းခ်ီဆရာအနားကို ေရာက္လာလိုက္ၿပီ၊ လက္ထဲမွာ ေကာ္ဖီခြက္နဲ႔ သၾကားပုလင္းေလးကိုင္လို႔ ခံုတစ္ခံုဆြဲလာၿပီး ပန္းခ်ီဆရာေဘးမွာ ခ်ထားပါတယ္။ ကိတ္မုန္႔တစ္ပန္းကန္လည္း ယူလာခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ပန္းခ်ီဆရာရဲ႕ေဘးနားမွာ လာထိုင္တယ္။ ဘာေဆးေရာင္မွ မတင္ရေသးတဲ့ စကၠဴျပားႀကီးကို ေသေသခ်ာခ်ာစိုက္ၾကည့္ေနပါၿပီ။

ပန္းခ်ီဆရာက အုတ္ခဲေရာင္ pastel ေခ်ာင္းနဲ႔ ပံုတူစၿပီး ဆြဲတယ္။ ေဘးတေစာင္းအေနအထားကဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာက်ကိုပဲ အရင္ ဆြဲတယ္။ ေရွ႔တည့္တည့္အေနအထားကဆိုရင္ေတာ့ မ်က္လံုး၊ ႏွာတံ၊ ပါးစပ္ေတြကို စၿပီးဆြဲပါတယ္။ အရင္ကေတာ့ ပံုတူဆြဲရင္ sketch ကို ခဲနဲ႔ ဆြဲၿပီးမွ အေရာင္ေတြလိုက္ျဖည့္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ အုတ္ခဲေရာင္ ေနာက္ခံနဲ႔ပဲ မ်က္လံုး၊ မ်က္ခံု၊ ဆံပင္ေတြကို ပံုေဖာ္ေတာ့တယ္။ အဲဒီအေရာင္က ေနာက္ပိုင္း အေရာင္ေတြတင္လိုက္တဲ့အခါ က်န္ေနတဲ့ အုတ္ခဲေရာင္ေဆးေတြက အလင္းကို ျမင္ရတဲ့အတြက္ ပံုေတြမွာ ပိုၿပီး ၾကြၾကြရြရြရွိသလို၊ အသက္၀င္သလိုပဲလို႔ ပန္းခ်ီဆရာက ယူဆပါတယ္။ မိန္းကေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာက်ကို ပံုေဖာ္ၿပီးတဲ့အခါ မိန္းကေလးရဲ႕ မ်က္လံုးေတြကို ျဖည့္တယ္။ ႏွာတံ၊ ၿပီးေတာ့ ႏႈတ္ခမ္း၊ ၿပီေတာ့ ေမးေစ့၊ အလယ္က ခ်ဳိင့္ခြက္ေလးကို ဆြဲတယ္။ မိန္းကေလးက ထိုင္ေနရင္းကေန သူ႔ရဲ႕ပံုတူကို ျမင္ရေအာင္ ခါးဆန္႔ကာ ခဏခဏလွမ္းၾကည့္ပါတယ္။ ေအာက္ခံ အုတ္ခဲေရာင္ ပံုတူရဲ႕ သူ႔မ်က္ႏွာအေနအထားကို မိန္းကေလးက သေဘာက်သြားဟန္တူရဲ႕၊  ျပံဳးရယ္လိုက္တယ္။

“ေမေမ၊ မီးကို ကိတ္မုန္႔ေလး ထည့္ေပးပါ”
မိန္းကေလးက ထသြားေတာ့မလို ဟန္ျပင္ၿပီးမွ မိန္းကေလးအေမကို ေျပာပါတယ္။ မိန္းကေလးက သူ႔ရဲ႕အေမယူလာေပးတဲ့ ကိတ္မုန္႔ပန္းကန္ထဲက တစ္ခ်ပ္ကို ေကာက္ယူၿပီး ပန္းကန္ေလးခံကာ စားတယ္။ ပန္းခ်ီဆရာဆြဲေနတဲ့ ပံုတူကိုလည္း မ်က္ေျခမျပတ္လွမ္းၿပီး ၾကည့္ေနပါတယ္။

“♫ ♪ ♫ ♪♫ ♪ ♫ ♪”

ပန္းခ်ီဆရာေဘးနားက စားပဲြဲေပၚမွာတင္ထားတဲ့ မိန္းကေလးရဲ႕ မိုဘိုင္းလ္ဖုန္းက ရုတ္တရက္ႀကီး သီခ်င္းသံ ဆူဆူညံညံထြက္လာေတာ့ ပန္းခ်ီဆရာ စိတ္ထဲ ဘုရားတမိတယ္။

ျမတ္စြာဘုရား .......... က်ယ္ေလာင္လိုက္တဲ့ ဖုန္းသံပဲ ။

“ကၽြန္မ ဖုန္းေျပာလို႔ ရမလားရွင္၊ ခဏေနမွ ျပန္ေခၚခိုင္းရမလား”

“သိပ္ရတာေပါ့ဗ်ာ၊ ေျပာမွာသာေျပာပါ”
မိန္းကေလးက သေဘာက်သြားပါတယ္၊ တခစ္ခစ္နဲ႔ရယ္ျပန္တယ္၊

“ဟင္း ဟင္း ဖုန္းေျပာေနတဲ့ ပံုတူေလးျဖစ္သြားဦးမယ္ေနာ္”

မိန္းကေလးအေမက ဖုန္းေျပာေနတဲ့ သမီးကို ၾကည့္ရင္း ၀င္ေျပာပါတယ္။ မိန္းကေလး အေဖက ေတာ့ ပ်င္းလာဟန္တူရဲ႕၊ ျခံထဲ ဆင္းလိုက္ဦးမယ္လို႔ ေျပာကာ အိမ္ျပင္ထြက္သြားလိုက္ၿပီ။
မိန္းကေလးရဲ႕အသားအေရာင္က နည္းနည္းေလး ျဖဴဆြတ္ဆြတ္ႏိုင္တဲ့ အသားအေရာင္မ်ဳိး၊ အျခယ္အသမရွိ ကင္းစင္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာက ေဖြးေဖြးျဖဴေနတယ္။ အသားေရာင္အတြက္ ပန္းေရာင္၊ အ၀ါေရာင္ေဖာက္တဲ့ ပန္းေရာင္နဲ႔ အ၀ါေရာင္ေဖာက္တဲ့ ပန္းေရာင္ရင့္ရင့္ သံုးမယ္လို႔ ပန္းခ်ီဆရာက ေတြးပါတယ္။ မိန္းကေလးရဲ႕အသားေရာင္က ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴေနေပမဲ့ ပန္းေရာင္ေလး ေျပးေနေအာင္ျခယ္မယ္လို႔လည္းစိတ္ကူးလိုက္တယ္။ လက္က ေဆးမျခယ္ခင္မွာပဲ မိန္ကေလးရဲ႕ ပါးရိုးေနရာမွာ စိတ္ကူးနဲ႔ အေရာင္ေတြျဖည့္ၾကည့္ေနၿပီ။ မ်က္ႏွာအေရာင္ေတြျဖည့္ဖို႔ ေရြးထားတဲ့ ပန္းေရာင္သံုးေရာင္ထဲက ၾကားေရာင္ကို နဖူးေနရာမွာ ျခယ္လိုက္ပါတယ္။ အသားေရာင္ျခယ္ရင္ ေရြးထားတဲ့အေရာင္သံုးေရာင္ေလာက္ထဲက အရင့္ဆံုးအေရာင္ကို ေအာက္ခံျခယ္ေလ့ရွိေပမဲ့ အခုပံုမွာေတာ့ အုတ္ခဲေရာင္ေအာက္ခံကို လက္နဲ႔ ပြတ္ဆြဲထားေတာ့ အသားေရာင္အရင့္အတြက္က မလိုလွဘူးလို႔ ပန္းခ်ီဆရာက ထင္မိတယ္။ ႏွာေခါင္း၊ ပါး၊ ေမးေစ့ေတြအတြက္ျခယ္တယ္။ ေနာက္ ပန္းေရာင္ေျပေျပေလးကို နဖူးထိပ္ေလးေတြ ႏွာတံ နဲ႔ ပါးမို႔မို႔ေနရာေတြနဲ႔ ေမးေစ့ထိပ္ေလးေတြမွာလုိက္ျဖည့္တယ္။

အက်ႌအတြက္ကို အေသးစိတ္မဆြဲေတာ့ဘူး၊ မိန္းကေလးရဲ႔ ဂ်ာကင္ေကာ္လာေလးေထာင္ေနတဲ့ဟန္ ေပၚရုံေလးပဲ ငု၀ါေရာင္ေဆးျခယ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မ်က္လံုးအေရာင္အတြက္ .. မ်က္လံုးကိုဆြဲတဲ့အခါ အနက္ေရာင္ကို သတိထားၿပီးဆြဲပါတယ္။ သိပ္မ်ားသြားရင္ အရုပ္တစ္ရုပ္လို ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။ မ်က္လံုးအေပၚလိုင္းအတြက္ နည္းနည္းထင္းေအာင္ဆြဲေပမဲ့ ေအာက္ခံလိုင္းကိုေတာ့ သိသာေအာင္မဆြဲပါဘူး၊  သဘာ၀မွာကိုက မ်က္လံုးတစ္စံုရဲ႕ ေအာက္မ်က္ခမ္းလိုင္းေတြက မျမင္ရသေလာက္ပဲ၊ ပံုတူေရးဆြဲတဲ့အခါ သဘာ၀အတိုင္းအနီးစပ္ဆံုးျဖစ္ဖို႔က အေရးႀကီးေနတာမို႔ ပန္းခ်ီဆရာ သတိထားၿပီး ဆြဲပါတယ္။ မိန္းကေလးရဲ႕ မ်က္လံုးေတြမွာ ေအးစက္စက္အရိပ္ေတြပဲ ေတြ႔ရတယ္။ ပန္းခ်ီဆရာက မိန္းကေလးရဲ႕ မ်က္လံုးပံုတူအတိုင္း ဆြဲလိုက္ပါတယ္။ မ်က္လံုးထဲကို အလင္းစျဖဴျဖဴေလးေတြျဖည့္တယ္။ မ်က္လံုးက သဘာ၀က်က် အရည္လဲ့လာၿပီ၊ ဒါေပမဲ့ ေအးစက္မႈက ေပ်ာက္မသြားပါဘူး။
မ်က္ခံုးကိုဆြဲတဲ့အခါ မိန္းကေလးက ခါးေရွ႕ကိုင္းၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္တယ္။

“ခင္ဗ်ား မ်က္ခံုးက ေထာင့္ခ်ဳိးၿပီး အေပၚကိုတက္သြားတဲ့မ်က္ခံုးမ်ဳိးပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ဒီလိုမ်က္ခံုးမ်ဳိးဆြဲရတာ သိပ္ႀကိဳက္တယ္။ ဆြဲေဆာင္မႈရွိတယ္လို႔ ထင္တယ္ဗ်”

