ခရစ္ယာန္တစ္ေယာက္လို႔ေျပာတဲ့အခါ

ကိုယ္ဟာ ခရစ္ယာန္တစ္ေယာက္လို့ ေျပာတဲ့အခါ
“ငါဟာ လံုျခံဳေနပါျပီလို့”ေအာ္ဟစ္ၾကံဳးဝါးမေနပါဘူး
တိုးတိုးေလးသာဆိုပါရေစ “ငါဟာ အရံႈးကိုျမတ္နိုးခဲ့သူပါ”
ဒါေၾကာင့္ပဲ ဒီလမ္းကိုေရြးခ်ယ္ပါတယ္။

ကိုယ္ဟာ ခရစ္ယာန္တစ္ေယာက္လို့ ေျပာတဲ့အခါ
မာနေထာင္လႊားဝံ့ၾကြားလိုစိတ္နဲ့မေျပာပါဘူး
ငါဟာခြ်တ္ေခ်ာ္မွားယြင္းမႈကို ဝန္ခံလိုစိတ္ရိွေနပါတယ္
ငါ့အတြက္လမ္းျပေပးမယ့္သူ တစ္ဦးဦးကိုလဲ အလိုရိွပါတယ္။

ကိုယ္ဟာ ခရစ္ယာန္တစ္ေယာက္လို့ ေျပာတဲ့အခါ
ငါဟာ သန္မာၾကံ႕ခိုင္သူျဖစ္ဖို့ၾကိဳးစားေနမွာမဟုတ္ဘူး
ငါ့ရဲ့အားနည္းမႈကို ကိုယ့္ဘာသာသင္ၾကားေလ့လာေနမယ္၊
ျပီးေတာ့ဆုေတာင္းပါတယ္၊ ခြန္အားေတြနဲ့ေရွ့ဆက္ဖို့အတြက္ေပါ့။

ကိုယ္ဟာ ခရစ္ယာန္တစ္ေယာက္လို့ ေျပာတဲ့အခါ
ေအာင္ျမင္မႈကို ျကြားဝါမေနပါဘူး
ငါဟာရံႈးနိမ့္တာကို လက္ခံေနမွာပါ
ငါဟာ အျပစ္အေၾကြးေတြအျမဲေပးမေနနိုင္ပါဘူး၊

ကိုယ္ဟာ ခရစ္ယာန္တစ္ေယာက္လို့ ေျပာတဲ့အခါ
ငါ့ကိုယ္ကိုျပည့္စံုေနဖို့ ေတာင္းဆိုမေနပါဘူး
ငါ့ရဲ့အျပစ္အနာအဆာေတြက အထင္းသားနဲ႔
ဒါေပမဲ့ ဘုရားသခင္ကယံုၾကည္ပါတယ္ ငါဟာဘုရားသခင္နဲ့ ထိုက္တန္တဲ့သူျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုေပါ့၊

ကိုယ္ဟာ ခရစ္ယာန္တစ္ေယာက္လို့ ေျပာတဲ့အခါ
နာက်င္မႈေတြက စူးစူးရွရွရိွေနဆဲပဲ
ငါ့နွလံုးသားကကိုက္ခဲနာက်င္မႈေတြ ေဝငွေျပာျပဖို့ရိွေနေသးတယ္
ဒါေျကာင့္ ငါ သူ့(ဘုရားသခင္)နာမည္ကိုေျပာျပတာေပါ့၊

ကိုယ္ဟာ ခရစ္ယာန္တစ္ေယာက္လို့ ေျပာတဲ့အခါ
ငါတရားစီရင္လိုစိတ္ အလ်ဥ္းမရိွပါဘူး
ငါ့မွာ ဒီလိုအခြင့္အာဏာမရိွပါဘူး
ငါက ခ်စ္ခင္ဖို့ပဲ သိတာပါ။ ။

