ဒီညအတြက္ အေပ်ာ္ဆံုးလူ မာရာဒိုနာ

အာဂ်င္တီးနား vs ဂရိ ၂:၀ နဲ႔ အာဂ်င္တီးနားႏိုင္သြားတယ္၊ အေပ်ာ္ဆံုးလူက မာရာဒိုနာၾကီးပဲ၊
သူ႔ ကို ျမင္ေတာ့ သတင္းတစ္ခုသြားသတိရတယ္၊ အာဂ်င္တီးနားအသင္းကမၻာ့ဖလားရခဲ့ရင္ ကိုယ္လံုးတီးလမ္းေပၚေျပးဖို႔ အာမခံတယ္ဆိုလားပဲ ကမၻာ့ဖလားပြဲေတြမစခင္ ျမန္မာလိုသတင္းတစ္ခုမွာဖတ္လိုက္ရေသးတယ္၊ ဟုတ္ မဟုတ္ ေသခ်ာေတာ့မသိ၊
သူ ကိုယ္လံုးတီး ေျပးေနမွာ စိုးတာနဲ႔ပဲ အာဂ်င္တီးနားေတြ ေလွ်ာ့ကန္ရမလိုျဖစ္ေနၿပီ၊
မာရာဒိုနာက သူ႔သားေလးေတြခ်စ္တာမ်ား ပါးေလး အပ္လိုက္ ေက်ာေလးသပ္လိုက္နဲ႔၊
ဗီရြန္ၾကီးေတြ႕ေတာ့ မန္ယူမွာ ကစားတဲ့ပံုေတြ သတိရမိေသးတယ္၊ ခုေရာ ဘယ္မွာ ကန္ေနလဲေတာင္ မသိေတာ့ဘူး၊
မက္ဆီေလးလဲ ေတြ႕တယ္ ၀လာသလိုပဲ၊ ဆံပင္ဖားလ်ား ဖားလ်ားေလးေတြ ကြင္းထဲ ၃၊ ၄ ေယာက္ေလာက္ေတြ႕တယ္၊
သူတို႔ျမင္တိုင္း Jesus ပဲသြားသတိရျပန္ေရာ၊
အာဂ်င္တီးနား ဂိုးသမားကေတာ့ တေရးတေမာ အိပ္လို႔ေတာင္ ရဦးမယ္၊ ဂရိ ဂိုးသမားက တကယ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတယ္၊ ေနရာယူလဲ မွန္တာပါပဲ လက္လဲျမဲေတာ့အျမဲသား၊ အာဂ်င္းတီးနားေတြက တစ္ဆင့္ၿပီးတစ္ဆင့္သြင္းယူေတာ့၊ သူလဲ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ဂရိဂိုးေရွ႕မွာ မက္ဆီ တိုက္စစ္ဆင္ေနေတာ့ ဂရိေတြ ေခ်ာ္လဲၾကတယ္၊ ျဖဴျဖဴ ျဖဴျဖဴ ေတြ လဲက်တာ ျမင္လိုက္လို႔၊
ဂရိဂိုးသမား သူ႔အသင္းသားေတြ ၾသဇာေပးေနပံုမ်ား အေဖက သားကို ေငါက္ငမ္းေနတာက်ေနတာပဲ၊ နည္းျပက မဆူရဘူး၊ သူကပဲ လွိမ့္လွိမ့္ဆူေနေတာ့တာပဲ၊ အာဂ်င္တီးနားေတြက ဂိုးသြင္းပီဆို သူတို႔က ေနရာယူထားတာ အျပည့္ပဲ၊ တစ္ေယာက္ကန္သြင္းလို႔ ေဘာလံုးျပန္လြတ္လာရင္ ပိတ္မဲ့သူက ေနရာကိုမွန္ေနေရာ၊ အဲဒါန႔ဲ ဂရိ ဂိုးသမားလဲ သနားစရာ၊
ဂရိဂိုးသမားကို ျမင္ေတာ့ အရင္က မန္ယူဂိုးသမားဘားသက္ဇ္ၾကီးကို သတိရျပန္တယ္၊ ဘားသက္ဇ္လိုပဲ သူ႔ေနာက္တန္းေတြကို ဆူပူတတ္တာ၊ ေဘာလံုးေပးေတာ့လဲ ဘားသက္ဇ္ကန္ပံုနဲ႔တူတယ္ ေျပးၿပီး ေဘာလံုးေလထဲေျမွာက္ကန္တာ၊
အရင္က လူေတြပဲ သတိရေနေတာ့တာပဲ၊ လူသစ္ေတြ သိပ္မသိေတာ့လို႔ ျဖစ္မွာပါ၊ အာဂ်င္တီးနားနဲ႔ အဂၤလန္ ၂၀၀၂ က ပြဲကို သတိရမိျပန္ေရာ၊
ဒီပြဲ ရန္မျဖစ္ၾကသလိုပဲ၊ သေဘာေကာင္းၾကတယ္၊
မာရာဒိုနာကေတာ့ ဒီညအတြက္ အေပ်ာ္ဆံုးလူ၊ အခုန္ဆံုးလူ(သူ႔လူေလးေတြပါးကို အပ္ခ်င္ေတာ့ ခုန္ခုန္ၿပီး ကပ္မွ အဆင္ေျပတာကိုး)
သူ႔ေလာင္းေၾကးႏိုင္ဖို႔မ်ား ေတြးေနသလား မသိႏိုင္ ...

Read More

လူခ် / ဟန္မ်ားတဲ့ပြဲ ဘရာဇီး vs အိုင္ဗရီကိုစ့္

ဘရာဇီး ဒုတိယဂိုးၾကီးကလက္ေမာင္းၾကီးနဲ႔ ဖမ္းထိန္းၿပီးသြင္းသြားတာ၊
၈၃ မိနစ္မွာ ဖီဂိုနဲ႔ ဇီဒန္းထျပန္တယ္၊ အႏိုင္အရႈံးေသခ်ာၿပီဆိုၿပီး၊
ရန္ျဖစ္တာေတြသူတို႕မၾကည့္လိုက္ရေတာ့ဘူး :D
ဒေရာဂ့္ဘာက ေခါင္းေကာင္းေတာ့ တစ္ဂိုးရသြားတယ္၊ ေပ်ာ္စရာၾကီး အိုင္ဗရီကိုစ့္ကိုသနားလို႔၊
ဘရာဇီးက ဟန္ေဆာင္တယ္၊ လူခ်တယ္၊ အိုင္ဗရီကိုစ့္ကလဲ ျပန္ခ်၊ ဟန္ေဆာင္
ရန္ေတြျဖစ္၊ ရန္ေတြျဖစ္၊
ကာကာ က အ၀ါရၿပီးသားကို တံေတာင္ထပ္ေကြ်းတယ္၊
အိုင္ဗရီကိုစ့္ကလဲ ေက်ာက္ေဆာင္ၾကီးနဲ႔ ပစ္ေပါက္လိုက္သလိုလဲက်တယ္၊
ကာကာ နီသြားတယ္၊
ေဘာလံုးရသသိပ္ေျမာက္ မေျမာက္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး၊ နဲနဲေလးမွ အိပ္မငိုက္လိုက္ဘူး၊
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ေက်းဇူး ဘရာဇီး
ေက်းဇူး အိုင္ဗရိကိုစ့္
ဂြတ္ႏိုက္

Read More

Official Music Video: Shout by Shout for England (Feat. Dizzee Rascal and James Corden)

Come on England we need to sort it out,
Put the champs down,
Pull your finger out,
Leave the wags alone,
Set aside your ego,
We’re tired of bragging about 40 odd years ago,
We need a victory, quick, fast,
Tired of getting a kick - oi!,
World cup 2010,
Don’t wanna see ya slip past,
Think about the future,
Surely it’s the right time,
I wanna see you win it in my lifetime,
1966 Bobby Moore and that Geogg Hurst put it to the turf - we applauded that,
There was no ignoring that,
Nobody could stop him,
I gotta myself an England shirt I’m gonna rock it,
Cos there’s so much to play for,
But we’ve got to come together [Ay oh, ay oh, ay oh, ay oh],
You know we’ve got to come together now [Ay oh, ay oh, ay oh, ay oh],
1… 2… 3… Everybody sing

JAMES AND ENGLAND: Shout, Shout, let it all out,
Come on England!!!
These are the things I could do without,
Come on,
I’m talking to you - come on,
Come and have a go if you think you’re hard enough!
Ay oh, ay oh, ay oh, ay oh
And all the people sing
Ay oh, ay oh, ay oh, ay oh
Come on England!!!

DIZZEE: Pull your socks up let’s get physical,
We need team work - we don’t need a miracle,
We need Rooney iin tip top condition,
Aaron Lennon down the wing like he’s on a mission,
It ain’t no superstition, its not a luck thing,
Rio Ferdinand nobody can !@$% With him!,
Hope we get stuck in, on’t get caught out,

And stop trying to hog the ball,
Knock the ball about,
So much to play for
But we’ve got to come together [Ay oh, ay oh, ay oh, ay oh],
1… 2… 3… Everybody sing

JAMES AND ENGLAND: Shout, Shout, let it all out,
Come on England!!!
These are the things I could do without,
Come on,
I’m talking to you - come on,
Come and have a go if you think you’re hard enough!

(COMMENTARY: Steven Gerrard with the shot,
It’s in the net for England,
Well there’s been some doubts,
But those doubts have been swept away now And England are heading for South Africa.)

JAMES: Shout, shout, let it all out,
These are the things I could do without,
Come on,
I’m talking to you - come on [England… England… England… England… ]
Come and have a go if you thing you’re hard enough!

JAMES AND ENGLAND: Shout, shout, let it all out,
[Ay oh, ay oh, ay oh, ay oh]
Come on England!!!
[Ay oh, ay oh, ay oh, ay oh]
These are the things I could do without Come on,
I’m talking to you - come on
Come and have a go if you think you’re hard enough!
En-ger-land!!! En-ger-land!!! En-ger-land!!!