ပန္းခ်ီဆရာက ေျဗာင္က်က် ခ်ီးမြန္းလိုက္ေတာ့ မိန္းကေလးက မ်က္ခံုးေလးေတြကို လက္ထိပ္ေလးေတြနဲ႔ အသာအယာတို႔ထိၿပီး ရွက္ျပံဳးေလးျပံဳးလိုက္တယ္။

ၿပီးေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းပံုကို ဆြဲတယ္။ မိန္းကေလးရဲ႕ ခပ္မဲ့မဲ့ျဖစ္သြားတတ္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းပံုစံကို ပန္းခ်ီဆရာ အမိအရပံုေဖာ္ပါတယ္။ နဂိုႏႈတ္ခမ္းသားအေရာင္အတိုင္းျဖည့္တယ္။ ပန္းခ်ီဆရာ ေဆးမႈံေတြကို မႈတ္ထုတ္လိုက္တယ္။ ပံုကို နည္းနည္း ခြာကာ ၾကည့္လိုက္တယ္၊ ေခါင္းကို ေနာက္ဆုတ္ၾကည့္တယ္။ မိန္းကေလးႏႈတ္ခမ္းေတြအတိုင္းပဲ၊ ပံုတူက မိန္းကေလးရဲ႕ တင္းမာခက္ထန္တဲ့ အျပင္က မ်က္ႏွာအသြင္အျပင္အတိုင္းပဲ၊ ခုနက ရွက္ျပံဳးျပံဳးေနတဲ့ မိန္းကေလးမ်က္ႏွာက ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ စိတ္ညစ္ညဴးဟန္ေတြ ျပည့္ႏွက္လာတယ္။ ပန္းခ်ီဆရာ အဲဒါကို သတိထားလိုက္မိပါတယ္။

“ဟို ... ဟိုေလ ..ရွင္ နည္းနည္းပိုၿပီး ျပံဳးရယ္ေအာင္ဆြဲေပးလို႔ ရႏိုင္မလား၊ မဲ့ေန သလိုပဲ” 
မိန္းကေလးရဲ႕ အသံက တိုးတိုးေလးပဲ၊ မ၀ံ့မရဲနဲ႔ ပန္းခ်ီဆရာကို ေမးပါတယ္။
မိန္းကေလးရဲ႕ .. ဒါ ပံုတူေလကြဲ႔ .. မင္းေလး အသက္၀င္တဲ့ အျပံဳးမ်ဳိးေလး ျပံဳးၾကည့္ပါေတာ့လား၊ စိတ္ပါလက္ပါေလးေပါ့၊ အူလႈိက္သည္းလႈိုက္ျပံဳးျပၾကည့္ပါဦး၊ ပန္းခ်ီဆရာ စိတ္ထဲေတြးလိုက္တယ္။   ႏႈတ္ကေတာ့ ...

“အဲဒီလို ခပ္မဲ့မဲ့ဟန္ကိုက ပိုၿပီး ဆြဲေဆာင္မႈရွိတာေပါ့ဗ်ာ”
လို႔ပဲ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ပန္းခ်ီဆရာႀကိဳးစားၿပီး ျပံဳးရယ္တဲ့ႏႈတ္ခမ္းေလးျဖစ္ေအာင္ ဆြဲလိုက္တယ္။ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္ခြ်န္းေလးေတြကို အေပၚကို ခပ္ေကြးေကြးတက္သြားေအာင္ ဆြဲၾကည့္တယ္။ ျပံဳးရယ္တဲ့အခါ ေပၚလာတတ္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းနားက အရိပ္ေလးေတြကို ပံုေဖာ္ပါတယ္။ နည္းနည္းေလး ပိုၿပီး ျပံဳးလာပါတယ္။ မိန္းကေလး ေက်နပ္သြားတယ္။ အျပင္က မိန္းကေလးထက္ ပံုတူမိန္းကေလးက ျပံဳးသေယာင္ေယာင္ျဖစ္သြားခဲ့ေပမဲ့ ႏူးညံ့မႈေတြေတာ့ ေပ်ာက္ကြယ္ေနဆဲပဲ၊ ဒါကို မိန္းကေလးက သတိမထားမိပါဘူး၊ ပန္းခ်ီဆရာကေတာ့ သိေနခဲ့တယ္။

ေနာက္ထပ္ ... မိန္းကေလးရဲ႔ ဆံပင္ေတြ .. မိန္းကေလးရဲ႕ဆံပင္ေတြကို အနက္ေရာင္ စတင္ျခယ္သတဲ့အခါမွာေတာ့ ...

“ကၽြန္မ အုတ္ခဲေရာင္ ဆံပင္ကို သေဘာက်လိုက္တာရွင္၊ အဲဒီအတိုင္းပဲ ထားလုိက္ပါလား၊ ကၽြန္မဆံပင္ကို အုတ္ခဲေရာင္ေျပာင္းဦးမွပဲ”
လို႔ ဆိုတယ္။
အိုး ... မိန္းကေလးႏွယ္၊ သဘာ၀ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားပံုေဖာ္ေနကာမွ မင္းေလးက ပံုထဲက ေဆးေရာင္အတိုင္း ေျပာင္းလဲခ်င္သတဲ့၊

“ပံုတူ ဆြဲတာေလဗ်ာ”

“ဟုတ္ပါတယ္ရွင္၊ ပံုတူေတာ့ ပံုတူေပါ့၊ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ အဲဒီ အုတ္ခဲေရာင္ဆံပင္ကို သေဘာက်လို႔ပါ”

“ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားဆံပင္အေရာင္အတိုင္း မျခယ္ရေတာ့ဘူးေပါ့”

“ဟုတ္ကဲ့ .. ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အဲဒီအတိုင္းေလးထားေပးပါလား၊ highlight ေတာ့ သဘာ၀က်က်ေပါ့ရွင္၊ ဆံပင္အေရာင္ေျပာင္းလိုက္တာတစ္ခုပဲ”

“ေကာင္းပါၿပီဗ်ာ”

ပန္းခ်ီဆရာ က အုတ္ခဲေရာင္ေနာက္ခံမွာ ဆံစေတြကို နည္းနည္းအေသးစိတ္ ပံုေဖာ္ပါတယ္။ အုတ္ခဲေရာင္ေနာက္ခံမွာ အနက္ေရာင္ ဆံပင္သားတခ်ဳိ႔ပါတယ္ဆိုရုံေလး လုိက္ျဖည့္ပါတယ္။ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ နည္းနည္းတို႔ထိၿပီး ပြတ္လိုက္တယ္။ အလင္းစေလးေတြထည့္တယ္။ မိန္းကေလးေျပာတဲ့ highlight ေပါ့ဗ်ာ။

“ခဏ.. ခဏေလး .. ဆံပင္ကို နည္းနည္းပိုရွည္ရွည္ေလး ဆြဲေပးပါလားရွင္ ကၽြန္မ ဆံပင္ရွည္တာ ႀကိဳက္လို႔ပါ”

ပန္းခ်ီဆရာက အုတ္ခဲေရာင္ pastel ေခ်ာင္းနဲ႔ ဆံပင္ေအာက္ေျခေတြကို ခပ္ရွည္ရွည္ဆြဲခ်လိုက္တယ္။ မိန္းကေလးက ေက်နပ္သြားပါတယ္။ အလိုက်ဟန္၊ အလိုမက်ဟန္ေတြ ေရာစြက္ေနတဲ့ အျပံဳးေလးနဲ႔ ျပံဳးရယ္ၿပီး ေခါင္းေလးေစာင္းငဲ့ကာ ပံုတူကိုၾကည့္ပါတယ္။

“သိပ္လွတာပဲ၊ ဟို .. ပံုတူကိုေျပာတာပါရွင္၊ ရွင္ ဆြဲေပးတဲ့ ပံုတူကိုေျပာတာပါ” 
မိန္းကေလးက ရွက္ျပံဳးေလးျပံဳးတယ္။

အျပင္မွာ ေနေရာင္အလင္းစေတြ နည္းပါးသြားၿပီ၊ ပန္းခ်ီဆရာရဲ႕ ပုံတူဆြဲတဲ့ သတ္မွတ္ခ်ိန္ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ထက္ေတာင္ ေက်ာ္လြန္သြားခဲ့ၿပီ၊ ပန္းခ်ီဆရာက ပံုတူပန္းခ်ီကား ကို မိန္းကေလးလက္ထဲ ထည့္လိုက္ပါတယ္။ မိန္းကေလးနဲ႔ မိန္းကေလး အေဖ၊ မိန္းကေလး အေမ သံုးေယာက္သား ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ၿပီး ၾကည့္ၾကတယ္။ မိန္းကေလးရဲ႕ အေဖက “သိပ္တူတာပဲ၊ သမီးေလးက ျပံဳးေနတာပဲ၊ ဆံပင္အေရာင္လည္း အဆန္းနဲ႔ သိပ္လွတာပဲေဟ့၊ ေတာ္လိုက္တဲ့ ပန္းခ်ီဆရာေလး” လို႔ ပန္းခ်ီဆရာကို ခ်ီးမြမ္းလိုက္ပါတယ္။

ပန္းခ်ီဆရာကေတာ့ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႔ပဲ ပစၥည္းေတြသိမ္းဆည္းတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္ျပန္ဦးမွပဲ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစဗ်ာ”
လို႔ မိန္းကေလးကို စိုက္ၾကည့္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။

ပန္းခ်ီဆရာ အိမ္ေလးထဲက ထြက္ခြာခဲ့တယ္။ တကယ္ဆို အျပင္က မိန္းကေလးနဲ႔ မတူတဲ့ မိန္းကေလးအႀကိဳက္ ပံုတူတစ္ပံု ပန္းခ်ီဆရာဆြဲျဖစ္ခဲ့တာပါ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့၊ မတူတဲ့ ပံုတူတစ္ပံုအတြက္ ျပံဳးရယ္ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကမယ္ဆိုလည္း ... ပန္းခ်ီဆရာ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးရမွာပါပဲ ...
လမ္းမထက္မွာ .... ပန္းခ်ီဆရာ ...
ေျခလွမ္းေတြ ခပ္က်ဲက်ဲလွမ္းလို႔ ...
အသက္ျပင္းျပင္းတစ္ခ်က္ရႈသြင္းၿပီး ခပ္ျပင္းျပင္းျပန္ထုတ္လုိ႔..
တစ္ကိုယ္တည္း အူလႈိုက္သည္းလႈိက္ ျပံဳးၾကည့္လိုက္ပါတယ္။         ။

Saturday, April 16, 2011

Happy Myanmar New Year !