by Carol S.Wimmer
ref: http://www.promiseofgod.com/iamachristian/

Read More

အနိမ့္အျမင့္အတက္အက် အီတလီျပဇာတ္အက

 all images from

ကြ်န္မက အသက္သာၾကီးလာေရာ စတိတ္ရႈိးဆိုရင္ေတာင္ ဆံပင္ေတြဖားဖားလ်ားလ်ားနဲ႔ စင္ေပၚ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲ၊ ဟိုဒီေျပးေနတဲ့ သီခ်င္းမ်ဳိးေတြဆိုတဲ့ စတိတ္ရႈိးမ်ဳိးမွၾကိဳက္တာ၊ ၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္မွာတုန္းကဆိုရင္ စတိတ္ရႈိးလက္မွတ္ေတြေစ်းၾကီးလြန္းေတာ့ ေလးျဖဴတို႕ မ်ဳိးၾကီးတို႔ သူတို႔ေဖ်ာ္ေျဖတဲ့ပြဲေတြတစ္ခါမွ မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ဘူး၊ အစ္မကကပ္ေစးနည္း ကြ်န္မကလဲ တူတူပါပဲကပ္ေစးကခပ္နည္းနည္း၊ အဲဒီလို ပိုက္ဆံကုန္မခံခ်င္တာနဲ႔ပဲ ကန္ေတာ္ၾကီးေမွ်ာ္စင္ကြ်န္းမွာ စေန၊ တနဂၤေႏြ free show ရွိတဲ့ေန႔ပဲ စံုစမ္း၊ ရွိတယ္ဆိုသြားၾကည့္ရင္းနဲ႔  Nine Planet underground အဖြဲ႔ေတြ ဆိုတာၾကည့္ျဖစ္တယ္၊ အဲဒီအဖြဲ႔ေတြကို သိပ္ၾကိဳက္သြားတယ္၊ Reviver ကပံု႔ပံု႔ တို႔သီခ်င္းေတြလဲသိပ္ ၾကိဳက္တယ္၊ ဒါေတာင္ ပံု႔ပံု႔က တခ်က္တခ်က္ခပ္ျငိမ္ျငိမ္ ျဖစ္သြားတတ္လို႔ အားမလိုအားမရျဖစ္မိေသးတယ္၊ လူနဲ႔ စတိုင္လဲလွလို႔ၾကိဳက္ေပမဲ့ ပိုလႈပ္ေစခ်င္မိေသးတယ္၊ ေနာက္ပိုင္း အဲဒီအဖြဲ႔ေတြဆိုမယ္ဆိုရင္ ေရာက္ေအာင္သြားၾကည့္ျဖစ္တယ္၊ အေဖရယ္ အမရယ္၊ ကြ်န္မရယ္၊ အေဖကေတာ့ ကြ်န္မတို႔ဘယ္ေခၚေခၚလိုက္တယ္၊ သီခ်င္းေတြက နားကြဲေအာင္ဆူညံလြန္းေနပေစ ခပ္ျပံုးျပံဳးပဲ၊ သမီးေတြအၾကိဳက္ကို မရအရလိုက္နားေထာင္ေပးတယ္၊