Read More

တိတ္တဆိတ္ England vs USA

England vs USA scores - 1-1 အဂၤလန္ဂိုးသမားက လက္မျမဲ၊ အဂၤလန္ကစားသမားေတြ လူကန္တာမ်ား၊ ဂ်ာရတ္ကိုျပန္ဖဲ့ခံရ၊ ဂိုးသမားဂရင္းျပဴးျပဴးျပာျပာျဖစ္၊ အမွားေတြလုပ္၊ လန္းပတ္က ခုထိလြဲတုန္း၊ လြဲပတ္၊ ကန္လိုက္ရင္ဂိုးတိုင္ထက္ ေလးငါးလံုးစာအကြာေလာက္၊ ပီတာခေရာက့္ခ်္ လူမကြ်ံပဲ ကြ်ံတယ္လို႔ ဒိုင္ကဖိ၊ ပီတာခေရာက့္ခ်္က ရွည္လ်ားလ်ား အရပ္အားကိုးနဲ႔ အားမ်ားမ်ားသံုး ေခါင္းနဲ႔တိုက္၊ ေဘာလံုးကအရွိန္ေတြလြန္၊ ဂ်ာရတ္ေလးခ်က္ခ်င္းသြင္းထားေပးလို႔ ၁ ဂိုးရ ... အဂၤလန္ပရိတ္သတ္မ်ား စိတ္မဆိုးရ :)

က်န္ေသးတယ္ ..
ယူအက္စ္ေအ က ေနာက္ပိုင္းအခ်ိန္ဆြဲ ေဘာလံုး ဟုိပို႔ ဒီလွိမ့္ ... ပြဲၿပီးခါနီး လူလဲ ..
လူစားလဲ ယူအက္စ္ကစားသမားချမာ ေဘာလံုးေလးေတာင္ မထိလိုက္ရရွာ ...
အဂၤလန္နည္းျပက ျဗဴးျဗဴးျဗဲျဗဲ ..
အရင္က အဲရစ္ဆန္နဲ႔တျခားစီပဲ ...

အဂၤလန္နဲ႔ယူအက္စ္ေအ ပြဲၾကည့္ျဖစ္၊
စစခ်င္းေတာ့ ဟုတ္မလိုလို မာမားက စိတ္၀င္စားခ်င္ဟန္ေဆာင္ ေ၀ဘန္ေပး၊
ယူအက္စ္က ကစားသမားတစ္ေယာက္ အဂၤလန္ကစားသမားအကၤ် ီလက္နဲ႔ဆြဲေတာ့ အဲ အဲ နဲ႔ ေအာ္၊
ေခါင္းတိုက္လို႔လြဲရင္ အိုး လို႔ေအာ္၊
အ၀ါကတ္ရေတာ့ အ၀ါကတ္အေၾကာင္းေမး၊ လူခ်ေတာ့ ကြ်တ္ ကြ်တ္ ကြ်တ္လို႔ စုတ္သတ္၊
ဒီလိုနဲ႔ ပထမပိုင္းၿပီး ထပ္ၿပီး မၾကည့္ႏိုင္ေတာ့၊
အခန္းထဲ၀င္ ကြန္ပ်ဴတာဂိမ္းသြားေဆာ့ေန၊
မာမားသိတာ တင္းနစ္ပဲ၊

တာတာ ကေတာ့ သိပ္မဆိုးလွ၊ အစပိုင္းမွာ မ်က္လံုးေမွးစင္းစင္းနဲ႔ၾကည့္၊
တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ခါးကိုဆန္႔၊ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ျပန္ငိုက္၊
ဒုတိယပိုင္း တစ္ပိုင္းလံုးေတာ့ အိပ္မငိုက္၊၊
ဖရီးကစ္ကန္ပီဆို ခါးကို ေရွ႕ကို ကိုင္းၾကည့္၊ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၾကည့္၊
ေနာက္ေတာ့ ခါးကိုျပန္ေလွ်ာ၊ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ၾကည့္၊ ဒါေပမဲ့ အသံတိတ္၊ silencer တပ္ၿပီးၾကည့္ :(

နဲေရွာ သူကေတာ့ ဂ်ာရတ္ ဂိုးသြင္းၿပီး ၁၀မိနစ္ေလာက္အၾကာထဲက အိပ္ဖို႔အစပ်ဳိးၿပီ၊
ခဏေနေတာ့ ထုိင္ခံုမွာ ထိုင္ေနရင္း ခါးကတျဖည္းျဖည္း ပိုပိုေလွ်ာက်လာၿပီ၊ အသံတရႈးရႈး ေဟာက္သံျပဳ၊
ေနာက္ေတာ့ စိတ္ပါလက္ပါအိပ္ေတာ့သည္၊

ေဘာလံုးပြဲၾကည့္ေတာ့ ေမေမနဲ႔ အမကိုသတိရ၊
အမကဆို သူမ်က္မွန္းတန္းမိတဲ့ ေဘာလံုးသမားေတြတာနဲ႔ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖၚသူငယ္ခ်င္းေတြ႔သလို အလကားေနရင္းထထေအာ္၊
သူတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ကို ေဘာလံုးပြဲရသေျမာက္ေန၊
ေမေမ ကေတာ့ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ေပး၊ ေနၾကာေစ့ အာလူးေၾကာ္ တစ္ထုတ္ၿပီး တစ္ထုတ္ေဖာက္ေပး၊
အဂၤလန္အသင္းက ဂိုးမသြင္းႏိုင္ရင္ အားမလို အားမရ နဖူးကိုျဖတ္ကနဲ၊

ေဒးဗစ္ဘက္ခမ္းကိုလဲ ေတြ႕လိုက္ရ၊
ဒါေပမဲ့ ေဘာလံုးပြဲ ၾကည့္ရတာေတာ့ ရသ မေျမာက္လိုက္ရ၊

တိတ္ ဆိတ္ ...
တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ..
တိတ္တဆိတ္

Read More

Songs of the Soul Music Concert

၇ ရက္ေန႔ ည ၈ နာရီ ၇ ရက္ေန႔က ဘဲလ္ဂရိတ္ Dom Sindikata ခန္းမမွာ Songs of the Soul music concert သြားၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္၊ Songs of the Soul ဟာ ဟိႏၵဴတရားေဟာ တရားျပဆရာ Sri Chinmoy ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့ musci journey ပါ၊ ဘဲလ္ဂရိတ္မွာ ၇ ရက္ေန႔က ေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ၿပီး၊ ၈ ရက္ေန႔မွာ ဟန္ေဂရီက ျမိဳ႕ေလး ပဲခ်ဴးရီ နဲ႔ ၉ ရက္ေန႔မွာ ေတာ့ ခရိုေအးရွား ျမိဳ႕ေတာ္ ဇာဂရက္ဘ္မွာေဖ်ာ္ေျဖၾကလိမ့္မယ္၊ အေမရိက ခရီးစဥ္မွာေတာ့ နယူးေယာက္ မွာ ၾသဂုတ္လ ၂၈ရက္ေန႔မွာ ေဖ်ာ္ေျဖၾကပါမယ္၊
ရွရီခ်င္းမြိဳင္ဟာ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္(East Bengal)မွာ ၁၉၃၁ ခုႏွစ္ကေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ ၁၁ ရက္ေန႔မွာ ကြယ္လြန္ခဲ့တယ္၊ ဘဲလ္ဂရိတ္မွာ တရားေဟာ တရားျပဆရာ၊ ဒႆနိကပညာရွင္အျဖစ္နာမည္ၾကီးလွပါတယ္၊ ဗုဒၶဘာသာဘုရားေက်ာင္း၊ ဘုရားပုထိုးေစတီတစ္ခုမွ ဘဲလ္ဂရိတ္မွာ ရွိမေနေပမဲ့ ရွရီခ်င္းမိြဳင္စတင္တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ တရားစခန္းမွာ ဆားဘီးရန္းလူငယ္ လူၾကီး မိန္းကေလးေတြပါ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတရားထိုင္ၾကတယ္၊ တရားထိုင္တာကို သူတို႔စိတ္၀င္စားၾကတယ္၊ နဲေရွာကိုယ္တိုင္ ၁၅ႏွစ္ေလာက္ တရားစခန္းမွာ တရားထိုင္ခဲ့ဖူးတယ္၊ တရားစခန္းရဲ႕အဖြဲ႔၀င္ေတြက အိမ္ေထာင္မျပဳရဘူးလို႔ဆိုတယ္၊ နဲေရွာကသူ အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္ေတာ့ အဖြဲ႔၀င္မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႔ေျပာျပတယ္၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနလားလို႔ ကြ်န္မကေမးမိေတာ့ မိသားစုဘ၀ကိုသူၾကိဳက္တယ္ လို႔ ခပ္ရိုးရိုးပဲ ေျဖပါတယ္၊ ရွရီခ်င္းမိြဳင္ တရားစခန္းမွာ စိတ္ကိုထိန္းခ်ဳပ္နည္း၊ ၀င္ေလထြက္ေလမွတ္နည္းက်င့္စဥ္ကအတူတူပဲ ျဖစ္ေပမဲ့ ဖန္ဆင္းရွင္ဘုရားကို ယံုၾကည္ပါတယ္၊ ဗုဒၶဘုရားရွင္ကိုလည္းေလးစားတယ္ လို႔ ဆိုတယ္၊ တရားထိုင္နည္းသင္ၾကားျပသေပးေပမဲ့ ဗုဒၶဘာသာအစစ္မဟုတ္ပါဘူး၊ ရွရီခ်င္းမြိဳင္က ဟိႏၵဴဘာသာ၀င္ပါပဲ၊ နဲေရွာစာအုပ္ေတြ ရွင္းေပးရင္းနဲ႔ ရွရီခ်င္းမြိဳင္ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေလးေတြ အမ်ားၾကီးပဲေတြ႕တယ္၊ ရွရီခ်င္းမြိဳင္က စိတ္ရဲ႕ျငိမ္းခ်မ္းရာကို ပံုေဖာ္သင္ၾကားေပးရာမွာ ဂီတ၊ အားကစားနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ပါတယ္၊ အေျပးေလ့က်င့္ခန္းကိုလဲ စိတ္ကိုထိန္းခ်ဳပ္နည္းတစ္မ်ဳိးအျဖစ္ ရွရီခ်င္းမြိဳင္က ေဟာေျပာခဲ့တယ္၊ အခုထက္တိ ရွရီခ်င္းမိြဳင္တရားစခန္းက မာရသြန္ျပိဳင္ပြဲေတြ ႏွစ္စဥ္ ျပဳလုပ္ေနဆဲပါ၊ နဲေရွာကိုယ္တိုင္လဲ မာရသြန္ေျပးခဲ့ဖူးတယ္၊ ကြ်န္မကေတာ့ ပ်င္းတယ္ မေျပးႏိုင္ဘူး၊ သူ က သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ေရွ႕ကေျပးရင္ ေနာက္က စက္ဘီးစီးၿပီးလိုက္တယ္၊