ႏွစ္သစ္မွာ အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔ၾကပါေစ။
အစစအရာရာ တိုးတက္ေအာင္ျမင္ၾကပါေစ။

Wednesday, April 6, 2011

ေစာင့္ေနတဲ့ေၾကာင္ေလး

ေဟာ ကဲ .. ဒီေနရာကို က်ဳပ္ေရာက္လာတာနဲ႔ ေၾကာင္ကို ေတြ႔ရေတာ့တာပဲ၊ ဒီေၾကာင္ဟာ က်ဳပ္ကို အျမဲပဲ ေစာင့္ႀကိဳေနတတ္တယ္။ တခါတေလေတာ့ က်ဳပ္အိမ္တံခါးကို ေသာ့ဖြင့္၀င္လိုက္တာနဲ႔ ေညာင္ လို႔ ေအာ္ၿပီး အနားကိုေရာက္လာလိုက္ၿပီ၊ အိမ္ထဲကို က်ဳပ္က ေျခလွမ္းျပင္ကာစ ပဲရွိေသးရဲ႕ က်ဳပ္ေျခေထာက္ေတြကို ေရွာင္တိမ္းၿပီး သူက လႊားကနဲ ခုန္၀င္လိုက္ၿပီ၊ ၿပီးေတာ့ ေဆာင့္ႀကီးေအာင့္ႀကီးအသံနဲ႔ စၿပီး ေအာ္ေတာ့တာပဲ၊ က်ဳပ္က ေဟ့ ေၾကာင္လို႔ ေခၚလိုက္တာနဲ႔ အသံကို ေညာင့္ လို႔ ေဆာင့္ေအာင့္ၿပီး ျပန္ထူးတတ္ေသးတယ္။ ရယ္ေတာ့ရယ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ေကာင္ပဲ၊ က်ဳပ္ေခၚတိုင္း ျပန္ထူးတယ္။ က်ဳပ္ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာစမ္းၾကည့္ၿပီးၿပီ၊ သူ အိပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္ က်ဳပ္ က ေဟ့ေၾကာင္ လို႔ ေခၚလိုက္တာနဲ႔ ေခါင္းကိုဆတ္ကနဲၾကြလိုက္ၿပီး လွည့္မၾကည့္ပဲ ေညာင္ လို႔ေတာ့ ျပန္ထူးလိုက္ေသးတာပဲ၊ က်ဳပ္က ဒီအိမ္ကို  အျမဲမလာႏိုင္ဘူး၊ အရင္က ဦးေလးေနခဲ့တဲ့အိမ္ ဦးေလးလည္းမရွိေရာ အိမ္က တံခါးပိတ္ထားလိုက္ရေတာ့တာပဲ၊ က်ဳပ္က အလုပ္အားတဲ့ရက္ေတြမွ တစ္လတစ္ခါေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ဗ်ာ၊ အဲဒီေလာက္မွ လာႏိုင္တာ၊ လာတိုင္း သစ္တံုးေလးေပၚ က်က်နနေလးထိုင္ေနတဲ့ ဒီေၾကာင္ထီးကို ေတြ႔ရတယ္။ က်ဳပ္ကေတာ့ က်ဳပ္ကိုေစာင့္ေနတယ္လို႔ ပဲ ပိုပိုသာသာေလးေတြးပစ္လိုက္တာပဲ၊ ၿပီးေတာ့ မုန္႔ေတြခ်ေကြ်းတာေပါ့၊ သူ႔ရဲ႕ ပန္းကန္ထဲ ႏြားႏို႔ထည့္ေပးတဲ့အခါ လက္တစ္ဘက္က သူ႔ကို ဆြဲထားရေသးတယ္။ ဒီေကာင္ ေဘာလံုးသမားေသလို႔မ်ား ၀င္စားသလားေတာ့မသိဘူး၊ အင္မတန္ ေခါင္းနဲ႔ တိုက္တယ္။ က်ဳပ္ႏြားႏို႔ထည့္ေပးရင္ ႏြားႏို႔ဗူးကို ေခါင္းနဲ႔ ၀င္တိုက္တယ္။ သူ႔ပန္းကန္ကို ကိုင္ၿပီး ထည့္ေပးရင္လည္း ပန္းကန္ျပန္အခ်မွာ ေသေသခ်ာခ်ာကို ေစာင့္ၿပီး ေခါင္းနဲ႔ တိုက္လိုက္ေသးတာ၊ ခူး ခလူး .. ခူး ခလူးနဲ႔ လည္း တခ်ိန္လံုးျမည္ေနတာပဲ၊ ေၾကာင္ေတြေက်နပ္ပီတိျဖာေနရင္ အဲဒီလိုေအာ္ျမည္ေနတတ္တယ္လို႔ ထင္တာပဲဗ်ာ၊ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ ေၾကာင္မွပဲ သိမွာပဲ။
ဒီေၾကာင္က ေခါင္းကို ကိုင္ရင္ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ေကာင္၊ က်ဳပ္ သူ႔ကို ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်င္လို႔ ခ်ိန္လိုက္တာနဲ႔ က်ဳပ္ရွိရာ အျမီးဆန္႔တန္း ျမန္ျမန္ေျပးလာ၊ ခလူး ခလူးေအာ္ျမည္ရင္း ကင္မရာကို ေခါင္းနဲ႔ ေျပးတိုက္ေသးတယ္။ က်ဳပ္ လက္ကို နဲနဲေျမွာက္ထား၊ သူမမွီတမွီအေနေလာက္ေပါ့၊ လက္ကိုေျမွာက္ၿပီးမ်ား ေဟ့ ေၾကာင္ လို႔ သူ႔ကို ေခၚၾကည့္ မတ္တပ္ထရပ္ၿပီး မမွီမကမ္းက က်ဳပ္လက္ကို ေခါင္းနဲ႔ ေျပးေဆာင့္လိုက္ေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေခါင္းကို ဘယ္လွည့္လိုက္၊ ညာႏြဲ႔လိုက္နဲ႔ ပြတ္သပ္ေနတာဗ်ဳိ႔၊ သူ ပြတ္သပ္ပံုက အေတာ္ေတာ့ ၾကမ္းတယ္။ တစ္ခါ က်ဳပ္ထမင္းစားေနတုန္း လက္ကိုေျမွာက္ ဇြန္းကို ပါးစပ္ဆီပို႔ကာပဲ ရွိေသး၊ ဒုတ္ကနဲ ေခါင္းနဲ႔ ေျပးေဆာင့္တာမ်ား ဇြန္းထဲက ထမင္းလုပ္ဟာ က်ဳပ္ပါးစပ္ထဲ မေရာက္ႏိုင္လိုက္ဘူး၊ ေအာက္ကို ဖြားကနဲ လြင့္က်ကုန္တာ၊ သိပ္ေခါင္းျပင္းတဲ့ေကာင္ေပါ့။
က်ဳပ္ ျခံထဲမွာ ေျမႀကီးေတြတူး၊ အပင္ေတြစိုက္ေနၿပီဆိုရင္ေတာ့ က်ဳပ္နဲ႔ နီးနီးနားနား မေနေတာ့ဘူး၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းက သစ္တုံးေပၚျဖစ္ျဖစ္၊ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြေပၚျဖစ္ျဖစ္ အျမီးနဲ႔ ကိုယ္ကို လွလွပပေလး ေခြရစ္ၿပီး ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္။ က်ဳပ္ ျမက္ေတြရိတ္ၿပီဆိုရင္ ပိုၿပီး ဆူညံလာတဲ့ အသံေတြကို မႀကိဳက္ေတာ့ဘူး၊ အဲဒီအခ်ိန္မ်ဳိးဆိုရင္ သူ႔ရဲ႕ မူပိုင္ ေဆာင့္ႀကီးေအာင့္ႀကီးအသံနဲ႔ တေညာင္ေညာင္ေအာ္ၿပီး ေ၀းရာထြက္သြားေတာ့တာပဲ၊ က်ဳပ္ကို ျမည္တြန္ေတာက္တီးသြားတာေနမွာေပါ့၊ က်ဳပ္ ပင္ပမ္းလို႔ အိမ္ထဲ၀င္နားၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္က ဘယ္လိုမ်ား ေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္ မသိဘူး၊ ျဗဳန္းဆို ေရာက္လာလိုက္တာပဲ၊ ေန႔လည္စာ စားၾကၿပီဆို သူက အနားကေန ေခါင္းနဲ႔ ေ၀ွ႔၊ က်ဳပ္က ထမင္းေတြ ဟင္းေတြ၊ ခ်ေကြ်း သူတစ္၀က္ ကိုယ္တစ္၀က္ စားလိုက္ၾကတာပဲ၊ ေၾကာင္စာေလာက္ပဲ စားတယ္ဆိုတဲ့ စကား ဒီေကာင္နဲ႔ ေတာ့ အမွားႀကီးဗ်ဳိ႕၊ ဒီေၾကာင္ကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ခ်ေကြ်းေကၽြး ေခါင္းကို ဆတ္ေတာက္ဆတ္ေတာက္ခါၿပီးကို ျမိန္ရည္ရွက္ေရ စားတတ္တဲ့ေကာင္၊ က်ဳပ္ေကြ်းသမွ် အကုန္စားတယ္။ မႀကိဳက္တာလည္းမရွိဘူး၊ ဗိုက္ျပည့္သြားတဲ့အခ်ိန္ရယ္လို႔လည္းမရွိဘူး၊ သူစားတဲ့ ပံုျမင္ရတာ အားရပါးရရွိလွတာနဲ႔ က်ဳပ္က ခ်ေကြ်း သူကလည္း သူ႔ရဲ႕အစားဂုဏ္ကို ထိမ္းသိမ္းတယ္။ စားတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ က်ဳပ္တို႔ ေန႔လည္စာက ျမိဳင္ျမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ရွိၾကသားပဲ။