ဒီမွာေတာ့ အီတလီ ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈမ်ဳိးေတြလႊမ္းမိုးေနတယ္ ဘဲလ္ဂရိတ္သားေတြကလဲ ျပဇာတ္ရုံေတြမွာ ဘဲေလးကဇာတ္မ်ဳိး၊ ဆိုပရာႏို(အျမင့္သံ)အဆိုရွင္ေတြ အဆိုနဲ႔သာသရုပ္ေဖာ္ကျပတဲ့ ကဇာတ္မ်ဳိးေတြ ၾကည့္ဖို႔၀ါသနာၾကီးၾကတယ္၊ ပင္စင္စားအဖိုးအဖြားေတြလဲ အစိုးရအေထာက္အပံ့ေတြရွိေနၾကေတာ့ ဘ၀ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ေတြမွာ ေအးေအးလူလူ ေနႏိုင္ၾကတယ္၊ ျပဇာတ္ၾကည့္ၾကတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီအိမ္လည္သြားၾကတယ္၊ အဖိုးအဖြားေတြ တစ္ေယာက္လက္တစ္ေယာက္တြဲလို႔ တလႈပ္လႈပ္သြားေနၾကတာ ဘယ္ေနရာမဆိုျမင္ေတြ႔ႏိုင္တယ္၊ ကြ်န္မအမ်ဳိးသားနဲေရွာရဲ႔ အေဖအေမလဲ သူငယ္ခ်င္းကေခၚလို႔ သြားတဲ့အခါသြား၊ သူတို႔ကသူငယ္ခ်င္းကို လွမ္းေခၚၿပီး ခ်ိန္းတဲ့အခါခ်ိန္းနဲ႔၊ နဲနဲမွ ျငိမ္ျငိမ္မေနၾကဘူး၊ သူတို႔ဘာသာ ျပဇာတ္ၾကည့္ရုံမဟုတ္ဘူး၊ ကြ်န္မတို႔ကိုပါ သူတို႔သူငယ္ခ်င္းက ျပဇာတ္ျပခ်င္တယ္ လိုက္ၾကည့္ပါလို႔ေခၚတယ္၊ ကြ်န္မကအဲဒီလိုျပဇာတ္မ်ဳိးမွ မၾကိဳက္တာ၊ တစ္ခါျငင္းတယ္ ႏွစ္ခါျငင္းတယ္၊ သံုးခါျငင္းတယ္၊ ေလး ငါးခါေရာက္ေတာ့ မေကာင္းေတာ့ဘူး၊ အဲဒီ လူၾကီး၂ေယာက္ရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကစိတ္ဆိုးေတာ့မွာမို႔ နဲေရွာက သြားၾကည့္ရေအာင္ပါလို႔ ေခၚတယ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ တနဂၤေႏြေန႔ တစ္ေန႔မွာ လူၾကီးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ကြ်န္မရယ္ နဲေရွာရယ္ပါ သြားၾကည့္ျဖစ္ၾကတယ္၊