Songs of the Soul ဂီတေဖ်ာ္ေျဖပြဲမစခင္ ခန္းမအေရွ႔မွ ဆာရီ၀တ္ထားတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေလးေတြအနည္းငယ္ေတြ႕လိုက္မိေသးတယ္၊ လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္၊
လက္မွတ္က အခမဲ့ေပးပါတယ္၊ နဲေရွာကိုေတာ့ တရားစခန္းက သူ႔သူငယ္ခ်င္းက အိမ္ကိုလာလည္ရင္း ၇ေစာင္ေလာက္ေပးသြားတယ္၊

ပထမဆံုးသီခ်င္းမစခင္မွာ ေမာင္းအၾကီးၾကီးကို ခပ္ေျဖးေျဖးကေန နည္းနည္းျမန္ထုတယ္၊ ျမန္ရာက ျပန္ေႏွးသြားၿပီး ေမာင္းသံအဆံုးမွာ ဆာရီ၀တ္ထားတဲ့ ဆားရ္ဘီယန္းမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ စႏၵရားအတီးနဲ႔စတယ္၊ ဂီတပံုစံက အိႏိၵယေတးသြားေတြလိုပါပဲ၊ ရွရီခ်င္းမိြဳင္ဟာ သီခ်င္း၊ ကဗ်ာ၊ စာေတြလဲ ေရးတဲ့သူပါ၊ ဂီတတူရိယာေတြလဲ ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္တီးႏိုင္တယ္၊ သူ႔ အိႏိၵယေတးသြားပုေလြသံက နားေထာင္ေကာင္းလွပါတယ္၊ ကြ်န္မကေတာ့ ဒီမွာ အေရွ႕တိုင္းယဥ္ေက်းမႈ မေတြ႕ရေတာ့ ျမန္မာေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးေနတဲ့ အိႏိၵယေတးသြားၾကားေယာင္ၿပီး ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းပါတယ္၊ အစီအစဥ္ ၇ ပိုင္းေလာက္ေဖ်ာ္ေျဖၾကတယ္၊ သီခ်င္းေတြအားလံုးက ရွရီခ်င္းမိြဳင္ေရးထားတဲ့စာသားနဲ႔ သံစဥ္ေတြပါပဲ၊ ပါ၀င္ေဖ်ာ္ေျဖၾကတဲ့ ဂီတပညာရွင္ေတြက arrangement ျပန္လုပ္ထားၾကတယ္လို႔ နဲေရွာကေျပာျပတယ္၊ ဗုံ၊ ေစာင္း၊ ပုေလြ တူရိယာေတြပါၾကတယ္၊ ေတာ္ေတာ္နားေထာင္ေကာင္းပါတယ္၊ သီခ်င္းဆိုေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သီဆိုသူေတြအားလံုး လက္အုပ္ခ်ီထားၾကတယ္၊ ေနာက္ဆံုး အဖြဲ႔လိုက္ ၃ ပုဒ္ ဆိုလို႔ အၿပီးမွာ သီဆိုခဲ့ၾကတဲ့ဂီတပညာရွင္ေတြအားလံုး လက္အုပ္ခ်ီလွ်က္ ပရိသတ္ထဲကို ဆင္းလာၿပီး ခန္းမအ၀င္ေပါက္ကေန အျပင္ဘက္ကိုထြက္သြားၾကတယ္၊ ၿပီးမွ ပရိသတ္ေတြအားလံုးေနရာကထၾကတယ္၊

ကြ်န္မဘုရားေက်ာင္းမွာ ေအာ္သိုေဒါစ့္ခရစ္ယာန္ေတြလိုဘုရား၀တ္ျပဳေပမဲ့ လက္အုပ္ခ်ီကန္ေတာ့ရတာကိုလဲ စိတ္ထဲမွာစြဲေနခဲ့ပါၿပီ၊ နဲေရွာကလည္း ကြ်န္မၾကိဳက္သလို ကိုးကြယ္ဖို႔ေျပာပါတယ္၊ ကြ်န္မရန္ကုန္ျပန္လည္ျဖစ္လို႔ ဘုရားေရာက္ရင္ လက္အုပ္ခ်ီကန္ေတာ့ဦးမွာပါပဲ၊ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးအမတရားေတာ္ေတြအတိုင္းလဲ လုိက္နာက်င့္သံုးေနဆဲပါပဲ ....

ရွရီခ်င္းမြိဳင္အေၾကာင္းဖတ္ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ...
http://en.wikipedia.org/wiki/Sri_Chinmoy

Songs of the Soul
http://www.songsofthesoul.com/en/sri-chinmoy
http://www.songsofthesoul.com/en-US/songs-soul

ေမာ္နီတာဂ်ာနယ္ Vol (1). No (15)

Read More

ပုလဲနားကပ္တစ္ရံေၾကာင့္လင္းလက္ေတာက္ပလာခဲ့သူ စာေရးဆရာမ ထေရစီရွဲဗါလီရဲ

သမိုင္းေၾကာင္းေနာက္ခံံ၀တၳဳေတြေရးသားရာမွာနာမည္ေက်ာ္ၾကားေနေသာ၊ အေရာင္းရဆံုးစာရင္း၀င္ စာေရးဆရာမ ထေရစီရွဲဗါလီရဲ ဟာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၊ ျမိဳ႔ေတာ္ ၀ါရွင္တန္ဒီစီမွာ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကေမြးဖြားခဲ့သည္၊ ယခုလက္ရွိ လန္ဒန္ျမိဳ႔ၾကီးမွာ ခင္ပြန္းနဲ႔ သားငယ္နဲ႔အတူေနထိုင္လွ်က္ရွိသည္။ ၀ါရွင္တန္ဒီစီမွာပဲ ၾကီးျပင္းခဲ့ၿပီး ေမရီလန္းျပည္နယ္က ဘဲသက္စ္ဒါ-ရွဲဗီးေခ်႕စ္ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ တက္ေရာက္ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ အိုဟိုင္းဟိုးျပည္နယ္ ေအာ္ဘာလင္တကၠသိုလ္မွာ အဂၤလိပ္ဘာသာ အဓိကဘြဲ႔ရရွိခဲ့ပါသည္၊

http://blog.oregonlive.com/books/2008/02/large_tracy.JPG

ဘြဲ႔ရၿပီးတဲ့ေနာက္ ၁၉၈၄ခုႏွစ္မွာ အဂၤလန္ကိုေျပာင္းေရႊ႔ျဖစ္ခဲ့သည္။ အဂၤလန္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်မ္းကိုးစာအယ္ဒီတာအျဖစ္အလုပ္လုပ္ခဲ့သည္။ ၁၉၉၃မွာ အလုပ္ကထြက္ခဲ့ၿပီးသည့္ေနာက္ ေနာ္၀င့္ခ်္ ကနာမည္ၾကီး စာကြန္႔ စာညြန္႔ေရးနည္း ပို႔ခ်သည့္ University of  East Anglia မွာ မဟာဘြဲ႔တစ္ႏွစ္တက္ခဲ့ျပန္သည္။ ရွဲဗါလီရဲ ၏ဆရာေတြက စာေရးဆရာ ဆာဘြဲ႔ရ မဲလ္ကြန္မ္ဘရက္ဘာရီ ႏွင့္ စာေရးဆရာမရို႕စ္ထရီမိန္းတို႔ျဖစ္ၾကသည္။

The Virgin Blue ဆိုသည့္ စာအုပ္ႏွင့္ရွဲဗါလီရဲ ၏ စာေရးဆရာမဘ၀ကိုစတင္ခဲ့ေပမဲ့ The Virgin Blue မွာ စာဖတ္ ပရိတ္သတ္အမ်ားစုက သတိမမူမိခဲ့ၾကပဲ Girl with a Pearl Earring ႏွင့္မွ ေက်ာ္ၾကားသည့္ စာေရးဆရာမ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ပုလဲနားကပ္တစ္ရံႏွင့္မိန္းကေလး ဟာ ဒက္ခ်္ပန္းခ်ီဆရာ ဂ်ဳိဟန္နက္စ္ဗါးမီးရားရ္ ရဲ႔ ဂႏ႖၀င္ေျမာက္ ပန္းခ်ီလက္ရာေတြထဲက နာမည္ေက်ာ္ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ရဲ႔နာမည္ပါ။ နယ္သာလန္ႏိုင္ငံရဲ႕တတိယအၾကီးဆံုး ျမိဳ႔ေတာ္ ဒန္ဟာခ့္(The Hague)က ေတာ္၀င္ပန္းခ်ီျပခန္း-ေမာ္ရီးစ္မွာ ယခုျပသထားသည္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ဒီပန္းခ်ီကားကို ေျမာက္ပိုင္းမိုနာလီဇာ၊ ဒတ္ခ်္မိုနာလီဇာ လို႔ ညႊန္းဖြဲ႔ေခၚဆိုၾကသည္။ ကမၻာေက်ာ္ မိုနာလီဇာပန္းခ်ီကားမွာ ပေဟ႒ိေတြ စြက္ေနသလို ဗါမီးရားရ္၏ ပုလဲနားကပ္တစ္ရံႏွင့္ မိန္းကေလးရဲ႔ တစ္၀က္တပ်က္အျပံဳး၊ ရီေ၀ေ၀အၾကည့္၊ စသည့္ထူးျခားမႈေတြအမ်ားၾကီးလို႔ ပန္းခ်ီကားေတြကို စိတ္၀င္စားၾကသည့္ သူေတြက သတ္မွတ္ၾကသည္။ ထိုပန္းခ်ီကားကို အင္မတန္သေဘာက်ႏွစ္သက္ခဲ့သည့္ ထေရစီရွဲဗါလီရဲကလည္း Girl with a Pearl Earring ဆိုတဲ့ နာမည္ရင္းႏွင့္ပဲ သမိုင္းေနာက္ခံ၀တၳဳတစ္ပုဒ္အျဖစ္ ၁၉၉၉ခုႏွစ္က ေရးသားခဲ့သည္။ ထေရစီရွဲဗါလီရဲလည္း ပုလဲနားကပ္ တစ္ရံႏွင့္မိန္းကေလးေၾကာင့္ ပိုၿပီးလူသိမ်ားလာခဲ့ပါသည္။

http://expasy.org/spotlight/images/sptlt112.jpg

ရွဲဗါလီရဲ၀တၳဳေၾကာင့္ ဗါးမီးရားရ္ရဲ႔ ပန္းခ်ီကားအေၾကာင္း စံုစမ္းဖတ္ရႈလာၾကသူေတြ ပိုမ်ားလာသလို၊ ဗါးမီးရားရ္ရဲ႔ ပန္းခ်ီပရိသတ္ေတြကလည္း ရွဲဗါလီရဲ ရဲ႔ ပုလဲနားကပ္ကိုဖတ္ၾကည့္ၾကဖို႔ ကိုလည္းအလြန္အမင္း စိတ္၀င္စားခဲ့ၾကသည္။