ထမင္းစားၿပီးရင္ေတာ့ ေၾကာင္ေတြမ်ား အိပ္ဖို႔ျပင္တာပဲ၊ သူလည္း ေနာက္ထပ္ အစားထပ္စားရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႔ ေသခ်ာသြားၿပီးဆိုရင္ သူ႕တစ္ကိုယ္လံုးလက္လွမ္းမွီသမွ်၊ အဲ မဟုတ္ဘူး လွ်ာလွမ္းမွီသမွ်လို႔ ေျပာရမယ္။ လွ်ာလွမ္းမွီသမွ် ေနရာအႏွံ႔ကို စိမ္ေျပနေျပလ်က္ေတာ့တယ္။ သိပ္ၿပီးအသန္႔အျပန္႔ႀကိဳက္တဲ့ေကာင္၊ ဒါေၾကာင့္ျဖစ္မယ္ သူ႔ အေမႊးေတြ သပ္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမ်ား ေျပာင္ေခ်ာၿပီး ေအးေနတာပဲ၊ အေမႊးလည္း မကြ်တ္တတ္တဲ့ ေၾကာင္မ်ဳိး၊ က်န္းမာေရးေကာင္းတဲ့ ေၾကာင္လို႔ ေျပာရမယ္၊ ေၾကာင္ေတြ ၀က္သားစားရင္အေမႊးကၽြတ္တယ္ေတာ့ ၾကားဖူးသားပဲ၊ က်ဳပ္နဲ႔ ရွိေနတဲ့ ရက္ေတြေတာ့ ဒီေကာင္ႀကီး ဘယ္ေတာ့မွ ၀က္သားစားရလိမ့္မယ္မဟုတ္ဘူး၊ က်ဳပ္က ၀က္သားမစားဖူး၊ အမဲသားမစားဖူး၊ က်ဳပ္မရွိတဲ့ ရက္ေတြေတာ့ ဒီေၾကာင္ ဘာသားေတြစားေသာက္လည္း မေျပာတတ္ပါဘူး၊ က်ဳပ္ ဒီအိမ္မွာ ရွိၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ ေန႔ေရာ ညေရာ တခ်ိန္လံုး က်ဳပ္နဲ႔ပဲေနတာပဲ။
အဲ .. သန္႔တယ္ဆိုလို႔ ဒီေၾကာင္ သူ လွ်ာလွမ္းမမွီတဲ့ေနရာ ဂုတ္သားေနာက္ပိုင္းနဲ႔ လည္ပင္းေအာက္ေတြမွာ ျမက္ထဲက ေသြးစုပ္ပိုးေကာင္ေတြ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ ဒီေကာင္က ျမက္ထဲမွာလည္း အိပ္ေနတတ္ေသးတာဆိုေတာ့ ျမက္ထဲမွာေနတဲ့ bug ေတြ သူ႔လည္ဂုတ္မွာ ေခါင္းကို နစ္၀င္ေနေအာင္ ကိုက္ခဲေနတာ က်ဳပ္ေတြ႔ဖူးတယ္။ ပထမစေတြ႔တုန္းက က်ဳပ္က သူ႔လည္ပင္းကို ပြတ္သပ္ေပးေနတုန္းေပါ့၊ လည္ပင္းမွာ ခပ္ဖုဖုေတြ႔ေတာ့ က်ဳပ္က အနာလို႔ ထင္မိေသးတာ၊ အသာျဖဲရွာေတာ့ အိုး ... အေကာင္ပဲ၊ အေကာင္က ေခါင္းကို အသားထဲ နစ္ေနေအာင္ ႏွစ္ထားၿပီး ေသြးစုပ္ေနတာဗ်ဳိ႔၊ က်ဳပ္က သူ႔ကို ခ်ဳပ္ၿပီး အဲဒီေသြးစုပ္ေကာင္ကို လိမ္ၿပီးဆြဲထုတ္ရတယ္။ မဟုတ္ရင္ အဲဒီပိုးေကာင္က ေတာ္ေတာ္ႀကီး ကုပ္ကပ္ၿပီးေနတာ၊ ညတိုင္း သူ႔ရဲ႕ လည္ပင္း လည္ဂုတ္ျဖဲၿပီး ပိုးေကာင္ရွာရတာလည္း အလုပ္တစ္လုပ္ပဲ၊ ပိုးေကာင္ကိုရွာၿပီးေတာ့လည္း ရွာၿပီးရုံတင္မဟုတ္ေသးဘူး၊ သတ္ရေသးတယ္။ သတ္ျဖတ္လိုတဲ့ဆႏၵႀကီးနဲ႔ သတ္တာေတာ့မဟုတ္ေပမဲ့ အဲလိုမွ မလုပ္ရင္ ေၾကာင္ဂုတ္ကေန က်ဳပ္ဂုတ္က ေသြးကို အဲဒီေသြးစုပ္ေကာင္က ေနရာေျပာင္းစုပ္ေတာ့မွာေလ၊ ေသြးစုပ္ဖုတ္ေကာင္ကိုက္တာမဟုတ္ပဲ ေသြးစုပ္ပိုးေကာင္ ကိုက္လို႔ ေဆးခန္းေျပးေနရမွာေတာ့ က်ဳပ္လည္း ေၾကာက္တာပဲ၊ ဒီအေကာင္ေတြက အႏၱရာယ္ႀကီးတဲ့ေကာင္လည္း ရွိေသးတယ္တဲ့။
ညအိပ္ၾကၿပီဆိုရင္ ဒီေၾကာင္က သူ႔ကိုယ္ အတၱေဘာႀကီးကို က်ဳပ္ ကိုယ္ေပၚပစ္တင္ၿပီးအိပ္ေသးတာ၊ က်ဳပ္က ေစာင္ကိုျခံဳထားရင္ ေစာင္ေပၚကေန ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းၾကားထဲျဖစ္ျဖစ္ ရင္ဘတ္ေပၚျဖစ္ျဖစ္တက္အိပ္တတ္ေသးတယ္။ ဟား ဟား ဒီေၾကာင္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေျပာရဦးမယ္၊ က်ဳပ္လည္း အစေတာ့ မသိပါဘူး၊ သူက ေခါင္းကို တစ္ေခါင္းလံုးဘယ္ေနရာကိုင္ကိုင္ ႏႈတ္သီးပဲ ကိုင္ကိုင္ သိပ္ႀကိဳက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ဗ်ဳိ႕ လည္ဂုတ္ကေန ေက်ာ္လာၿပီ ေက်ာေပၚေရာက္လာၿပီဆို သူ မ်က္လံုးျပဴးလာၿပီ၊ ေက်ာကို ရႈံ႕တြရႈံ႕တြလုပ္ၿပီး က်ဳပ္လက္ကို ခါထုတ္ခ်င္တဲ့ပံု လုပ္လာၿပီ၊ လား လား .. သူ႔အျမီးနားကို မ်ား က်ဳပ္လက္ ေရာက္သြားၿပီဆို ခုနကအထိ ဘယ္ေလာက္ပဲ က်ဳပ္ကို သေဘာေတြ႔ေနပါေစ၊ စၿပီး ရန္မူေတာ့တာပဲ၊ က်ဳပ္က သူ႔ကို မေတာ္မတရား လုပ္မွာက်ေနတာပဲ၊ က်ဳပ္ အစက မသိေတာ့ သူ႔ေျခေထာက္ကိုင္ၾကည့္ အျမီးေလးကိုင္ၾကည့္လုပ္ဖူးေသးတယ္။ သူလည္း ခဏေတာ့ သည္းခံေနလိုက္ေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆတ္ကနဲ က်ဳပ္လက္ကို ဆြဲကုတ္ယူၿပီး ကိုက္ခဲတာ၊ ေညာင့္ ေညာင့္ လို႔လည္း ေအာ္လိုက္ေသးတယ္။ က်ဳပ္မွ သူမႀကိဳက္တာမသိပဲ၊ ကိုင္မိတာေပါ့။ သူ မႀကိဳက္တာသိသြားေတာ့လား၊ ကိုင္တာပဲေလ၊ က်ဳပ္က စခ်င္ေနာက္ခ်င္ေသးတာကိုး။ သူ႔ ေက်ာကုန္းကို လက္နဲ႔ သာသာေလး တို႔ၾကည့္တယ္။ ေက်ာက တြန္႔ကနဲ တြန္႔ကနဲ ျဖစ္ၿပီး ဒီေကာင္ႀကီး အသင့္အေနအထားျဖစ္လာတယ္။ သူ နည္းနည္းေစာင့္ၾကည့္တယ္။ က်ဳပ္ ရပ္သြားမလားလို႔၊ က်ဳပ္က မရပ္ပဲ ေနာက္နည္းနည္းေလး ဗိုက္နားကိုျဖစ္ျဖစ္ ကုတ္လုိက္ရင္ေတာ့ ေအာ္ၿပီး ကိုက္ဖို႔ ႀကိဳးစားေတာ့တာပဲ၊ ကုတ္ဖဲ့ဖို႔ ျပင္တယ္၊ တကယ္ရယ္ရတဲ့ ေၾကာင္ပဲဗ်ာ။
ႏွင္းေတြက်တဲ့ ရက္ေတြ တစ္ခါ ဒီအိမ္ကို က်ဳပ္ ေရာက္လာခဲ့ေသးတယ္။ ႏွင္းေတြၾကားထဲမွာ ဒီေၾကာင္ ေစာင့္ေနတာ ေတြ႔ရေသးတာပဲ၊ က်ဳပ္နဲ႔ အတူ ႏွင္းေတြထဲ ခုန္ ခုန္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္လိုက္လား လိုက္ေသးရဲ႕၊ ႏွင္းေတြထူထပ္တဲ့ ညတစ္ညမွာေပါ့ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးနဲ႔မို႔ က်ဳပ္နဲ႔ ေၾကာင္ မီးလင္းဖိုႀကီးနားမွာပဲ အိပ္ၾကတယ္။ အဲဒီညက ေခြးတစ္ေကာင္က က်ဳပ္တို႔ အိမ္ဘက္ကို စူးစူး၀ါး၀ါးႀကီးၾကည့္ၿပီးေဟာင္တယ္။ က်ဳပ္ဘယ္လိုလုပ္သိလဲေတာ့ ကပ္သီးကပ္သပ္ျပန္မေမးနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ၊ ေခြးေဟာင္သံက က်ဳပ္ အိမ္ဘက္က အတိုင္းသားၾကားေနရကိုးဗ်၊ ေနာက္ေတာ့ ေၾကာင္က အိပ္ရာေပၚက ခုန္ဆင္းေျပးတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ဳပ္က ေဟ့ ေၾကာင္ ေဟ့ေၾကာင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေခၚေခၚ ျပန္မလာဘူး၊ အိမ္အတြင္းကေန အျပင္ဘက္ကို ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ ေနာက္အိမ္ကို တစ္ပတ္လွည္ၿ့ပီး လိုက္ၾကည့္တယ္။ ေနာက္ က်ဳပ္ အိပ္ရာ ေခါင္းရင္းနားကို အၾကာႀကီးထိုင္ၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ က်ဳပ္မွာ ဘာသရဲမွ မေၾကာက္တတ္ပဲနဲ႔ေတာင္ ေက်ာထဲက စိမ့္လာသလိုလို၊ နဖူးက ေခၽြးေတြျပန္လာသလိုလို လန္႔လာခဲ့ေသးတယ္ဗ်ဳိ႔၊ ဘယ္လိုမွ ေခၚမရဘူး၊ ေနာက္ေတာ့ က်ဳပ္လည္း မ်က္ခြံေတြပိက် အိပ္ငိုက္လာတာနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေလေရာ၊ အိုး မနက္မိုးလင္းေတာ့ ႏွင္းေတြျပည့္ေနတဲ့ျခံထဲ က်ဳပ္အိမ္ေဘးပတ္လည္မွာ ေျခရာေတြ ေတြ႔ရပါေရာလား၊ ေျခရာေတြက .. အင္း ေခြးေျခရာေတြလို႔ေတာ့ က်ဳပ္ထင္မိတာပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ေျခရာေတြက ေခြးေျခရာေတြထက္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ႀကီးေနတာေတာ့ က်ဳပ္ မသိခ်င္ပဲ သိေနရေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ေပါ့ဗ်ာ က်ဳပ္က မေၾကာက္တတ္ပါဘူး၊ ရွာၾကံၿပီး ေၾကာက္တတ္တဲ့သူမွ မဟုတ္တာ၊ ေခြးေျခရာေတြပါ ေသခ်ာပါတယ္ဗ်ာ၊ ႏွင္းထဲ ႏွစ္လိုက္ရေတာ့ ေျခရာဆိုတာမ်ဳိးက ပိုႀကီးတတ္တာပဲမလား၊ ဟို ေၾကာင္ကေတာ့ သိမွာပဲ၊ သူ ... ည က ေသခ်ာ ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့တာပဲ။

ေဟ့ ေၾကာင္ .. ေခြးေျခရာလား .. ဘယ္သူ႔ေျခရာေတြလည္း၊ က်ဳပ္ လွမ္းေအာ္ၿပီး ေမးလိုက္တယ္။
ေၾကာင္ က သူ႔ရဲ႕ မူပိုင္ အသံအတိုင္းပဲ ေဆာင့္ႀကီး ေအာင့္ၾကီး ေျဖပါတယ္။
ေညာင့္ .... ေညာင့္ .... ေညာင့္ ...