အမ်ဳိးသားျပဇာတ္ရုံ (Narodno Pozoriste)  ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ တာတာမာမာတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကမေရာက္ေသးဘူး၊ ျပဇာတ္ရံုက ဘဲလ္ဂရိတ္ရင္ျပင္ေရွ႔နား ျမိဳ႔လယ္မွာ၊ ဟိုဟုိဒီဒီလမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္၊ အဲဒီေန႔က မတ္လ ၂၁ရက္ေန႔ ေႏြဦးရာသီစတဲ့ေန႔ပါ၊ ရာသီဥတုက သိသိသာသာၾကီးေႏြးလာတယ္၊ မိန္းကေလးေတြရဲ႔
စကတ္ေလးေတြတိုလာၾကၿပီ အေႏြးထည္ေတြပါးလာၾကၿပီ၊ ရင္ျပင္ေရွ႕နားမွာ ဆႏၵျပေနတဲ့လူတစ္အုပ္စုကို ေတြ႕လိုက္ရေသးတယ္၊ ရဲက ၂ ေယာက္ေလာက္ေတာ့ ေတြ႕လိုက္တယ္၊ မၾကာခဏ ဆႏၵျပၾကတဲ့ လူစုေတြ ေတြ႔ရတတ္တယ္၊ ဥပေဒေက်ာင္းသားေတြ scholarship ကိစၥနဲ႔ မေက်နပ္တာေတြရွိေတာ့ ဆႏၵျပၾကေသးတယ္၊ ၂ရက္ေလာက္ ဆႏၵျပၾကၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္က အာမခံေပးတယ္၊ အစိုးရကလဲသေဘာတူလိုက္ေတာ့ အဲဒီဆႏၵျပပြဲေအးေအးေဆးေဆးပဲ ၿပီးသြားခဲ့ေသးတယ္၊ ကြ်န္မတို႔ဟုိနားဒီနား လမ္းေလွ်ာက္ၾကၿပီးေတာ့ အမ်ဳိးသားျပဇာတ္ရုံကိုသြားၾကပါတယ္၊ တာတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာက္ေနၿပီ၊ အခ်င္းခ်င္းလက္ျပ အခ်က္ေပးၾကတယ္၊ အနားေရာက္ေတာ့ တာတာ့သူငယ္ခ်င္းအဖိုးၾကီး ဒရာဂီးရွာတဲ့၊ သူက မာမားကို ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္ ကြ်န္မကိုႏွင္းဆီတစ္ပြင့္ေပးတယ္၊ ႏွင္းဆီပန္းလက္လွမ္းတာကို လက္ေတြက တုန္တုန္ရီရီ၊ တုတ္ေကာက္တစ္ေခ်ာင္းကို အားျပဳလို႔၊ ဒရာဂီးရွာ ရဲ႔အမ်ဳိးသမီးၾကီး လူးဘရီးဆာလဲ ခါးေလးနည္းနည္းကိုင္းခ်င္ေနၿပီ၊ “ဒီကရာသီဥတုေတြနဲ႔ ေနသားက်ၿပီလား”လို႔ ဒရာဂီးရွာကေမးပါတယ္၊ ကြ်န္မကနားမလည္လို႔ အမ်ဳိးသားကိုေမးရတယ္၊ ကြ်န္မတို႔အတြက္လက္မွတ္ ၂ ေစာင္ ထုတ္ေပးတယ္၊ ကြ်န္မတို႔လိုက္ၾကည့္တာကိုပဲ အေတာ့္ကို၀မ္းသာအားရျဖစ္ေနၾကတယ္၊ ျပဇာတ္ရုံေရွ႕မွာ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားအရြယ္ေလးေတြ ဆူဆူညံညံ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးလို႔၊ ဆရာျဖစ္ဟန္တူရဲ႔၊ သူက ကေလးတစ္ေယာက္စီကုိလက္မွတ္ေတြ ေ၀ေပးေနတာေတြ႔လိုက္ေသးေတာ့ ကြ်န္မကသာ ဂႏၱ၀င္ျပဇာတ္ေတြမၾကိဳက္ေပမဲ့ ကေလးေတြကေတာ့ စိတ္၀င္တစားရွိေနၾကသလိုပါပဲ၊ ရုံထဲကို၀င္ေတာ့ ၀င္၀င္ခ်င္းခန္းမမွာ ေရႊေရာင္ကႏုတ္ပန္းခက္ေတြ အမိုးမွာျပည့္ေနတယ္၊ ေရႊေရာင္ကႏုတ္ေတြကေတာ့ ရန္ကုန္ကဘုရားေတြမွာ ေရႊေရာင္တ၀င္း၀င္းၾကည္ညိဳဖူးထားတဲ့ ကြ်န္မအတြက္ သိပ္မဆန္းေတာ့ပါဘူး၊ မီးဆိုင္းအၾကီးၾကီးေတြကေတာ့ေတာ္ေတာ္ၾကီးပါတယ္၊ သံုးခုက ၀င္၀င္ခ်င္းအခန္းမွာ၊ မီးဆိုင္းၾကီးေတြလွတယ္၊ မွန္ေတြ ေနရာတကာေတြ႕ရတယ္၊ ကြ်န္မကမွန္ေၾကာက္တတ္သူဆိုေတာ့မွန္ျမင္ရင္ မ်က္ႏွာခ်က္ခ်င္းလႊဲလိုက္တာပဲ၊ ကြ်န္မဘာသာဘယ္ေတာ့မွမၾကိဳက္ဘူး၊ မွန္ေတြေတြ႕ရင္လဲ မၾကည့္ဘူး၊ ၿပီးမွ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းျပန္ၾကည့္တာ၊ အဲဒါလဲစိတၱဇတစ္ခုလိုပဲ၊ အထဲမွာ ကုတ္အက်ီေတြေကာင္တာမွာအပ္ခ်င္တဲ့သူအပ္ၾကတယ္၊ အျပင္မွာပဲအက်ီအထူၾကီးေတြ ၀တ္ဖို႔လိုတာကိုး၊