“ပန္းခ်ီကားထဲက မိန္းကေလး၏ ရီေ၀ေ၀မ်က္လံုးက်ယ္ၾကီးေတြ၊    

စဥ္းစားရခက္ခက္၊ အျပံဳးတ၀က္စြက္ေနသည့္ ရိုးသားမႈ၊

ပုလဲနားကပ္တစ္ရံ၊

အေစခံမေလးဟန္ ရိုးရွင္းလွသည့္၀တ္စားဆင္ယင္မႈ၊

ခပ္စိုက္စိုက္ၾကည့္ေနသည့္ အဲသည္မိန္းကေလး၊ သူ...ဘာေတြကိုမ်ား ေတြးေတာေနခဲ့သလဲ၊

ပုလဲနားကပ္ႏွင့္မိန္းကေလးကဘယ္သူမ်ားလဲ” စတဲ့ ေမးခြန္းေတြအမ်ားၾကီး ဗါးမီးရားရ္၏ပန္းခ်ီကားတစ္၀ိုက္မွာ ပ်႕ံလြင့္ေနၾကသည္။ ဗါးမီးရားရ္၏ ပန္းခ်ီကားကိုၾကည့္ၿပီး ပရိသတ္ေတြထဲက ထြက္လွ်ံေနသည့္ ေမးခြန္းေတြကို ရွဲဗါလီရဲက ေျဖၾကည့္ခဲ့ပါသည္။ ရွဲဗါလီရဲ ၏ပုလဲနားကပ္ဇာတ္ေၾကာင္းယူၿပီး ရိုက္ကူးခဲ့တဲ့ ရုပ္ရွင္လည္း၂၀၀၄ ခုႏွစ္ အကယ္ဒမီသံုးဆုစကာတင္စာရင္း၀င္ခဲ့သည္။

အဂၤလိပ္ကဗ်ာဆရာ၊ ပန္းခ်ီဆရာ ၀ီလွ်ံဘလိတ္ခ္ ႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္ခဲ့ၾကသည့္ ကေလးငယ္ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေရးဖြဲ႔ထားသည့့္ Burning Bright သည္လည္း ၁၇၉၂ အတြင္း ၁၈ရာစု အဂၤလန္ေနာက္ခံသမိုင္း ရုပ္လုံးေဖာ္ခဲ့သည့္ ၀တၳဳအျဖစ္ ထင္ရွားခဲ့သည္၊ ရွဲဗါလီရဲ ရဲ႔ ေနာက္ဆံုးထုတ္၀တၳဳ Remarkable Creatures  ဟာ ၁၉ရာစုအတြင္းက သမိုင္းသုေတသီ၊ ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္းစုေဆာင္းသူ ေမရီအန္းနင္းရဲ႕ ဘ၀အေတြ႕အၾကံဳေတြကို အေျခခံၿပီး ေရးသားထားပါသည္။ ရွဲဗါလီရဲသည္အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာေမြးဖြားခဲ့သူျဖစ္ေပမဲ့ အဂၤလန္သမိုင္းေၾကာင္းကို စုးစူးစိုက္စိုက္ စိတ္၀င္စားသူျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ရွဲဗါလီရဲ႔ရ၀တၳဳေတြကို ေလ့လာဖတ္ရႈၾကည့္ၿပီး သိရွိႏိုင္ၾကသည္။ သမိုင္းေၾကာင္းဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ေတြကို ေရးသားရာတြင္ တကယ့္သမိုင္းျဖစ္ရပ္ေတြထဲက ထူးျခားသည့္လူေတြကို ေနာက္ခံသမိုင္းေၾကာင္း အခ်က္အလက္ေတြႏွင့္အတူ ဆြဲထုတ္ ေရးသားရျခင္းကို သေဘာက်ေလ့ရွိသည္။ ရွဲဗါလီရဲ ေျပာဖူးသည့္ သူရဲ႔ အေၾကာင္းက “ကြ်န္မ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက စာေရးတဲ့သူျဖစ္ခ်င္တယ္၊ စာအုပ္ေတြကို ခ်စ္တယ္၊  သူတို႔နဲ႔ မိတ္ေဆြျဖစ္ခ်င္တယ္လို႔ ခဏခဏ ေျပာျဖစ္တယ္၊ ဒီလိုေျပာျဖစ္ေနခဲ့ေပမဲ့ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ စာရြက္ေပၚ စာလံုးေတြခ်မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀၊ ၂၀ ၀န္းက်င္အသက္အရြယ္မွာ ခပ္ဆန္းဆန္း၀တၳဳေလး တစ္ပုဒ္ ေရးဖူးခဲ့တယ္။ အဲဒီတစ္ခုပဲ၊ ေနာက္ေတာ့ တကယ့္၀တၳဳေလးေတြစၿပီး ေရးၾကည့္ခဲ့တယ္။ ညဘက္ေတြမွာေရးတယ္။ ေက်ာင္းနားရက္ေတြမွာေရးတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ညေနခင္းေတြမွာ ၂ ရက္ ၃ ရက္ေလာက္ေရးလိုက္ရင္ၿပီးသြားတတ္ေပမဲ့ တစ္ခ်ဳိ႕၀တၳဳတိုေလးေတြကေတာ့ လက္စသတ္ဖို႔ ၁ႏွစ္ေလာက္အခ်ိန္ယူလိုက္ရတာလဲ ရွိတယ္။ ကြ်န္မရဲ႔ စာေရးဆရာမ ဘ၀အစမွာ ေန႔တိုင္းစာေတြေရးတယ္။ အဲဒါကိုလဲ ကြ်န္မသိပ္ၾကိဳက္တယ္ဆိုတာကို ကြ်န္မကိုယ္တိုင္သိခဲ့ရတယ္။ စာတိုစာရွည္ေလး ေတြေရးေနခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္အျဖစ္ ျဖည့္စြက္ေရးသင့္ၿပီလို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီႏွစ္မွာပဲ The Virgin Blue ကို စၿပီးေရးခဲ့တယ္။ အယ္ဒီတာအလုပ္ကလဲ စာကို ဘယ္လုိလွည့္စားၿပီး ေရးတတ္ရမလဲ ဆိုတာအမ်ားၾကီးသိခဲ့ရပါတယ္” လို႔ ရွဲဗါလီရဲက  သူမ၏ စာေရးျခင္းအလုပ္အေတြ႕အၾကံဳကို ရိုးရိုးရွင္းရွင္းပဲ ေျပာျပခဲ့ပါသည္။

ရွဲဗါလီရဲေရးခဲ့သည္၀တၳဳတိုမ်ား

The Virgin Blue (1997)

Girl with a pearl earing (1999)

Falling Angels (2001)

The Lady and the Unicorn (2003)

Burning Bright (2007)

Remarkable Creatures (2009)

Non fiction

Twentieth-Century Children's Writers (1989)

Contemporary Poets (1990)

Contemporary World Writers (1993)

Encyclopedia of the Essay (1998)

Concise Encyclopedia of the Essay (2003)

(အေရာင္းရဆံုးစာရင္း၀င္ စာေရးဆရာမရွဲဗါလီရဲ ရဲ႔ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ဆီမွာ စ်ာန္၀င္စားပံု၊ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္ပုံေတြဟာ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းလွတယ္၊ စာေရးျခင္းကိုစိတ္၀င္စားသူမ်ား၊ စာေရးဆရာျဖစ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနၾကသူမ်ားအတြက္ တစ္စံုတစ္ရာ အသံုး၀င္ႏိုင္မယ္လို႔ ယူဆမိတဲ့အတြက္ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ရပါတယ္။)