Tuesday, April 5, 2011

ပထမဆံုးအိပ္မက္

မီးေရာင္စံုေတြလွည့္ပတ္ေျပးေဆာ့ေနတဲ့ စင္ေရွ႕မွာ ပရိတ္သတ္ေတြက စည္းခ်က္ညီညီ လႈပ္ရွားယိမ္းထိုးေနၾကသည္။ ပရိသတ္ေတြ ျပည့္သိပ္လို႔ေနၿပီ။
~ ငါႏိုးထခဲ့ မနက္ေတြမွာ သံပတ္ေပးသလို မင္းအနားေရာက္ရွိခ်င္တာ
 နင္နဲ႔ေ၀းရာ ေျခဦးလွည့္ဖို႔ေတြးလိုက္တိုင္း ငါေတြေ၀မိခဲ့တာ ~
~ စကားလံုးတို႔ အႏႈတ္သေဘာေဆာင္ဆဲ ဆံုေတြ႔တိုင္းမွာ လမ္းေၾကာင္းမွားယြင္းေနတယ္
            လာတိုက္စားေန ငါတို႔ရဲ႕ႏွလံုးသားေတြကို နာက်င္ေစလို႔ ~
သီခ်င္းစာသားေတြကို စၿပီးဆိုလိုက္တဲ့အခ်ိန္ ရင္ထဲမွာ စူးကနဲျပင္းျပင္းတစ္ခ်က္နာသည္။ ႏွလံုးထဲကမ်ားလား ..
ေသာက္ထားတဲ့ေဆးကိုစ့္ကုန္ၿပီေလ၊ စာေမးပြဲအၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ က်ဳိက္ထီးရိုးဘုရားသြားဖူးၿပီးအျပန္လမ္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးထဲမွာ ေကာက္ကာငင္ကာ နာလာခဲ့ဖူးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုစာသင္ေပးတဲ့ ေဒါက္တာခင္ေမာင္ဦးက ႏွလံုးေဆးေတြေပးသည္။ အခု ေဆးထပ္ေသာက္စရာမလိုေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေနေကာင္းေနပါၿပီ၊ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္သန္ခ်င္ေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ခ်စ္တဲ့ သီခ်င္းေတြသီဆိုဖို႔၊ သီခ်င္းေတြေရးစပ္ဖို႔၊ သံစဥ္ေတြရွာေဖြဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္ေတြအမ်ားႀကီး ပိုင္ခ်င္ပါေသးသည္။ ခြင့္ျပဳပါေဖေဖ ....

ကၽြန္ေတာ္ ေဖေဖ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အခ်ိန္ေတြအမ်ားႀကီးပဲ ေပးခဲ့ၿပီေလ၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ပရိတ္သတ္ေတြ .. သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္သိပ္ခ်စ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အတၱအတြက္သက္သက္ ကၽြန္ေတာ္သီခ်င္းေတြ ဖန္တီးခဲ့တာပါပဲ၊ ဒါေပမဲ့ အခုအခ်ိန္မွာ ပရိတ္သတ္အတြက္ဆိုတဲ့ ထူးဆန္းတဲ့ခံစားမႈက ကၽြန္ေတာ့္ရင္မွာ ျပင္းရွရွ ေမႊေႏွာက္လို႔ေနၿပီ၊ ေဖေဖ့ကို ခ်စ္သလို၊ ေမေမ့ကို ခ်စ္သလို၊ သီခ်င္းေတြကို ခ်စ္သလို၊ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕လူနာေတြကိုခ်စ္သလို ကၽြန္ေတာ့္သီခ်င္းေတြကိုနားေထာင္ေပးၾကတဲ့ ပရိတ္သတ္ေတြကိုလည္း အခု ကြ်န္ေတာ္သိပ္ခ်စ္သည္။ “လူနာေတြကို ေနာက္ဆုံးမွခ်စ္တာလားကြ” လုိ႔ ေဖေဖကေတာ့ အျပစ္တင္ေနဦးမလားပဲ။

ပရိတ္သတ္ေတြက လႈိင္းလံုးႀကီးပမာ တလိမ့္လိမ့္လႈပ္ခါေနၾကသည္။ ေကာင္းကင္ႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္မိသည္။ ၾကယ္ေရာင္ေတြမရွိေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာေတာ့ ေရာင္စံုအလင္းေတြ လွည့္ပတ္ေျပးေဆာ့ေနသားပဲ၊ ရင္ထဲမွာ ဆိုနင့္ကာ မ်က္ရည္တစ္ေပါက္ ပါးျပင္ေပၚက လိမ့္ကနဲေျပးဆင္းသြားသည္။“ေမေမ မငိုပါနဲ႔ ေမေမ့မ်က္ရည္တစ္စက္ျမင္ရရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေျခေထာက္ေတြ ေခြယိုင္လဲက်မတတ္ပဲ၊ ေမေမ့မ်က္ရည္က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အရႈံးေတြကိုဖန္တီးသလို၊ ေမေမ့အျပံဳးက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ဒိုင္းလိုပဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဆီေျပး၀င္လာမယ့္ဒုကၡေတြကုိ ကာကြယ္ေပးႏိုင္မွာပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ ေမေမ မငိုပါနဲ႔ေနာ္” လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ အခါခါေျပာရင္း ေမေမ့ကိုအားေပးခဲ့ဖူးသည္။ ငိုတာမႀကိဳက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ ေမေမကိုယ္တိုင္လည္း မ်က္ရည္တစ္စက္မွ မက်ေအာင္ေနျပခဲ့ရွာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ေမေမပါႀကိဳးစားခဲ့ၾကပါသည္။ အခု ကၽြန္ေတာ့္ပါးေပၚမွာ မ်က္ရည္စေတြျပည့္ေနၿပီ။ ေဖေဖ .. ကၽြန္ေတာ္ ေဖေဖ့ကို သတိရလိုက္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အခု ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ပရိတ္သတ္လႈိင္းလံုးႀကီးကို ေဖေဖျမင္ေတြ႔ႏိုင္ခဲ့ရင္ .. ေဖေဖဘယ္လိုမ်ားေျပာမလဲ၊ “ေဖေဖ စိတ္မေကာင္းပါဘူး သားရယ္၊ ေဖေဖ သားကို ပိတ္ပင္တားျမစ္ခဲ့တာေတြအတြက္ သား ေဖေဖ့ကို နားလည္ပါကြာ” လို႔မ်ား ေဖေဖေျပာေလမလား။
~ ၾကယ္ေရာင္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ႔ၿပီ ဒီညမ်ား ရင္ခုန္သံေတြ ရႈံးနိ္မ့္ၿပီ နင္ေမ့ထား
          ~ အရင္ခ်ိန္ေတြကို သတိရေလ ရင္မွာပိုခံစားရေလ
   ~ ငါ အခုထိ မလြတ္ေျမာက္ခဲ့ ... ဒီေႏွာင္ၾကိဳး ေတြ
chorus ပိုဒ္ကို စလိုက္တာနဲ႔ ပရိတ္သတ္လႈိုင္းလံုးႀကီးက ပိုၿပီး လႈပ္ရွားလာၾကၿပီ၊ ပရိသတ္ေတြ သံၿပိဳင္လိုက္ဆိုၾကသည္။ ေမွ်ာ္စင္ကၽြန္းတစ္ခုလံုးမွာ “ေႏွာင္ႀကိဳး” သီခ်င္းသံေတြ ျပည့္လွ်ံကုန္ၾကၿပီ၊ ကၽြန္ေတာ့္ေသြးေၾကာထဲမွာ ဂီတသံေတြ အလုအယက္စီး၀င္ေနၾကၿပီ၊ ပရိသတ္ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေႏွာင္ႀကိဳးအထပ္ထပ္ရစ္ပတ္မိကုန္ၾကၿပီ၊ သီခ်င္းသံေတြနဲ႔ ညသည္ ခမ္းနားလြန္းလွသည္။ ဒါ ကၽြန္ေတာ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၆ႏွစ္ေက်ာ္္ဘ၀ထဲက လိုခ်င္ခဲ့တဲ့အရာေတြပဲ။