ကြ်န္မတို႔၀င္လာၾကေတာ့ အခန္း ၂ တဲ့ နဲေရွာကေျပာတယ္၊ အခန္း ၂ ေရွ႔အေရာက္ တံခါးကိုဖြင့္၀င္လိုက္ေတာ့ ကဇာတ္ရုံေဘးပတ္ပတ္လည္က အခန္းေလးေတြထဲကတစ္ခန္းျဖစ္ေနတယ္၊ ဒရာဂီးရွာနဲ႔ လူးဘရီးဆာက တစ္ခန္း၊ တာတာနဲ႔မာမာက တစ္ခန္း၊ ကြ်န္မတို႔ကတစ္ခန္း၊ တစ္ခန္းမွာခံုေလးေတြ ၂လံုးတစ္တန္း ၄လံုးရွိတယ္၊ ကြ်န္မေတာ့ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္ဒရက္ကူလာရုပ္ရွင္ကိုခ်က္ခ်င္း သြားသတိရလုိက္မိေသးတယ္၊ ဒရက္ကူလာရုပ္ရွင္ထဲက ေကာင့္ဒရက္ကူလာ လန္ဒန္ကိုသေဘၤာနဲ႔ပါလာၿပီးေနာက္ပိုင္း မီနာတို႔ေလးေယာက္သား ကဇာတ္ရုံထဲၾကည့္ေနတုန္း ဒီလိုအခန္းေလးထဲကို၀င္လာတာ ျပန္ေတြးမိၿပီး အခုေနတံခါးကိုဖြင့္ “အိုင္မမ္ေကာင့္ဒရက္ကူလာ”လို႔လာမိတ္ဆက္မွျဖင့္၊ ေက်ာေတာင္တြန္႔ခနဲ႔ျဖစ္သြားတယ္၊ ေဘးအခန္းေလးေတြကေလးထပ္ရွိတယ္၊ ခန္းမၾကီးကအလယ္မွာ တဆင့္တည္းပါပဲ၊ ေဘးကအခန္းေလးေတြရဲ႔ အေပၚဆံုးအထပ္မွာေတာ့ ၾကည့္တဲ့သူမရွိဘူး၊ ျပဇာတ္စင္ေရွ႔ပရိသတ္ေတြေရွ႔မွာ တဆင့္နိမ္႔ထားၿပီး orchestra တီးတဲ့အတီးအမႈတ္ပညာရွင္ေတြက ပရိတ္သတ္ဘက္လွည့္ၿပီးေနရာယူထားၾကပါတယ္၊ ခန္းမအလယ္ကၾကည့္တဲ့သူေတြက တီးတဲ့သူေတြကို မျမင္ရပါဘူး ကာထားတယ္၊ ကြ်န္မတို႔ဘက္အျခမ္း ေနာက္အခန္း ၁ အၿပီး စင္နဲ႔ကပ္လွ်က္အခန္းေလးမွာ ကီးဘုတ္တီးမယ့္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္၊ ကီးဘုတ္လဲသံုးတာပဲလို႔ေတာင္ ေတြးမိလိုက္ေသးတယ္၊ ျပဇာတ္မျပခင္ နဲေရွာက လက္ကမ္းေၾကာ္ျငာဖတ္ၿပီး ရွင္းျပလို႔ ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းကိုေတာ ့သိထားၿပီးပါၿပီ၊ ဇာတ္လမ္းက ပီယေဆးအေၾကာင္းအခ်စ္ဇာတ္လမ္းပါ၊ Love potion (ljubavni napitak,doniceti)  တဲ့၊ composer က အီတလီလူမ်ဳိးေဒၚနီဆက္တီ၊ conductor က ဆားဘီးယားလူမ်ဳိး ဇိုရစ္ဆာမီတာ့ေဗာ္ရီနိုဗစ္ခ်္၊ director က ဘူလ္ေဂးရီးယားလူမ်ဳိး ပလာမန္းကာတာလိုဗ့္၊ သရုပ္ေဆာင္ေတြက ဆားဘီးယန္းေတြပါ၊ အဓိကအမ်ဳိးသမီးသရုပ္ေဆာင္က စနဲရြာနာဆာဗစ္ခ်္ဆာကူလစ္ခ်္(ဇာတ္လမ္းထဲမွာ သေဌးသမီး အဲလ္ဘီနာ)၊ အဓိကအမ်ဳိးသားသရုပ္ေဆာင္က ဒဲရန္မက္ဆီးမိုးဗစ္ခ်္(သေဌးသမီးရဲ႔ ခ်စ္သူ နဲေမာ္ရီနို)၊ ရဲအုပ္
ဘဲလ္ေကာ္ရဲ နဲ႔ ပီယေဆးေရာင္းသူ ဒူကာေမာ္ရာတို႔ပါ၀င္ကျပၾကမယ္တဲ့၊ ဇာတ္ေၾကာင္းကအီတလီျမိဳ႔ငယ္ေလး တစ္ခုမွာအေျခခံထားပါတယ္၊