The Virgin Blue ကိုပံုေဖာ္ျခင္း

၁၉၉၃ခုႏွစ္ ေႏြရာသီေန႔တစ္ေန႔မွာ ကြ်န္မတည္းျဖတ္ရတဲ့ က်န္းကိုးစာအုပ္တစ္အုပ္အတြက္ လိုအပ္တဲ့အခ်က္အလက္ေတြ စာၾကည့္တိုက္မွာ ရွာေဖြေနရင္း အေတြးထဲကို ကြ်န္မညီမအေၾကာင္း၀င္လာတယ္။ သူက ျပင္သစ္ႏိုင္ငံကို သြားဖို႔ျပင္ဆင္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့၊ ရွဲဗါလီရဲ မိသားစုကို ကို ဆြဇ္စလန္မွာ ျပန္လည္ေပါင္းစည္းၾကဖို႔ဆိုတဲ့ ညီမရဲ႔ အေတြးေတြက ကြ်န္မရဲ႔အသိထဲကို အခါမလပ္တိုး၀င္လာေနတယ္။ ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ အေဖက အေမရိကန္ပါ။ ဆြဇ္စလန္မွာေမြးဖြားခဲ့တယ္။ ၁၉၂၄မွာ ကြ်န္မရဲ႔အေဖနဲ႔ သူ႔မိသားစုေတြ အေမရိကကိုေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ၾကတယ္။ ဆြဇ္စလန္ႏိုင္ငံက ျပင္သစ္စကားေျပာေဒသျဖစ္တဲ့ မဲ့တီးရားျမိဳ႕ငယ္ေလးမွာ ကြ်န္မအေဖ၊ အဖိုးအဖြား ရွဲဗါလီရဲမိသားစုေတြေနထိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ၁၅၇၂ခုႏွစ္အတြင္း ျပင္သစ္မွာ ပရိုတက္စတင့္ဘာသာ၀င္ေတြ အစုလိုက္အျပံဳလိုက္အသတ္ခံရၿပီး တိုင္းျပည္တျပည္လံုး ဘာသာေရးဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈ လႈိင္းတံပိုးေတြရဲ႕ရိုက္ခတ္မႈ ျပင္းထန္ လာတာေၾကာင့္ ရွဲဗါလီရဲမိသားစု၀င္ေတြပါ ဆြဇ္စလန္ကိုေရွာင္တိမ္းထြက္ေျပးခဲ့ၾကရတယ္။ ရွဲဗါလီရဲဘိုးဘြားေတြ ေျပာင္းေရႊ႕ေနထိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ႏိုင္ငံေတြဟာ ျပင္သစ္၊ ဆြဇ္စလန္၊ အေမရိကန္၊ ျပင္သစ္ ဒီလိုနဲ႔ စက္၀ိုင္းတစ္ပတ္လည္ေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးေၾကာင့္ ကြ်န္မ ဒီ The Virgin Blue ကိုေရးျဖစ္ဖို႔ စိတ္ကူးရသြားမိတယ္။ အဲဒီစက္၀ိုင္းတစ္ပတ္လည္ခရီးသြားခဲ့ရတဲ့ မိသားစုေတြအေၾကာင္း စာေရးခ်င္စိတ္ျပင္းထန္သြားခဲ့ပါတယ္။ ေရွာင္တိမ္းထြက္ေျပး ခဲ့ၾကရတဲ့ မိသားစုေတြတိုင္းမွာ သူ႔တို႔ရဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ ေၾကကြဲဖြယ္ျဖစ္ရပ္ေတြ၊ ေဖ်ာက္ဖ်က္မရတဲ့စြဲလမ္းမႈေတြကို အထုပ္အပိုးေတြနဲ႔အတူသြားေလရာ တနင့္တပိုးသယ္ေဆာင္သြားခဲ့ရမွာပဲ။ ေနရာတစ္ေနရာကေန တစ္ေနရာေျပာင္းေရႊ႕ၾကတိုင္း၊ အထုပ္အပိုးေတြျပင္ဆင္သိမ္းထုတ္ ၾကတဲ့အခါတိုင္း၊ အဲဒီအခ်ိန္ေတြတိုင္း သူတို႔နဲ႔ စိတ္ခံစားမႈေတြလဲတပါတည္းသိမ္းယူခဲ့ရမွာပဲ။ ကြ်န္မ အသံထြက္ေအာ္မိမတတ္ စိတ္လႈပ္ရွားသြားခဲ့ၿပီ။ ကြ်န္မေရးခ်င္တဲ့၀တၳဳတစ္ပုဒ္အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခု ရသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ The Virgin Blue ကို စၿပီးေရးခဲ့တယ္။

Girl with a Pearl Earring ကိုပံုေဖာ္ျခင္း

ဒီ၀တၳဳအတြက္ စိတ္ကူးကိုေတာ့လြယ္လြယ္ကူကူပဲရခဲ့တယ္လို႔ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ မနက္ခင္းတစ္ခုမွာ အိပ္ရာထဲပ်င္းပ်င္းနဲ႔ လွဲေနရင္း စိတ္ထဲမွာ ေနာက္ထပ္ေရးရမယ့္၀တၳဳဳတစ္ပုဒ္အတြက္လဲ ပူပင္ေနမိခဲ့တယ္ (စာေရးတဲ့သူေတြဟာ ဒီ့အတြက္အျမဲပူပင္ တတ္ၾကတယ္)၊ ကြ်န္မအိပ္ခန္းကနံရံမွာ ဗါးမီးရားရ္ရဲ႕ပန္းခ်ီကား Girl with a Pearl Earring ခ်ိတ္ထားတယ္။ ကြ်န္မ ၁၉ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ရွိေနခဲ့တာပါ၊ ကြ်န္မအိပ္ရာထဲကေန ပန္းခ်ီကားထဲကမိန္းကေလးရဲ႔ မ်က္ႏွာကို စူးစူးစိုက္စိုက္ ၾကည့္မိတယ္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ ဗါးမီးရားရ္က ဘာေၾကာင့္ဒီမိန္းကေလးကို ဒီလံုပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ဆြဲခဲ့သလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးက ေခါင္းထဲ၀င္လာေတာ့တယ္။ အခုေတာ့ ပန္းခ်ီကားမွာ ပံုျပင္ေတြအမ်ားၾကီးျပည့္ႏွက္ေနတာသိခဲ့ၾကရၿပီ၊ သံုးရက္အတြင္း ၀တၳဳတစ္ပုဒ္လံုးကိုဇာတ္လမ္းဆင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အားမစိုက္လိုက္ရပါပဲနဲ႔ မိန္းကေလးမ်က္ႏွာေပၚက ခပ္ေဆြးေဆြးအရိပ္ေတြ တိုက္ခိုက္ေနပံုအားလံုးကို ကြ်န္မျမင္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဗါးမီးရားရ္ ကြ်န္မအတြက္ အလုပ္တစ္ခုလုပ္ေပးခဲ့တာပဲေပါ့၊ ကြ်န္မ ဗါးမီးရားရ္ပန္းခ်ီကားေတြအားလံုးကိုသိပ္ၾကိဳက္ပါတယ္။ ကြ်န္မဘ၀ရဲ႔ရည္မွန္းခ်က္ေတြထဲက တစ္ခုက ဗါးမီးရားရ္ပန္းခ်ီကား ၃၆ကားမူရင္းေတြ ၾကည့္ရႈခြင့္ရဖို႔ပါပဲ၊ ၂၀၀၄ မတ္လမွာYoung Woman Seated at the Virginals ကိုမူရင္းအတိုင္း ၾကည့္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီပန္းခ်ီကားမွာလည္း လွဳိ႔၀ွက္ဆန္းၾကယ္မႈေတြအျပည့္အသိပ္ပဲ၊ ဗါးမီးရားရ္ဟာဖြင့္ဟေျပာျပမထားပဲ ပန္းခ်ီကားေတြထဲက အမ်ဳိးသမီးေတြဆီမွာပံုျပင္ေတြ သိမ္း၀ွက္သရုပ္ေဖာ္ထားတတ္တယ္။ အဲဒီပန္းခ်ီကားေတြထဲက တစ္ခုအေၾကာင္း ကြ်န္မက ေျပာျပခ်င္ခဲ့တယ္။

Falling Angels ကိုပံုေဖာ္ျခင္း

ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြတုန္းက လန္ဒန္ကြ်န္မအိမ္ခန္းနဲ႔ မေ၀းတဲ့ေနရာက Highgate  သခ်ဳိင္းကိုေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၈၃၀ခုႏွစ္ေလာက္က စၿပီးတည္ရွိခဲ့တဲ့သခ်ဳိင္းျဖစ္ၿပီး ဗိသုကာလက္ရာနဲ႔ အခင္းအက်င္းေတြက အဂၤလန္ဘုရင္မဗစ္တိုးရီးယားေခတ္ အုတ္ဂူလက္ရာ ေတြကို အမွတ္ရစရာပါ။ အလယ္အလတ္တန္းစား မိသားစုေတြအမ်ားဆံုး သၿဂိဳဟ္ျမဳပ္ႏွံၾကတာေပါ့။ ပထမကမၻာစစ္ၾကီးၿပီးေတာ့ ထိမ္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္မႈေတြလဲ ေလ်ာ့ရဲလာၿပီး တခ်ဳိ႔အုတ္ဂူေတြက ေစာင္းရြဲ႔လို႔၊ တခ်ဳိ႔အုတ္ဂူေတြဆို ဦးစိုက္ဂြ်မ္းျပန္က်တဲ့အထိ ပ်က္ဆီးေနၾကၿပီ၊ သစ္ပင္ေတြလဲအမ်ားၾကီးအုပ္ဆိုင္းလို႔ အုတ္ဂူနံရံေတြမွာလဲ နံရံကပ္ပန္းႏြယ္ေတြ ဖံုးကာေနခဲ့ၿပီ၊ ကြ်န္မရဲ႔ ဂိုက္(guide)က တစ္ေနရာကိုညႊန္ျပလိုက္တယ္။ အဲဒါက ကြယ္လြန္သူတစ္ဦးအတြက္ အမွတ္တရထုလုပ္ထားတဲ့ သဲနာရီတစ္ခုပါ၊ သဲနာရီမွာအေတာင္ပံေတြ တပ္ထားတယ္၊ “အခ်ိန္ေတြကပ်ံသန္းေနၾကတယ္၊ အားလံုးဟာ ေခတၱခဏပဲ” ဒီအဓိပၸါယ္ကို ကြ်န္မရလိုက္တယ္။ ကြ်န္မေတြးခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ႔၀တၳဳသစ္ကို ဒီသခ်ဳိင္းေနရာက စတင္ဖို႔စိတ္ကူးရခဲ့လိုက္ၿပီ။ သခ်ဳိင္းေတြရဲ႔ဗိသုကာဟာ အဲဒီေခတ္က လူ႔အဖြဲ႔အစည္းေတြရဲ႔စ်ာပနေတြ၊ အခမ္းအနားေတြကို အထင္ရွားဆံုးေလ့လာႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မ သခ်ဳိင္းမွာ ေဗာ္လန္တီယာ (volunteer) ၀င္လုပ္ခဲ့တယ္၊ ဗစ္တိုးရီးယားေခတ္သခ်ဳိင္းေတြရဲ႔သမိုင္း၊ စ်ာပနာအခမ္းအနား ထံုးထမ္းစဥ္လာ၊ သခ်ဳိင္းအုတ္ဂူဗိသုကာလက္ရာ၊ အထိမ္းအမွတ္ရုပ္ထုေတြနဲ႔ အယူအဆ ဒါေတြအားလံုး ပိုၿပီးသိႏိုင္ေအာင္ စာအုပ္စာတမ္းေတြရွာၿပီးေလ့လာခဲ့တယ္။ ဗစ္တိုးရီးယားေခတ္အကူးအေျပာင္းကာလအတြင္းက တိက်ၿပီးအေသးစိတ္ဆန္လွတဲ့ စ်ာပနအခမ္းအနားျပင္ဆင္က်င္းပပံုေတြဟာ ကြ်န္မအတြက္ မအ့ံၾသပဲ မေနႏိုင္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္လြန္းခဲ့ပါတယ္။ ေခတ္မွီလာတဲ့ ေမာ္ဒန္ကမၻာၾကီးမွာေတာ့ စ်ာပနအခမ္းအနားေတြရဲ႔ ထံုးထမ္းစဥ္လာေတြကိုတန္ဘိုးမထားၾကေတာ့ပဲ ၿပီးစလြယ္က်င္းပ ခဲ့ၾကတာေတြ ရွိလာခဲ့ၿပီ၊ အဲဒီအေျပာင္းအလဲဟာ ျဗိတိန္မွာ သတၱမေျမာက္အက္ဒ၀ပ္ဘုရင္ေခတ္က စတင္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္မရဲ႔ Falling Angels ဟာ ၁၉၀၁ခုႏွစ္ ဗစ္တိုးရီးယားဘုရင္မကြယ္လြန္ၿပီးေန႔မွာစတင္ခဲ့ၿပီး ၁၉၁၀ သတၱမေျမာက္အက္ဒ၀ပ္ဘုရင္ရဲ႔ စ်ာပနအခမ္းအနား မတိုင္မီညမွာ အဆံုးသတ္ထားပါတယ္၊ ကြ်န္မက ေသဆံုးျခင္း၊ ၀မ္းနည္းပူေဆြးျခင္းေတြရဲ႔၀န္းက်င္က စ်ာပနအခမ္းအနားထံုးထမ္းစဥ္လာ အကူးအေျပာင္းတစ္ခုကို မီးေမာင္းထိုးျပခ်င္တာပါ၊ သခ်ဳိင္းမွာ ကပ္လ်က္ရွိေနတဲ့ အုတ္ဂူႏွစ္ခုရဲ႔ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့မိသားစုေတြရဲ႔ အသိုက္အ၀န္းကိုယဥ္ျပခဲ့တယ္၊ အုတ္ဂူတစ္ခုက ဗစ္တိုးရီးယားေခတ္ ထုံးထမ္းစဥ္လာေတြကိုင္စြဲထားတယ္ဆိုရင္ ေနာက္တစ္ခုက ေမာ္ဒန္ေခတ္ကိုေရွ႕ရႈေနတယ္ေပါ့၊ အဲဒီမိသားစုႏွစ္စုက သမီးေတြဟာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြျဖစ္လာႏိုင္ရဲ႔လား၊ ေရွးရွိုးမဆန္၊ ေခတ္လဲမလြန္၊ လက္ရွိအခ်ိန္ကာလတစ္ခုမွာပဲ ျမဲျမဲျမံျမံရပ္တည္ေနတဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကို အဲဒီမိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္က ေတြ႕ဆုံခဲ့ၾကတဲ့အခါ ... ေၾကြက်လာတဲ့ နတ္သမီးေလးေတြဟာ ရုပ္လံုးေပၚလာခဲ့ပါတယ္။