သီခ်င္းအဆံုး ပရိတ္သတ္ေတြကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ဂစ္တာကိုလြယ္ရင္း စင္ေပၚက အေျပးဆင္းလာခဲ့ခ်ိန္မွာ စင္ေရွ႕မွာ “ေတဇာ ေတဇာ ေတဇာ” ဆိုတဲ့ ညာသံေပးေအာ္ဟစ္သံေတြဆူညံကုန္သည္။ စင္ေအာက္မွာ အမွတ္တရလက္မွတ္ေရးထိုးခိုင္းမယ့္ လူငယ္ေလးေတြ အလုအယက္တိုးေ၀ွ႔ေနၾကသည္။ ေဒါက္တာေတဇာမိုးယံဟာ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့ၿပီ။ မိန္းကေလးပရိတ္သတ္ေတြမ်ားလွသလို ေယာက်္ားေလး ပရိတ္သတ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္အနားမွာရွိေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဟန္နီက အလွဆံုးျပံဳးလို႔ ၾကည့္ေနသည္။ ေမေမ .. ေမေမ့ဆီကို ဖုန္းေခၚလိုက္သည္။
“ေမေမ .. စင္ေရွ႕မွာ လူေတြအမ်ားႀကီးပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္လိုက္တာ၊ အခု ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာလည္း ပရိတ္သတ္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲ၊ ေမေမ ေနာက္တစ္ခါဆိုရင္ေတာ့ လိုက္ၾကည့္ရမယ္၊ ေမေမ့ကို ျပခ်င္လိုက္တာ .. ကၽြန္ေတာ့္ပရိတ္သတ္ေတြကို .. ေဖေဖ့ကိုလည္း ျမင္ေစခ်င္လိုက္တာ ..” အဆံုးမွာ ကၽြန္ေတာ့္စကားသံေတြ တိမ္၀င္သြားသည္။ မ်က္ရည္ေတြက ပါးျပင္ေပၚမွာ ေသြ႔ေျခာက္ခါစ ... ဟန္နီကမ္းေပးလိုက္တဲ့ ေရဗူးေလးကို ေမာ့ေသာက္ရင္း မ်က္ႏွာေပၚေလာင္းခ်လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ငိုတာ ဘယ္သူမွ မျမင္ေစခ်င္ပါ။
“ေတဇာ .. ငါ တုိ႔ ျပန္ရေအာင္ေနာ္၊ အန္တီတစ္ေယာက္တည္း အိမ္မွာ၊ ငါလည္း အိမ္ျပန္ေနာက္က်ေနမယ္”  ဟန္နီက ခပ္တိုးတိုးဆိုသည္။
“ေအာင္မေလးကြာ မ်ားလိုက္တဲ့ပိုးေကာင္ေတြ၊ မီးေတြက ထိုးေလ၊ ပိုးစိမ္းေကာင္ေတြကလာေလ၊ ဟား ဟား ဟား...”
“------”
“လူေတြကလည္းမ်ားပါတယ္ကြာ၊ စင္ေအာက္မွာ၊ ေသမယ္ဆိုေသလို႔ရၿပီ”
“-----”
“ဘယ္မလဲ ေတဇာ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ၊ ဒီေကာင္အတီးမၿပီးေသးဘူး ဆင္းေျပးတာပဲ” 
တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္စကားသံေတြနဲ႔အတူ အဖြဲ႔သားေတြပါ အနားကို ေရာက္လာၾကသည္။ လက္၀ါးခ်င္းရိုက္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္လိုက္ၾကသည္။ ပရိတ္သတ္ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕ Silence of Scream အဖြဲ႔သားေတြအားလံုးနဲ႔ပါ ဓါတ္ပံုအတူတြဲရိုက္ၾကသည္။ ေမွ်ာ္စင္ကၽြန္းစင္ျမင့္တ၀ိုက္ မီးေတြ မွိတ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး ကန္ေတာ္ႀကီးထဲက ေပ်ာ္ရႊင္တက္ၾကြစြာ ထြက္ခြာခဲ့ၾကေတာ့သည္။
------------------------------------------------------------------
~ မမ တ သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ ....
မမတ ----------~..
 မမတ -----------~ ”

~ ႏွလံုးသားလွတဲ့ဆရာမေလးရယ္
အျပံဳးေလးလွတဲ့ဆရာမေလးရယ္ ~

~ ေမေမ ... ေက်းဇူးပါေမေမ --------- ~
ကၽြ်န္ေတာ္ စကားတတ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ သီခ်င္းေတြတစ္ပုဒ္ၿပီးတစ္ပုဒ္ေအာ္ဆိုတတ္ခဲ့သည္။
“ေတဇာကြာ ေတာ္ေတာ္ဟုတ္တဲ့ကေလး” လို႔ ေဖေဖကဆိုသည္၊ ေဖေဖ့ လႊမ္းမိုးသီခ်င္းေခြကို ကၽြန္ေတာ္ဖြင့္ၿပီး သီခ်င္းေတြ မပီတပီ ေအာ္ဟစ္သီဆိုခဲ့တုန္းက ေဖေဖက တဟားဟားရယ္ေမာရင္း သေဘာေတြက်ေနခဲ့ပါသည္။ ေဖေဖ့သီခ်င္းေခြေတြဖြင့္ၿပီး တစ္ပုဒ္မက်န္လိုက္ဆိုခဲ့ဖူးသည္။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သီခ်င္းေတြနားေထာင္ရတာႀကိဳက္လွသည္။ သီခ်င္းဗီဒီယိုေခြေတြ ေမေမက ၀ယ္ေပးထားခဲ့သည္။ ထံုခ်ဳိင္းဗီဒီယိုေခြေတြလည္း ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ၾကည့္ခဲ့တာပဲ၊  ထုံခ်ဳိင္းကတဲ့အတိုင္းလည္း လိုက္ဆိုသည္။ လိုက္ကသည္။ တခါ ထံုခ်ဳိုင္းသီခ်င္းဗီဒီယိုေခြေတြ ဖြင့္နားေထာင္ေနတဲ့အခ်ိန္ တီဗီေရွ႔က ေဖေဖ ျဖတ္အသြား ... ခဏေလးျဖတ္သြားတဲ့ အခ်ိန္ကိုေတာင္ မေစာင့္ႏိုင္လို႔ ေခါင္းေစာင္းၿပီး ၾကည့္ခဲ့ေသးရဲ႕၊ ဒါကို ေဖေဖကသိသြားေတာ့ တီဗီေရွ႕မွာ ကာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို စေနာက္ခဲ့ေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေအာ္ဟစ္ငိုယိုေတာ့တာေပါ့၊ ေတာ္ေတာ္လည္း အစအေနာက္သန္တဲ့ ေဖေဖပါပဲ။ 

တစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဖေဖ့သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကို အလည္သြားၾကတုန္းက အဲဒီအိမ္က မမေတြဖြင့္ထားတဲ့ New Kids On The Block ဗီဒီယိုေခြကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္သေဘာအက်ႀကီးက်ခဲ့သည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေဖေဖ့ကိုပူဆာေတာ့ ေဖေဖ ခ်က္ခ်င္းပဲ အဲဒီအိမ္ကိုသြားၿပီး အေခြကိုငွားေပးခဲ့ပါသည္။ အေခြကိုေဖေဖက ကူးေပးခဲ့သည္။ အေခြလည္းရေရာ သီခ်င္းေခြထဲကအတိုင္း ဟန္လုပ္လိုက္ဆိုေတာ့တာပါပဲ၊ သီခ်င္းတိုင္းက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေပ်ာ္စရာ စိတ္၀င္စားစရာေတြအျပည့္ပဲကိုး၊ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ဂစ္တာေလးလည္းရွိေသးသည္။ ကစားစရာ ဂစ္တာေလးပါ၊ ေဖေဖ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ခရီးထြက္ၿပီး ျပန္လာတဲ့အခါ ဂစ္တာေလး၀ယ္လာခဲ့သည္။ အဲဒီဂစ္တာေလး၀ယ္လာေပးခဲ့တုန္းက ဂစ္တာေလးနဲ႔ပဲ တစ္ခ်ိန္လံုးေဆာ့ကစားေနခဲ့တာ မွတ္မိေသးသည္။
ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ေဆာ့လည္းအင္မတန္ေဆာ့ပါသည္။ စစ္သားရုပ္ အရုပ္ေသးေသးေလးေတြနဲ႔ လက္ႏွစ္ဘက္မွာ တစ္ရုပ္စီကိုင္ၿပီး ႏႈတ္က ရွီး .. ရွဲ ေအာ္ၿပီး စစ္တိုက္ၾကပံုမ်ဳိးလည္းေဆာ့တတ္ေသးသည္။ အဲဒီလို ေဆာ့ရတာေမာလာတဲ့အခါ စူပါမင္းလုပ္ၿပီး စားပြဲေပၚကလည္း ခုန္ခ်တတ္ပါသည္။ တစ္ႀကိမ္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခုန္ခ်တဲ့အခ်ိန္ အက်မေတာ္ျဖစ္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေပါက္သြားခဲ့ဖူးသည္။
ေႏြေနပူပူ ေခြ်းျပန္ေအာင္ ေဆာ့ထားတဲ့အရွိန္ေၾကာင့္ ႏႈတ္ခမ္းေပါက္ရုံေလးပဲျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ ပါးစပ္ထဲမွာ ေသြးေတြျပည့္လွ်ံသြားခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္လန္႔ျဖတ္ၿပီး ေအာ္ဟစ္ငိုယိုေတာ့ ေမေမက ဟင္းခ်က္ရာက ေျပးလာၾကည့္သည္။ အသည္းငယ္လွတဲ့ ေမေမ ရုတ္တရက္ႀကီးေသြးေတြနဲ႔ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ႔လိုက္ရတဲ့အခါ ေမ့လဲက်သြားခဲ့သည္။ အနားကိုဘယ္အခ်ိန္ေဖေဖေရာက္လာလိုက္မွန္းမသိ၊ ေဖေဖ့ချမာ လက္တစ္ဘက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်ီထားကာ ေမေမ့ကို တစ္ဘက္ကမႏိုင္မနင္းေပြ႔ထားၿပီး “သား သား”လို႔လည္း ေအာ္သည္၊ ေမေမ့ကိုလည္း တတြတ္တြတ္ေခၚသည္၊ အလယ္မွာ အရူးတစ္ပိုင္းျပာယာခတ္ေနခဲ့တဲ့ ေဖေဖ့ပံုရိပ္ေတြကို မံႈ၀ါး၀ါးျပန္ျမင္ေယာင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ ေဖေဖ့ကို သနားၾကင္နာစြာ သတိရမိသည္။

မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ အင္မတန္ႀကိဳက္ပါသည္။ မိုက္ကယ္ရဲ႕ သီခ်င္းေတြ၊ မိုက္ကယ္ရဲ႕ အကေတြကိုႀကိဳက္ရုံတင္ မဟုတ္ပဲ၊ မိုက္ကယ္ရဲ႔ ဆံပင္စတိုင္လ္အတိုင္းထားခ်င္ခဲ့သည္တဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္သိပ္မမွတ္မိေတာ့တဲ့ ကိစၥေတြကို ေမေမက ေသေသခ်ာခ်ာျပန္ၿပီး ေျပာျပတတ္ပါသည္။ မိုက္ကယ္ရဲ႔ဆံပင္အတိုင္း အုန္းဆီလိမ္းၿပီး နဖူးေရွ႕ကို ဆံပင္အေခ်ာင္းေလးခ်ခိုင္းခဲ့သည္လို႔ ဆိုသည္။ ေမေမျဖီးေပးတဲ့အခါ တခါတရံ တစ္ခါတည္းနဲ႔ စိတ္တိုင္းက်သြားတဲ့အခါလည္း ရွိခဲ့သည္တဲ့၊ စိတ္တိုင္းမက်တဲ့အခ်ိန္ဆို “မတူေသးဘူး၊ အေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းခ်ေပး ..အေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းခ်ေပး.. အဲဒီလိုမဟုတ္ဘူး” လို႔ ေအာ္ဟစ္ငိုယိုတတ္ေသးသည္။