ခဏေနေတာ့မီးေတြမွိတ္လိုက္ၿပီး conductor  အမ်ဳိးသမီးစင္ေရွ႕မွာေပၚလာတယ္၊ ပရိတ္သတ္ဘက္လွည့္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္၊ အနက္ေရာင္၀တ္စံုမွာ အျဖဴေရာင္ေငြမႈန္ေတြတျဖတ္ျဖတ္လက္ေနတဲ့ ၀တ္စံု၀တ္ထားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ခ်က္ခ်င္းပဲ လက္ေတြေလထဲလႈပ္ရွားၿပီး အတီးအမႈတ္အဖြဲ႔သားေတြကို ဦးေဆာင္ေတာ့တယ္၊ ကားလိပ္အနီၾကီးလဲ ခပ္ျမန္ျမန္ေလးပဲဖြင့္ပါတယ္၊ အခမ္းအနားအျပင္အဆင္က စင္အလယ္မွာ ေခါင္မိုးလံုးလံုး တိုင္လံုးေတြနဲ႔အေဆာက္အဦးတစ္ခု၊ ေကာက္စိုက္ပ်ဳိးႏႈတ္လုပ္ေနသူ ေလးေယာက္ေလာက္အျဖဴေရာင္အ၀တ္အစား၊ ၾတိဂံေဇာက္ထုိးပံုေခါင္းေဆာင္း၊ ေကာက္ရိုးထည့္တားတဲ့ပလိုင္းေတြလြယ္လို႔၊ အီတလီေတာျမိဳ႔ေလးကအ၀တ္အစား ဂါ၀န္ဖားဖားနဲ႔အမ်ဳိးသမီးေလးေတြ ဟိုဒီေျပးလႊားလို႔ ကေလးထိန္းအမ်ဳိးသမီးေတြ၊ ကိုယ္၀န္ေဆာင္အမ်ဳိးသမီးေလးတစ္ခ်ဳိ႔၊ ျမိဳ႔သားေယာက်္ားေလးေတြတစ္ခ်ဳိ႔ သြားလာေနၾကပံုကိုျပထားတယ္၊ အဓိကအမ်ဳိးသားသရုပ္ေဆာင္က သီခ်င္းဆိုပါတယ္၊ ဆိုဟန္ကေတာ့ အျမင့္သံဆိုပရာႏိုေတြနဲ႔ ဥေရာပသားေတြသိပ္ၾကိဳက္တဲ့ဆိုနည္းမ်ဳိးေတြ၊ ကြ်န္မနားထဲေတာ့ ဟီဟီ ဟိုဟိုပဲၾကားေနမိတယ္၊ ဘာလို႔မွန္းမသိပါဘူး၊ နိမ့္ရာကေနအျမင့္ဆံုးေရာက္သြားတဲ့အထိ ဆိုတဲ့အသံကို နားေထာင္ရတာၾကိဳက္ၿပီး အျမင့္သံကေန ဟို--ဟို ဆိုၿပီးျမန္ျမန္ၾကီးနိမ့္ခ်လိုက္တဲ့အခါ ကြ်န္မနားထဲ နားေထာင္ရသိပ္ခက္ထာပဲ မၾကိဳက္ဘူး၊ အီတလီစကားနဲ႔ပဲဆိုၾကတယ္၊ စင္ေပၚအထက္နားမွာ စာတမ္းထုိးေပးထားတဲ့လွ်ပ္စစ္boxေလးရွိတယ္၊ ကြ်န္မမွာ စာတမ္းထိုးေပးထားလဲ နားမလည္၊ ဆိုတာလဲ နားမလည္ေတာ့ နဲေရွာကပဲ တခ်ိန္လံုးရွင္းျပေပးေနရတယ္၊ တစ္ခါတစ္ခါ သူ႔အသံက်ယ္သြားမွာစိုးလို႔ ရႈး တိုးတိုး နဲ႔လုပ္ရေသးတယ္၊ သူေဌးသမီးရဲ႔ခ်စ္သူ နဲေမာရီနို ဆိုေနတဲ့အခ်ိန္မွာျမိဳ႔သားေတြက သြားလာလႈပ္ရွားရင္း နားစိုက္ေထာင္ၾကတယ္၊ နဲေမာရီနိုဆိုလို႔ၿပီးေတာ့ အမ်ဳိးသမီးခပ္ရြယ္ရြယ္ေလးေတြထဲက တစ္ေယာက္ထြက္လာတယ္ သူကစာအုပ္တစ္အုပ္ကိုင္လို႔၊ သီခ်င္းနဲ႔ သရုပ္ေဖာ္ ဟီဟီဟိုဟိုဆိုသံနဲ႔ ဆိုပါတယ္၊ သူက သူေဌးသမီးေလးအဲလ္ဘီနာတဲ့၊ အဲဒီၿမိဳ႔ကအေခ်ာဆံုးအသြက္ဆံုး ပညာတတ္မိန္းကေလးေပါ့၊ အဲလ္ဘီနာက ဂ်ာမန္ပီယေဆးအေၾကာင္း ေရးထားတဲ့စာအုပ္ကိုဖတ္ျပေနပါတယ္၊ အခ်စ္နဲ႔ပီယေဆးအေၾကာင္း စာအုပ္ေပါ့၊ စာအုပ္ဖတ္ျပေနတုန္း အဲလ္ဘီနာရဲ႔အနား ဆယ္ေက်ာ္သက္မိန္းမရြယ္ေလးေတြ၀ိုင္းၿပီး အခ်စ္အေၾကာင္းစပ္စုေနၾကတယ္၊ သူတို႔ကလဲ ျပန္ေမးတယ္ အားလံုးက unplug  ဆိုၾကတာပါ၊ စင္ေပၚမွာကအသံဖမ္းစနစ္ေကာင္းေအာင္ လုပ္ထားၾကၿပီး အသံေလ့က်င့္မႈအားလဲေကာင္းၾကေတာ့ အသံေတြကဟိန္းထြက္ေနၾကတယ္၊ သံၿပိဳင္ဆိုၾကတဲ့အခါ အင္မတန္ နားေထာင္ေကာင္းပါတယ္၊ အဲလ္ဘီနာဆိုၿပီး အမိုးလံုးအေဆာက္အဦးေပၚက ရဟတ္ယာဥ္တစ္စင္းဆင္းလာတယ္၊ အမိုးေပၚမွာနားလိုက္ၿပီး ရဲအုပ္ဘဲလ္ေကာ္ရဲ က ေခါင္းမိုးေပၚကေနျဗဳန္းဆို ေလွ်ာစင္းလာတယ္၊ ေၾကင္လိမ္ေလွ်ာစင္ေလးရွိတယ္၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔ရဲ႔တပ္သားေတြကစင္ေဘးက ၅ ေယာက္ ၆ေယာက္ေလာက္ထြက္လာတယ္ ေသနတ္ၾကီးထုတ္ကိုင္ၿပီး သီခ်င္းဆိုပါတယ္၊ ရဲအုပ္လာေတာ့ျမဳိ႔သားေတြအားလံုး ျပာျပာသလဲေျမေပၚမွာ၀ပ္လွဲၾကတယ္၊ ေၾကာက္ေနၾကတယ္၊ ေၾကာက္တာေတာင္ အဆိုနဲ႔ ေၾကာက္ၾကတယ္၊ သီခ်င္းအျပန္အလွန္ဆိုၿပီးမွ ရဲအုပ္နဲ႔ရင္းႏွီးသြားၾကေတာ့ ပံုစံမပ်က္သြားလာလႈပ္ရွားပံုကိုျပတယ္၊ ၿပီးေတာ့အဲဒီအခန္းရပ္လိုက္တယ္၊ လက္ခုပ္သံေတြတေျဖာင္းေျဖာင္းတီးၾကတယ္၊