The Lady and the Unicorn ကိုပံုေဖာ္ျခင္း

ကြ်န္မဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္တုန္းက ယူနီေကာ္န္(ဦးေခါင္းတြင္ခ်ဳိတစ္ေခ်ာင္းပါသည့္ျမင္း)ကို အရူးအမူးစြဲလမ္းခဲ့ဖူးတာေပါ့။ တျခားမိန္းကေလးေတြလည္း အဲဒီျမင္းကိုသည္းသည္းလႈပ္ၾကိဳက္ၾကတာေတြရွိတယ္။ ကြ်န္မမွာ ယူနီေကာ္န္ပါတဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ ပိုစတာေတြ၊ စတစ္ကာေတြနဲ႔ ယူနီေကာ္န္ပံုေရးထြင္းထားတဲ့ တန္ဖိုးၾကီးလည္ဆြဲတစ္ခုေတာင္ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ ကြ်န္မမွာရွိတဲ့ ရုပ္ျပစာအုပ္ေတြထဲမွာ ျပင္သစ္ကျပတိုက္တစ္ခုမွာခ်ိတ္ဆြဲျပထားတဲ့ the six Lady and the Unicorn ကမၺလာထည္ရဲ႔ ပံုပါတယ္။ သိပ္လွတာပဲလို႔ ကြ်န္မေတြးေနခဲ့ၿပီးေတာ့ အသက္ ၂၀ေလာက္မွာ ျပင္သစ္က အဲဒီ National Museum of the Middle Ages ျပတိုက္ကိုသြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ ယူနီေကာ္န္ကမၺလာထည္ၾကီးကိုၾကည့္ခ်င္လို႔ပါ၊ အျပင္မွာၾကည့္လိုက္ရေတာ့ ကြ်န္မရဲ႔စိတ္၀င္စားမႈေတြ ပိုလို႔ျပင္းထန္ခဲ့ပါေသးတယ္။ တကယ့္ကိုအံ့ဘနန္းပဲ၊ ထူးထူးျခားျခားလက္ရာေျမာက္လြန္းလွတယ္။ ဒါေပမဲ့ေနာက္ပိုင္း စိတ္၀င္စားစရာေတြပိုပိုမ်ားလာတဲ့ ဆက္ေက်ာ္သက္လြန္ကာလမွာ ကြ်န္မ ယူနီေကာ္န္ကို ခဏေမ့သြားခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္မွာ ယူနီေကာ္န္စြဲလမ္းမႈက ျပန္ၿပီးအသက္၀င္ျပန္တယ္၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ Art Quarterly ဂ်ာနယ္မွာပါတဲ့ ဒတ္ခ်္စာေရးဆရာ ဆီးစ္ႏူးထဲဘြန္းမ္ ရဲ႕စာမူတစ္ပုဒ္ကုိဖတ္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့လို႔၊ သူ႔ရဲ႕ အေရးအသားေတြန႔ဲ တန္ဘိုးၾကီးရုပ္ျပပံု ေတြက ငယ္ငယ္ကစြဲလမ္းခဲ့ဖူးတဲ့ ကမၺလာထည္ေတြရဲ႕အလွအပနဲ႔ စြမ္းအားေတြကို ျပန္အမွတ္ရမိတယ္။ ဒီလိုကမၺလာထည္ၾကီး ေတြ၀န္းက်င္က လွဳိ႕၀ွက္ဆန္းၾကယ္မႈေတြကိုလဲ သတိျပဳမိေစပါတယ္။ ကမၺလာထည္မွာရက္ထားတဲ့အလႊာေတြက အမွတ္အသားေတြရဲ႕လွဳိ႕၀ွက္နက္နဲတဲ့အဓိပၸါယ္ေတြကို ကြ်န္မသိပ္သိခ်င္တာပဲ၊ ရက္ကန္းသမားေတြကအမ်ားၾကီး၊ ၿပီးေတာ့ ကြဲျပားတဲ့ အမွတ္အသားေတြကို ကမၺလာထည္ရဲ႔ မူရင္းအဓိပၸါယ္ေဘာင္တစ္ခုအတြင္းမွာပဲ အတူတူယက္လုပ္ၾကတာကလည္း စိတ္၀င္စားဖို႔ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ႕The Lady and the Unicorn မွာ ပန္းခ်ီကားထဲကအမ်ဳိးသမီး ေအမန္းဆိုးလ္ ဒက္ဆီးယား ဟာ “သူမလည္မွာဆြဲထားတဲ့လည္ဆြဲကို ၀တ္ဆင္ေနတာလား၊ ဆြဲျဖဳတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနတာလား” ဒါကို The Lady and the Unicorn မွာ ကြ်န္မေျဖထားပါတယ္။