 ေဖေဖျဖီးေပးတဲ့အခါမွာေတာ့ ျမန္ျမန္စိတ္တိုင္းက်သြားတတ္သည္လို႔ ေမေမကေျပာပါသည္။ ေရခ်ဳိးတဲ့အခါမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ အင္မတန္ဂ်ီက်တတ္ခဲ့ေသးသည္။ ေရမခ်ဳိးခင္ အက်ႌခြ်တ္ခိုင္းလို႔ မရ၊ ေရခ်ုိးမယ္လို႔ ေမေမက ေခၚတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ ေရမခ်ဳိးခ်င္လို႔ အက်ႌမခြ်တ္ဘူးလို႔ ငိုတတ္ေသးသတဲ့၊ တကယ္တမ္း ေမေမက အက်ႌအတင္းအက်ပ္ခြ်တ္ခိုင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ေရခ်ဳိးလိုက္ရတဲ့အခါက်ေတာ့လည္း ေရခ်ဳိးတာမရပ္ခ်င္ေတာ့ျပန္ဘူးတဲ့၊ ေရခ်ဳိးၿပီး အက်ႌ၀တ္ခိုင္းတဲ့အခါမွာလည္း ေမေမ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ဒုကၡၾကံဳရျပန္သည္။ “အက်ႌမ၀တ္ဘူး၊ ဒီအတိုင္းပဲေနမယ္၊ ဒီအတိုင္းပဲေနမယ္” လို႔ဆိုသတဲ့၊ မ်က္ႏွာေလးရဲရဲနီကာ မ်က္ခြံေတြ မို႔ေဖာင္းလာတဲ့အထိ ငိုတတ္ခဲ့ေသးသည္တဲ့၊ အဲဒီအခ်ိန္ဆို ေမေမက ခပ္သာသာေလးရိုက္တတ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမေမရိုက္တဲ့အခါမ်ဳိးမွာ ေဖေဖကကၽြန္ေတာ့္ကိုခ်ီၿပီး တစ္ေနရာရာကို ေခၚသြားေလ့ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္နဖူးေရွ႕မွာ လက္ဖ၀ါးကိုခ်ိန္ရြယ္ထားၿပီး “ေတြ႔လား ေတြ႔လား” လို႔လည္းေျပာသတဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တာတစ္ခုခု ျမန္ျမန္လုပ္ေပးရင္လုပ္ေပး မဟုတ္ရင္ နဖူးကိုဖတ္ကနဲရိုက္ကာ ၿခိမ္းေျခာက္တတ္သည္။ ေဖေဖ သို႔မဟုတ္ ေမေမက ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တာ ျမန္ျမန္လုပ္ေပးရသတဲ့၊ ျမန္ျမန္လုပ္မေပးခဲ့ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕နဖူးေလးဟာ ရဲရဲနီလို႔ေပါ့၊ အဲဒီရုပ္ေလးက သနားစရာ ခ်စ္စရာေကာင္းလွသည္လို႔ ေမေမက ေျပာျပပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သီခ်င္းေတြကို ဂရုစိုက္ခဲ့သလို ေက်ာင္းစာကိုလည္း မပ်က္မကြက္ဂရုစိုက္ခဲ့သည္။ တခ်ဳိ႔ ေမေမေတြလို စာက်က္ဖို႔ တိုက္တြန္းစရာမလိုပဲ စာသိပ္မၾကည့္ဖို႔ အနားယူဖို႔သာ ေမေမက ေျပာခဲ့ရသည္တဲ့၊ ေမေမက “သားေလးရယ္ နားပါဦး၊ စာပဲၾကည့္ေနတာပဲ” ေျပာတဲ့အခါတိုင္း “ေမေမကလည္းဗ်ာ၊ သူမ်ားအေမေတြနဲ႔ကြာလိုက္တာ၊ စာမၾကည့္ဖို႔မ်ားေျပာရတယ္လို႔” ကၽြန္ေတာ္ အဲ့ဒီလို ျပန္ၿပီးေစာဒကတက္ခဲ့ပါေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္နည္းနည္းအသက္ႀကီးလာေတာ့ ဂစ္တာ၀ယ္ေပးဖို႔ ပူဆာတဲ့အခါမွာေတာ့ နဖူးေရွ႕လက္ဖ၀ါးေလးျပလို႔ ျခိမ္းေျခာက္စရာမလိုေတာ့ပါဘူး၊ ရွစ္တန္းေအာင္စာရင္းထြက္အၿပီးေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ေဖေဖက ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ႀကိဳက္ဂစ္တာေလးတစ္လံုး ေျမာက္ဥကၠလာဘက္က ဂစ္တာလုပ္တဲ့ေဖေဖ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီမွာ မွာေပးခဲ့သည္။ ဂစ္တာေလးရလာတဲ့ေန႔ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုးေန႔ေတြျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ ဂစ္တာတီးတတ္ဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္သီခ်င္းေတြစပ္သည္၊ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ရတိုင္းေမေမ့ကို ဆိုျပတတ္ခဲ့သည္။ ေဖေဖကေတာ့ ပက္လက္ကုလားထိုင္ႀကီးမွာ ထိုင္ၿပီး နားေထာင္တတ္ပါသည္။
ငယ္ငယ္က ေဖေဖ့ပံုရိပ္ေတြအားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ ပီပီသသ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး၊ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ခရီးခဏခဏထြက္ရတဲ့ေဖေဖက ကၽြန္ေတာ့္ျမင္ကြင္းထဲကေန ရက္အေတာ္ၾကာၾကာ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနတတ္ခဲ့သည္။ ေဖေဖခရီးက ျပန္လာရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မုန္႔ေတြ၊ ကစားစရာေတြ အမ်ားႀကီးပါလာတတ္သည္။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အတန္းတိုင္းမွာ ပထမရလာခဲ့တဲ့ကၽြန္ေတာ္ ၁၀တန္းေအာင္ေတာ့လည္း ၆ဘာသာလံုး ဂုဏ္ထူးပါခဲ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေအာင္စာရင္းၾကည့္ၿပီး ျပန္လာေတာ့ အိမ္ေပါက္၀မွာ ေစာင့္ေနတဲ့ ေဖေဖ ကို “ေအာလ္ဒီ” လို႔ ေျပာရင္း လက္မေထာင္ျပလိုက္သည္၊ ေဖေဖက “သားရာ ေတာ္လိုက္တဲ့ ေဖေဖ့သား၊ သားအတြက္ ေဖေဖ ဘာမဆိုျဖစ္ေစရမယ္၊ ေဖေဖ ဒီ့ထက္ပိုၿပီး ပိုက္ဆံေတြရွာဦးမွာပဲ၊ ဆရာ၀န္ႀကီးေတဇာမိုးယံ ေဖေဖ့သားေပါ့ကြ” လို႔ အသံ၀ါႀကီးနဲ႔ ေဖေဖက အားရ၀မ္းသာဆိုရွာသည္။ ေဖေဖ့စကားအဆံုးမွာ “ကၽြန္ေတာ္ က အဆိုေတာ္ပဲလုပ္ခ်င္တာ” လို႔ စကားသံခပ္တိုးတိုးဆိုခဲ့သည္။ ေဖေဖ့ရဲ႕ျပံဳးေနတဲ့ မ်က္ႏွာဟာမႈံမႈိုင္းသြားလိုက္တာ၊ ေဖေဖ ဘာမွေတာ့ဆက္မေျပာေတာ့ပါဘူး။

ေက်ာင္းေလွ်ာက္လႊာေတြတင္ရေတာ့မယ့္တစ္ညမွာ ေဖေဖ  ေမေမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အျပင္းအထန္မဟုတ္ေတာင္ အႀကိတ္အနယ္စကားေျပာခဲ့ရသည္။ အဲဒီညက ေဖေဖ့ပံုရိပ္ေတြကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္တသက္လုံး စြဲျမဲစြာ မွတ္မိသြားေတာ့မည္ထင္ပါသည္။ ေဖေဖ အင္မတန္စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္ခဲ့သည္။   ေဖေဖ့ရဲ႕ ေဒါသတႀကီးဟန္ပန္ကို ကၽြန္ေတာ့္တသက္လံုး မွတ္မိသေလာက္ မေတြ႔ခဲ့ဖူးေပမဲ့ အဲဒီတုန္းက ေဖေဖ ေဒါသေတြႀကီးေနခဲ့ပါသည္။ ေဖေဖက “ဘာမွစဥ္းစားေနစရာမွ မလိုပဲကြ၊ ဆရာ၀န္လိုင္းပဲယူရမွာေပါ့” လို႔ ေအာ္ဟစ္ခဲ့သည္။
“မဟုတ္ဘူးေဖေဖ၊ သားသိတယ္၊ ဆရာ၀န္လိုင္းယူလိုက္ရင္၊ သား စာေတြနဲ႔ပဲ နပန္းလံုးေနရမွာ သီခ်င္းဆိုဖို႔ သီခ်င္းစပ္ဖို႔ အခ်ိန္ရေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး၊ အဆိုေတာ္ပဲလုပ္ခ်င္တယ္၊ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အိပ္မက္ပဲ”
“သားကြာ .. အိပ္မက္ဆိုတာ အိပ္မက္ပဲ၊ ႏိုးလာတာနဲ႔ ေပ်ာက္သြားရတာပဲ၊ ဆရာ၀န္ျဖစ္ၿပီးမွ သီခ်င္းဆိုလည္းရတာပါပဲ၊ ဆရာ၀န္က အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအလုပ္ကြ၊ ဂုဏ္ရွိတယ္၊ လူနာေတြကို ေဆးကုေပးရတာ ကုသိုလ္လည္းရတယ္၊ ပိုက္ဆံလည္းရတယ္၊ သီခ်င္းဆိုတာက .....”
“အဲလိုလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ စိုင္းစိုင္းဆိုဘယ္လိုလုပ္မလည္း၊ သူေအာင္ျမင္တာပဲ၊ သူ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားႀကီးရလာတာပဲ၊ သူ႔ဘ၀သူ ရပ္တည္ႏိုင္တာပဲ၊ လူနာေတြေဆးကုရမွာကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တာပါပဲ၊ တစ္ခုပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္သီခ်င္းေတြနဲ႔ ေ၀းသြားရမွာေၾကာက္တယ္၊ သီခ်င္းေတြက ပထမဆံုးအိပ္မက္ျဖစ္ေနလို႔ပါ” 
ကၽြန္ေတာ္ ေဖေဖ့ကို ကန္႔ကြက္ၿပီးေျပာလိုက္သည္။
“စိုင္းစိုင္းဘယ္လိုေအာင္ျမင္လည္း ေဖေဖသိပ္နားမလည္ဘူး၊ သား ဆရာ၀န္လိုင္းေလွ်ာက္ရမယ္၊ ဆရာ၀န္ႀကီးျဖစ္လာမယ့္သားကို ေဖေဖျမင္ခ်င္တယ္”
ေဖေဖက ခ်က္ခ်င္းတံု႔ျပန္ခဲ့သည္။
ေမေမက ေလသံေအးေအးေလးနဲ႔ ဆိုရွာသည္။
“သားေလးရယ္၊ ဆရာ၀န္လိုင္းပဲ ေလွ်ာက္ပါကြယ္၊ သူမ်ားေတြသိပ္ျဖစ္ခ်င္တာေတာင္ မလြယ္ပါဘူး ... ေနာ္”
ေမေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို နားလည္စြာေငးၾကည့္ေနခဲ့သည္။ ေဖေဖကေတာ့ ျပတ္ျပတ္သားသား တင္းမာခက္ထန္ေနခဲ့သည္။