Burning Bright ကိုပံုေဖာ္ျခင္း

၂၀၀၁ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ လန္ဒန္ကတိတ္ျပတိုက္မွာျပသခဲ့တဲ့ ၀ီလ်ံဘလိတ္ခ္ ရဲ႔ ျပပြဲကိုေရာက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီျပပြဲဟာ ၀ီလ်ံဘလိတ္ခ္ရဲ႔ ဘ၀တစ္ခုလံုး ခင္းက်င္းျပထားသလိုပါပဲ၊ သူ႕ရဲ႕ ပန္းခ်ီကားေတြ၊ ေစ်းကြက္၀င္တံဆိပ္တုံးေတြ၊ စာအုပ္ေတြအမယ္စံု၊ သူ႔ရဲ႔ပုံႏွိပ္ ကဗ်ာေတြ၊ ရုပ္ျပကဗ်ာစာအုပ္ေတြ၊ ဘိုဟီးမီးရန္းကမၻာနဲ႔ဇစ္ျမစ္လိုက္စူးစမ္းေရးသားထားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အေတြးအေခၚ စကားေျပ၊ စာတိုစာရွည္ေတြအမ်ားၾကီးပဲျပထားတယ္၊ ကြ်န္မ တကၠသိုလ္မွာတုန္းက ဘလိတ္ခ္ရဲ႔ကဗ်ာေတြနဲ႔အကြ်မ္းတ၀င္ ရွိခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႔ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကိုလဲ သင္တန္းတစ္ႏွစ္ကေလ့လာခဲ့ရတယ္၊ တစ္ခါမွ အခုလိုအစံုအလင္မၾကည့္ဖူးခဲ့ဘူး၊ ဘလိတ္ခ္ရဲ႔မ်ားျပားလွတဲ့ လက္ရာေတြၾကည့္ရင္း ျပပြဲက အခန္းတစ္ခုအလယ္မွာ  စိတ္ရႈပ္ေထြးေနာက္က်ိစြာနဲ႔ ေတြးမိတယ္။ “ဒီလူၾကီးက.. ရုးေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနပံုရတယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္လဲ မူးယစ္ေဆးစြဲေနရမယ္” လို႔ အေတြးခပ္ညစ္ညစ္ေတြးမိ လိုက္တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ တႏွစ္လံုးနီးပါး ဘလိတ္ခ္ရဲ႔အေၾကာင္း၊ ဘလိတ္ခ္ရဲ႔စာ၊ ပန္းခ်ီကားေတြ မျပတ္ေလ့လာခဲ့တယ္။ ေလ့လာရင္းမွပဲ ဘလိတ္ခ္အေၾကာင္း ေလွာင္ေျပာင္ေရးသားထားတာေတြ၊ ရႈပ္ရႈပ္ေထြးေထြး ေရးသားထားတာေတြ ေတြ႕ခဲ့ရေတာ့တယ္၊၊ ကြ်န္မအတြက္ကေတာ့ ဘလိတ္ခ္က မွန္တစ္ခ်ပ္လိုပဲ၊ ကြ်န္မတို႔ရဲ႔ကိုယ္ပိုင္အယူအဆ၊ အတြင္းစိတ္မွာ တည္ရွိေနတာေတြကို ေရာင္ျပန္ဟတ္ေစတဲ့မွန္လိုပဲ၊ ဘလိတ္ခ္မွာ ကဗ်ာဥာဏ္၊ ပန္းခ်ီဖန္တီးမႈအႏုပညာရွိတယ္။ စိတ္ပညာဆင္ျခင္သံုးသပ္ႏိုင္တယ္။ သီအိုရီပိုင္း၊ အခ်စ္စိတ္တက္ၾကြမႈ၊ ႏိုင္ငံေရးသေဘာတရား၊ လူမႈ-စီးပြား ဒါေတြအားလံုး သူ႔ဆီမွာရွိေနတယ္။ ကြ်န္မတို႔ တစ္ခုခုကို ေရြးခ်ယ္လိုက္တာနဲ႔ ဘလိတ္ခ္မွာ ရွိေနခဲ့ၿပီ။ ေလ့လာစရာေတြအမ်ားၾကီးျပည့္ေနတဲ့လူမွန္း ကြ်န္မသိလိုက္ရပါတယ္။ တကယ္ဆို ဘလိတ္ခ္ရဲ႔ ကဗ်ာေတြဟာရွည္လ်ားလွတယ္။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတြျပည့္ၿပီး ရႈပ္ေထြးပါတယ္၊ သူ႕ရဲ႔ပန္းခ်ီကားေတြဆိုရင္ လဲ မည္းမည္းသိပ္သပ္နဲ႔၊ စိတ္လႈပ္ရွားစရာၾကီးေတြ၊ တစ္ႏွစ္သာကုန္သြားေရာ ကြ်န္မအရင္သူ႔ကို သိထားတာထက္ဘာမွ ပိုမသိခဲ့ေသးသလိုပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မသေဘာေပါက္လိုက္တာက ဘလိတ္ခ္ဟာရူးႏွမ္းႏွမ္းလူ မဟုတ္သလို၊ ေဆးေၾကာင္ေနတဲ့သူလဲ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာပါပဲ။ ဘလိတ္ခ္ရဲ႔ အပိုင္း၂ပိုင္းပါ Songs of Innocence and of Experience ကဗ်ာစာအုပ္ကို ကြ်န္မေတာ္ေတာ္ေလးၾကိဳက္တယ္။ ကဗ်ာေလးေတြဟာတိုၿပီး ရိုးရွင္းလို႔ပါ၊ ကြ်န္မက ဖတ္ရနားလည္လြယ္တဲ့ ကဗ်ာမ်ဳိးေတြကိုပဲ ပိုသေဘာက်မိပါတယ္။ The Story of Adam and Eve ကို စာသင္သားေတြကမၾကိဳက္ၾကဘူး။ ကြ်န္မကေတာ့ သေဘာက်မိတယ္။ လူသားဆန္လွတဲ့ ဘလိတ္ခ္ကိုနားလည္မိတာကိုး။ အဲဒီကဗ်ာကိုဖတ္ၿပီးကြ်န္မဖတ္ဖူးထားတဲ့ ဘလိတ္ခ္နဲ႔သူ႔ဇနီး အေၾကာင္းကိုျပန္ၿပီး သတိရမိေသးတယ္။ ဘလိတ္ခ္ရဲ႔သူငယ္ခ်င္း ေသာမတ္စ္ဘတ္ထ္စ္လို႔ ကြ်န္မထင္တယ္။ ဘတ္ထ္စ္က ဘလိတ္ခ္ရဲ႔အိမ္ကိုအလည္သြားတဲ့အခါ ဘလိတ္ခ္နဲ႔ သူ႔ရဲ႔ဇနီးကို ပန္းျခံထဲမွာ ႏွစ္ဦးသားအ၀တ္အစားဗလာက်င္းလို႔ မီလ္တန္ရဲ႔ Paradise Lost  စာအုပ္ကို တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ ဖတ္ေနၾကတာေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ဘထ္ထ္စ္ကိုေတြ႕ေတာ့ ဘလိတ္ခ္က “စိတ္မရွိပါနဲ႔ကြာ၊ ဒါ အာဒံနဲ႔ ဧ၀ပဲေလ မင္းသိတယ္မဟုတ္လား” လို႔ ေျပာခဲ့တယ္တဲ့၊ ဘလိတ္ခ္နဲ႔သူ႔ဇနီး အိမ္နီခ်င္းေတြနဲ႔ ဘယ္လိုေနထိုင္ၾကလဲဆိုတာ ကြ်န္မ သိပ္ၿပီးစိတ္၀င္စားခဲ့မိတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ Burning Bright  ၀တၳဳမွာ ကေလး၂ ေယာက္ကို ေခၚၿပီး ဘလိတ္ခ္ရဲ႕ အိမ္ထဲအလည္သြားခဲ့ၾကပါတယ္။

Remarkable Creatures ကိုပံုေဖာ္ျခင္း

ၿပီးခဲ့တဲႏွစ္အနည္းငယ္ကကြ်န္မသားေလးနဲ႔အဂၤလန္ေတာင္ဘက္ကမ္းရိုးတန္း ေဒၚခ်က္စတာမွာရွိတဲ့ ဒိုင္ႏိုေဆာျပတိုက္ေလးကို ေရာက္ခဲ့ေသးတယ္။ နံရံတစ္ခုမွာ ေမရီအန္းနင္းကိုရည္းညႊန္းထားတဲ့ sketch ပန္းခ်ီကားကိုေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္၊ ေမရီက ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္းေတြအမ်ားအျပားေတြ႔ရတတ္တဲ့ လိုင္းမ္ရီးဂ်စ္က ၿမိဳ႔ေလးမွာေနထိုင္တဲ့ ၁၉ ရာစုႏွစ္ထဲက အမ်ဳိးသမီး တစ္ဦးပါ၊ အဲဒီ sketch မွာ ေမရီ႕ပံုကိုကမ္းေျခမွာ တူတစ္ေခ်ာင္းကိုကိုင္ထားဟန္နဲ႔ ေက်ာက္ေဆာင္ေက်ာက္ခဲေလးေတြ ေခါင္းေပၚျပိဳက်တာကို ကာကြယ္ႏိုင္တဲ့ ဦးထုပ္မ်ဳိးေဆာင္းထားတဲ့ပံုစံ ေရးဆြဲထားတယ္၊ ေမရီက အသက္၁၂ႏွစ္မွာပဲ သန္း၂၀၀ ေက်ာ္ သက္တမ္းရွိ တြားသြားေရသတၱ၀ါ အစ္သီယက္ေဆာ(Ichthyosaur)ရုပ္ၾကြင္းတစ္ခုလံုး အျပည့္အစံုရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ့ ပါတယ္၊ ၁၉ရာစုႏွစ္အတြင္း အမ်ဳိးသားသိပၸံပညာရွင္ေတြေတာင္ မထြန္းကားေသးတဲ့အခ်ိန္မ်ဳိးမွာဆယ္ေက်ာ္သက္ အမ်ဳိးသမီးေလးေမရီက အဲဒီအလုပ္ကို စိတ္၀င္တစားစီမံေနခဲ့တဲ့သူေလးပါ။ ေမရီက ထက္ျမက္တယ္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေတြးေခၚႏိုင္တယ္။ အမ်ားနဲ႔မတူ ထူးျခားတဲ့မိန္းကေလးျဖစ္ေနတယ္၊ ကေလးဘ၀ထဲက စူးရွတဲ့အလင္းတလက္လက္နဲ႔ ရွင္သန္ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ ေမရီရဲ႕အေၾကာင္းကို ဖတ္ခဲ့ရတဲ့အခါ၊ ေမရီရဲ႕ အလင္းက ကြ်န္မကိုယ္ပိုင္အလင္းလိုပဲ ခံစားလိုက္ရတယ္၊ ကြ်န္မသိလိုက္တယ္။ ေမရီ႕အေၾကာင္းကို ကြ်န္မေရးရေတာ့မယ္။

• ထေရစီရွဲဗါလီရဲ - Tracy Chevalier

• ဂ်ဳိဟန္နက္စ္ဗါးမီးရားရ္ - Johannes Vermeer

• ေတာ္၀င္ပန္းခ်ီျပခန္း-ေမာ္ရီးစ္ - Mauritshuis

• ပင္သစ္စကားေျပာေဒသျဖစ္တဲ့ မဲ့တီးရားျမိဳ႕ငယ္ေလး - Moutier

• ဒတ္ခ်္စာေရးဆရာ ဆီးစ္ႏူးထဲဘြန္းမ္ - Dutch novelist Cees Nooteboom

• အဂၤလိပ္ကဗ်ာဆရာ၊ ပန္းခ်ီဆရာ၀ီလ်ံဘလိတ္ခ္ - William Blake

• သမိုင္းသုေတသီ၊ ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္းစုေဆာင္းသူ ေမရီအန္းနင္း - Mary Anning

• တြားသြားေရသတၱ၀ါ အစ္သီယက္ေဆာ - Ichthyosaur

Ref: -http://www.tchevalier.com/index.html

       -http://en.wikipedia.org/wiki/Tracy_Chevalier

အလကၤာ၀တ္ရည္ဂ်ာနယ္

ဧၿပီလ ၂၀၁၁

Read More

ဟုိတုန္းကေပါ့

ဟိုတုန္းက ညမအိပ္ပဲ ပံုေတြဆြဲဖူးတယ္၊

graphic software ေတြ သံုးတတ္ခါစ Illustrator ဆို အရမ္းသေဘာက်ခဲ့တယ္၊ help ဖိုင္ေတြရွာဖတ္ မတတ္ပဲ စမ္းရင္းစမ္းရင္း မ်က္လံုးထဲ ၀င္လာတဲ့ ၀င္ေနတဲ့ ပံုရိပ္ေတြ ဆြဲၾကည့္ဖူးတယ္၊

ေမေမနဲ႔ေဖေဖပံုဆြဲတယ္၊

Twin Tower ၾကည့္ျပိဳက်ပ်က္စီးသြားတဲ့အခ်ိန္ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ပလူပ်ံေအာင္ပါလာတဲ့ပံုေတြၾကည့္ၿပီး ဆြဲတယ္၊

ပ်ဥ္းမနားက အိမ္ေရွ႔ခံုတန္းေလးမွာ ထိုင္ေနတဲ့ေမေမ့ပံု(ကေလး ကိုးေယာက္လံုးေမြးၿပီးတာေတာင္ ၀မသြားဘူး၊ ေမေမလဲသိ္ပ္ၾကိဳက္တဲ့ပံုေလး၊ အဲဒီပံုလဲ ဆြဲၾကည့္ေသးတယ္၊ အကိုေတြရဲ႔ပံုေတြကိုလဲ ဆြဲဖူးတယ္၊ အကိုအငယ္ရ႔ဲ ပံုမွာ၊ ကိုအာလား၀က္၀ံေလးေပြ႕ထားတဲ့ပုံၾကိဳက္လုိ႔ ဆြဲၾကည့္ပါတယ္၊ ကိုအာလားပံုကို သားေမႊးေလးေတြတူေအာင္မဆြဲတတ္ဘူး၊ အဲဒီေတာ့ ျဖတ္ၿပီးထည့္ၾကည့္တယ္၊ software ေတြလဲစမ္းရင္းစမ္းရင္း(စာေက်တာေပါ့ :D)၊ အစက Corel draw နဲ႔စဆြဲၾကည့္တယ္၊ Illustrator သံုးၾကည့္ေတာ့ Illustrator ပဲၾကိဳက္သြားေတာ့တယ္၊ Ilustrator မွာ ဆြဲ၊ photoshop မွာ ႏွာေခါင္းေလးေတြ ပါးစပ္ေလးေတြ ေခ်ာေခ်ာမြတ္မြတ္ျဖစ္ေအာင္ လက္ပံုစံေလး(smudge tool) နဲ႔ဖိၿပီးဆြဲၾကည့္၊ photoshop ကိုလဲ စမ္းၿပီးသံုးၾကည့္တဲ့အခ်ိန္၊ tool အသစ္သံုးတတ္ရင္ သိပ္ေပ်ာ္ခဲ့တယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္ သမၼတဘုရွ္ စစ္တျပင္ျပင္ တိုက္ပြဲေတြဆင္တဲ့အခ်ိန္၊ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ သမၼတဘုရွ္ပံုေတြ အမ်ားၾကီး၊ အဲဒါလဲ ဆြဲၾကည့္ေသးတယ္၊ ေမေမက သတင္းဂ်ာနယ္ေတြဆို မလြတ္တမ္း၀ယ္တယ္၊ ကြ်န္မက မလြတ္တမ္းဆြဲတယ္၊

သမၼတဘုရွ္က သူ႔ရဲ႕စစ္ဆင္ေရးကို Operation Infinite Justice လို႔ အမည္ေပးခဲ့တယ္၊ we want Osama Binladen "Dead or Alive" လို႔ ေၾကညာၿပီး စစ္ဆင္ေရးေတြအာဖဂန္မွာစခဲ့ၾကတယ္၊ ကြ်န္မလဲ ျပိဳက်သြားတဲ့ Twin Tower ကိုၾကည့္ စိတ္မေကာင္းေတြျဖစ္ရင္း ပံုဆြဲၾကည့္တယ္၊ မျပိဳခင္ကပံုပါဆြဲၾကည့္ဖူးတယ္၊ gif animation ေလးေတြစၿပီးစမ္းၾကည့္တဲ့အခ်ိန္၊ ေလယာဥ္ပံုေလးဆြဲၿပီးတိုက္ၾကည့္ဖူးတယ္၊ မီးေတာက္ေလးပါ ဆြဲၾကည့္တယ္၊ tool တစ္ခု မသံုးတတ္ရင္ပဲ ကိုယ့္မွာ အျပစ္ၾကီးတစ္ခုလို၊ မရရေအာင္ help ဖိုင္ေတြဖတ္ၿပီး ဆြဲၾကည့္တယ္၊ Illustrator စာအုပ္က၀ယ္လို႔မရေသးဘူး၊ တကယ္က ပိုက္ဆံလဲ အကုန္မခံႏိုင္လို႔၊

ကမၻာ့ဖလား ၂၀၀၂ မွာ အဂၤလန္နဲ႔ အာဂ်င္တီးနား ၁ ဂိုးရွိမရွိ ႏိုင္ခဲ့တုန္းက ေဒးဗစ္ဘက္ခမ္း ဂိုးသြင္းၿပီး လက္ႏွစ္ဘက္ကိုဆန႔္လို႔ေျပးထြက္လာတဲ့ပံု၊ အဲဒါကိုလဲ ဆြဲၾကည့္တာပဲ၊ အဲဒီအခ်ိန္က အင္တာနက္ကို မသံုးႏိုင္ေသးပါဘူး၊ ေမေမ ၀ယ္လာတဲ့ဂ်ာနယ္ေတြဖြ ၾကိဳက္တဲ့ပံုေတြ႔ရင္ ေသခ်ာေခါက္ၿပီး ေမာ္နီတာေဘးမွာေထာင္၊ ဆြဲၾကည့္ေတာ့တာပဲ၊ ပံုတစ္ပံုရုပ္လံုးေပၚလာရင္ ေမေမ့ကို ၾကည့္ပါဦး ၾကည့္ပါဦး ေခၚျပရတာအေမာ၊ ေမေမက တူတယ္ေျပာရင္ သေဘာေတြက်လို႔ ျပံဳးစိျပံဳးစိနဲ႔ အူျမဴးခဲ့တယ္၊ ေမေမက ဘယ္ေနရာက နဲနဲလိုတယ္ဆိုရင္လဲ ျပင္လိုက္ေမးလိုက္၊ ေမေမက ၾကည့္တတ္တယ္၊ ေ၀ဘန္ေပးတတ္တယ္၊ အကိုအငယ္ရဲ႔ ကေလးတုန္းကပံုေလးက ဆြဲျဖစ္ခဲ့သမွ်ပံုေတြထဲမွာ ေနာက္ဆံုးပဲ၊ လႈပ္တုတ္လႈပ္တုတ္ ျမင္းရုပ္ေလးစီးေနတဲ့ပုံေလး၊ ေမေမေျပာျပတာက အဲဒီတုန္းက အကိုက ဘယ္ေပၚကျပဳတ္က်လဲ မသ၊ိ အေပၚႏႈတ္ခမ္းေလးေယာင္ေနတယ္တဲ့၊ အဲဒီပံုေလးဆြဲတုန္းကဆို အက်ီက အကြက္ေလးေတြကအစ ေမာက္စ္နဲ႔ပဲ တကြက္ခ်င္းဆြဲလိုက္ group လုပ္လိုက္နဲ႔ သဘာ၀က်ေအာင္လဲ အကြက္ေလးေတြ ဟုိတြန္႔ဒီတြန္႔လုပ္ရေသးတယ္၊ ကိုယ့္ပံုကိုယ္ဆြဲတဲ့ပံု(ကေလးပံု)လဲ ၾကိဳက္တယ္၊ နဂိုပံုက မလွေပမဲ့၊ ဆြဲလိုက္ေတာ့ နည္းနည္းလွေနသလိုပဲ၊

အဲဒီပံုမွာကိုင္ထားတဲ့ အရုပ္ေလးကိုလဲ ၾကိဳက္ခဲ့တယ္၊ ေျခလက္ေလးေတြက ေဖာင္းေဖာင္းအိအိေလး၊ အဲဒီပံုရိုက္တုန္းကဆို ကားေခါင္မိုးေပၚတက္ၿပီးရိုက္ရတာ၊ ပ်ဥ္းမနားကအိမ္ေရွ႔အ၀င္မွာ ခရမ္းေရာင္ပန္းေတြသူ႔အခ်ိန္နဲ႔သူပြင့္တယ္၊ ပြင့္တဲ့အခ်ိန္ဆို အရမ္းလွတာပဲ၊ ၾကက္သြန္ပန္းလို႔ေခၚၾကတယ္ ၊အနံ႔ကၾကက္သြန္နီနံ႕လိုပဲ၊ ၾကက္သြန္ပန္းေတြပြင့္တဲ့အခ်ိန္ဆိုမိသားစုပံုရိုက္ၾကတယ္၊ ၾကက္သြန္ပန္းေတြဆြဲၾကည့္တုန္းက တပြင့္ပဲဆြဲၿပီး group ေတြလုပ္ copy လုပ္ၿပီး ဟိုထပ္ဒီထပ္၊ ဓါတ္ပံုကအတိုင္းတူေအာင္ ဆြဲၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္၊ ၾကိဳက္တဲ့ပံုဆို mouse pad ကပံုပါမခ်န္ဘူး၊ လျခမ္းေကြးေလးမွာ ေၾကာင္ေလးတြဲေလာင္းခိုေနတဲ့ပံုေလးက mouse pad ကပံုေလး၊ အဲဒီ mouse pad ကို ေဘးမွာေထာင္ၿပီး ဆြဲၾကည့္ခဲ့ေသးတာပဲ၊ ဆြဲရင္းဆြဲရင္း မိုးလင္းတဲ့ေန႔ေတြလဲ အမ်ားၾကီး၊

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ... အလုပ္၀င္ၿပီးေတာ့ ပုံေတြ မဆြဲႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႔က ပံုတူဆြဲေပးပါ ခိုင္းရင္လဲ အခ်ိန္အားမရွိေတာ့ မဆြဲႏိုင္ေတာ့ပါဘူး၊

ပံုအေဟာင္းေတြျပန္ၾကည့္ရင္း ဟုိတုန္းက ပံုဆြဲဖူးတဲ့အခ်ိန္ေတြ စိတ္ထဲ ျပန္ျပန္ ျမင္ေယာင္မိတယ္၊

ဒီေန႔အထိ ပံုတစ္ပံုမွ ထပ္မဆြဲျဖစ္ေသးဘူး၊

ပံုေတြဆြဲခဲ့ရတာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းခဲ့ေသးတယ္၊

ဟုိတုန္းကေပါ့ ...

http://phyophyohlaing.blogspot.com/2007/09/blog-post_20.html

Read More