အဲဒီေန႔က စၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ေဆးေက်ာင္းေလွ်ာက္လိုက္ပါသည္။ မႏၱေလးကိုေျပာင္းေရႊ႔ျဖစ္ခဲ့ေတာ့ မႏၱေလးေဆးတကၠသိုလ္ကို ေလွ်ာက္ခဲ့သည္။ ေဆးေက်ာင္းတက္သည္။ ေက်ာင္းစာေတြနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ေန႔ရက္ေတြကို ကုန္လြန္ျဖတ္သန္းခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဂစ္တာေလးကိုေတာ့ ေထာင့္တစ္ေထာင့္မွာ ၿငိမ္သက္ေနေစခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္သီခ်င္းေတြကို ပစ္ထားလိုက္သည္။ သံစဥ္ေတြကို ေမ့ထားလိုက္သည္။ ေဖေဖ့ေရွ႕မွာ သီခ်င္းမဆိုမိေအာင္ ေနခဲ့သည္။ ေမေမ့ကိုလည္း အရင္လိုသီခ်င္းေတြဆိုမျပေတာ့ပါဘူး၊ အရာရာကို စိတ္၀င္တစားေလ့လာတတ္တဲ့ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အက်င့္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းစာေတြမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕စိတ္တေနရာက အနာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သာအသိဆံုးပါပဲ၊ ေက်ာင္းပြဲေတြရွိတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေဆးေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သီခ်င္းဆိုျဖစ္ခဲ့သည္။ ေဆးတကၠသိုလ္ဒုတိယႏွစ္ တတိယႏွစ္ေရာက္လာေတာ့ ေက်ာင္းစာေတြမွာေပ်ာ္လာသလို ဆရာ၀န္အလုပ္ကို စိတ္၀င္စားလာခဲ့ပါသည္။ သီခ်င္း၀ါသနာပါတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သီခ်င္းေတြျပန္ဆိုျဖစ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အဖြဲ႔ေလးပါဖြဲ႔ထားလိုက္သည္။ Silence of Scream ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔ေလးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ကလုပ္ျဖစ္တဲ့ ဂီတပြဲေတြတိုင္းမွာ ဆိုျဖစ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ေဖေဖ့ကိုေတာ့ သီခ်င္းနဲ႔ပတ္သက္တာေတြ မေျပာေတာ့ဘူး၊ ေဖေဖကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အဆိုေတာ္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ ဆႏၵကို ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္က စိတ္ကူးယဥ္မႈတစ္ခုလို႔ပဲ ယံုၾကည္သြားခဲ့ပံုပါပဲ။

 ကၽြန္ေတာ္က ေဖေဖ့လိုပဲ အရပ္ရွည္ေတာ့ ေဖေဖက ကၽြန္ေတာ့္ကို ကုလားအုပ္ေလး လို႔ ေနာက္ေျပာင္ၿပီး ေခၚတတ္ပါသည္။ “သား ေဆးခန္းဖြင့္ရင္ ေဒါက္တာကုလားအုပ္ လို႔ နာမည္တပ္ကြ၊ ဒါမွ ေဆးခန္းမွာ လူလာမ်ားမွာ၊ ဆရာ၀န္ကအဆန္းဆိုၿပီး လူနာေတြလာၾကလိမ့္မယ္” လို႔ ေဖေဖက စတတ္ေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေဆးေက်ာင္းေနာက္ဆံုးႏွစ္မွာေတာ့ ကံၾကမၼာက ကၽြန္ေတာ့္ကို အျပင္းဆံုးေျခာက္လွန္႔ခဲ့သည္။ ေဖေဖအဲဒီညက မႏၱေလးကေန ကားနဲ႔ ခရီးထြက္သြားခဲ့ပါသည္။ “ကဲ ေဒါက္တာကုလားအုပ္ေရ၊ ေဖေဖေတာ့လစ္ၿပီ၊ ဘာမုန္႔၀ယ္ခဲ့ရမလဲကြ” လို႔ ေနာက္ေျပာင္လိုက္ေသးသည္။ မနက္က်ေတာ့ ဖံုး၀င္လာခဲ့သည္၊ ေဖေဖစီးတဲ့ကားက တိမ္းေမွာက္သြားသတဲ့၊ ေဖေဖက ေရွ႕ခန္းမွာထိုင္ေနသည္တဲ့၊ ေနာက္ပိုင္း ... ကၽြန္ေတာ္ မၾကားရဲေတာ့ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္မငိုရဲခဲ့ဘူး၊ ေမေမက စိတ္ႏုတယ္၊ ငယ္ငယ္ကတည္းက စိတ္ႀကီးရင္၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ခုခုထိတ္လန္႔စရာေတြ႔ခဲ့ရင္ ေမ့လဲတတ္တဲ့ ေမေမ့အေၾကာင္းကိုသိထားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မငိုရဲဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ငိုရင္ ေမေမပိုဆိုးမယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ေမေမပါ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္အားေပးၿပီး ေဖေဖ့ေနာက္ဆံုးခရီးအတြက္အရာအားလံုး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ျပင္ဆင္ၾကရသည္။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္အတြက္ စာေတြအျပင္းအထန္ႀကိဳးစားရတဲ့အခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္ မငိုအားခဲ့ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ စာက်က္ဖို႔နည္းနည္းေတြေ၀လာတဲ့အခ်ိန္ ေဖေဖျမင္ခ်င္တဲ့ဆရာ၀န္ႀကီးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္ဆိုတဲ့အသိနဲ႔ပဲ စာေတြပိုၿပီး က်က္မွတ္ခဲ့သည္။ ဘြဲ႔ယူတဲ့ေန႔မွာ ေမေမ့မ်က္ႏွာေလးက ႏြမ္းေနေပမဲ့ ေမေမ့မ်က္ႏွာမွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အျပံဳးေတြ အဆင္သင့္ရွိေနတတ္ခဲ့သည္။

အခုေတာ့ ေဖေဖျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ဆရာ၀န္ျဖစ္လာခဲ့ၿပီ၊ ေဒါက္တာေတဇာမိုးယံ တဲ့ ....
ဆရာ၀န္ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္လည္း ႀကိဳးစားပါဦးမည္။
ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့အတိုင္းလည္း ကၽြ်န္ေတာ္ႀကိဳးစားခ်င္ပါေသးသည္။ ေအာင္ျမင္တဲ့အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ေသးသည္။
ေဖေဖ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အခ်ိန္ေတြအမ်ားႀကီးပဲ ေပးခဲ့ၿပီေလ၊ ေနာက္က်မွ မက္ခဲ့ရတဲ့ အိပ္မက္၊ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႔ ပထမဆံုးအိပ္မက္ကို ကၽြန္ေတာ္မက္ခြင့္ရေနၿပီ၊ ႏိုးထလ်က္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအိပ္မက္ကို မက္ႏိုင္ၿပီ ေဖေဖ။
အခု ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ပရိတ္သတ္ေတြ .. သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သီခ်င္းေတြကိုသိပ္ခ်စ္သည္။
ေကာင္းကင္ဘံုက ေဖေဖ ေက်နပ္ႏိုင္မယ္ထင္ပါရဲ႔၊
ခြင့္ျပဳပါေဖေဖ ။        ။

(ဒီအက္ေဆးေလးကို ေရးရင္းမ်က္ရည္က်မိပါတယ္၊ တူေလးရဲ႕ ေႏွာင္ႀကိဳးသီခ်င္းေလးကို ဖြင့္နားေထာင္ၿပီး ေရးျဖစ္ခဲ့တယ္။ တူေလးရဲ႕တကယ့္အေၾကာင္းျဖစ္ေနေတာ့ မေရးခင္အႀကိမ္ႀကိမ္စဥ္းစားမိေသးတယ္။ တူေလးဖတ္မိရင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာ စိုးရိမ္တယ္၊ တူေလးနဲ႔ gtalk မွာ ေျပာရင္း တူေလးကို ဖြင့္ၿပီးပဲ ေမးလိုက္ေတာ့တယ္။“လျပည့္အေၾကာင္းေရးခ်င္လို႔(တူေလးကို ဖိုးလျပည့္လို႔ေခၚၾကတယ္။ နာမည္ရင္းက ေတဇာေ၀ယံတဲ့) ေတဇာေ၀ယံက နာမည္ႀကီးအဆိုေတာ္ေပါ့ စင္ေပၚမွာ သီခ်င္းဆိုေနတာကေနစၿပီးေရးမယ္ေလ” လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ တူေလးက “ဒါေတာ့ႀကိဳက္တယ္”တဲ့ ေနာက္ေနေသးတယ္။ “ေမေမျမင္ရင္ေတာ့ shock ရွိမယ္ေနာ္”တဲ့၊ ေနာက္ေတာ့တူေလးက ေျပာတယ္။ “အန္တီပေရ တကယ္ေတာ့ သားကိုယ္တိုင္လည္း တစ္မ်ိဳးၾကီးပဲ အဲအေၾကာင္းၾကီးျပန္မၾကားခ်င္ဘူး” (တူေလးက အန္တီပလို႔ေခၚတယ္)၊ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ၊ တူေလးက တခါတခါ အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ စိတ္မာသလိုနဲ႔ တခါတေလ သူေျပာလိုက္တဲ့စကားေတြမွာ တူေလးရဲ႕စိတ္ကိုျမင္ရတတ္တယ္။ တူေလးက ေအာင္ျမင္တဲ့အဆိုေတာ္ႀကီးေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူး၊ သူကိုယ္တိုင္ေရး၊ ဆို၊ တီးထားတဲ့ သီခ်င္းေလးေတြ ပို႔ေပးတတ္တယ္၊ သူ႔ အိမ္မွာ ကိုယ္ပိုင္စတူဒီယိုေလးလုပ္ထားၿပီး ေဆးခန္းထိုင္ရင္း သီခ်င္းေတြစပ္ေနပါတယ္။ သီခ်င္းေတြစုေနပါတယ္။ အေခြထုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနပါတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ တူေလးရဲ႕ ပထမအိပ္မက္ေလး ေအာင္ျမင္သြားေစခ်င္တဲ့အတိုင္း “ပထမဆံုးအိပ္မက္” ကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။ တူေလးရဲ႕“ေႏွာင္ႀကိဳး” သီခ်င္းကိုလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြနားေထာင္ရေအာင္ တင္ေပးထားပါတယ္။ ဒီ၀တၳဳတိုေလးနဲ႔ အတူ ခ်စ္ရတဲ့တူေလး ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵအျမန္ဆံုး အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ေစဖို႔ ဆုေတာင္းေနမိပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတိုင္း၊ လူတိုင္း အိပ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ေစဖို႔လည္း ဆုေတာင္းမိပါတယ္။)
Beauty Magazine(August 2011)