ေနာက္တခန္းမွာ လူဆြဲတဲ့လွည္းနဲ႔ပီယေဆးေရာင္းမယ့္ေဆးဆရာဒူကာေမာ္ရာေရာက္လာတယ္၊ အ၀တ္အစားက တရုတ္ေဆးဆရာေတြပံုစံမ်ဳိးလိုပါပဲ၊ ေဆးဆရာက ျမိဳ႔ထဲလွည့္ၿပီးေဆးကို ညာၿပီးေရာင္းတယ္၊ ပီယေဆးဆိုၿပီး အရက္လို ၀ုိင္လိုမူးယစ္ေစတဲ့အရည္ေတြကို ပုလင္းေလးထဲ ထည့္ၿပီးေရာင္းတယ္၊ အမ်ဳိးသမီးေလးေတြ ေယာက်္ားေလးေတြ ၀ယ္ၾကတယ္၊ နဲေမာရီနို လဲ တစ္ပုလင္း၀ယ္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ အဲဒီပုလင္းေလးကို ဖြင့္ ဖြင့္ၿပီးေသာက္တယ္၊ သီခ်င္းေတြဆိုပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ မူးမူးရူးရူးျဖစ္လာၿပီး အဲလ္ဘီနာကို ဂရုမစိုက္ေတာ့ပါဘူး၊ တျခားမိန္းကေလးေတြနဲ႔ ပေရာပရီလုပ္ေနတယ္၊ အဲဒီေတာ့ အဲလ္ဘီနာက စိတ္ဆိုးစိတ္နာသြားၿပီး ရဲအုပ္နဲ႔ အေရာတ၀င္ေနတယ္၊ အဲလ္ဘီနာက အဲဒီျမိဳ႔ေလးက အေခ်ာဆံုးအမ်ဳိးသမီးေလး ဆိုေတာ့ ရဲအုပ္ကလဲ ျမင္ျမင္ခ်င္းသေဘာက်သြားေတာ့တယ္၊ ရဲအုပ္က အမ်ဳိးသမီးေလးကို လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းလိုက္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ နဲေမာရီနို နဲ႔လဲ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနေတာ့ အဲလ္ဘီနာ ရဲအုပ္ကိုလက္ထပ္ဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္၊ အဲဒီမွာပထမပိုင္းၿပီးသြားၿပီး ၁၅မိနစ္ေလာက္ အားလပ္ခ်ိန္ေပးတယ္၊

ဒုတိယပိုင္းစတဲ့အခါ နဲေမာရီနို ေဆြးေဆြးေျမ႕ေျမ႔သီဆိုေနပံုနဲ႔စပါတယ္၊ နဲေမာရီနိုလဲ စိတ္နာသြားျပန္တယ္၊ သူ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားၾကီးခ်မ္းသာခ်င္လာတယ္၊ ရဲအုပ္ကလည္း နဲေမာရီနိုကို အဲလ္ဘီနာအနားကေနေ၀းေ၀းေနေစဖို႔ အၾကံေတြထုတ္၊ ေနာက္ေတာ့ ရိုးသားတဲ့ နဲေမာရီနိုကို ရဲအုပ္က ေသြးေဆာင္ႏိုင္လိုက္တယ္၊ နဲေမာရီနိုလဲ ရဲအုပ္လိုပဲ အမႈထမ္းဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္၊ နဲေမာရီနိုအတြက္၀တ္စံုကို တပ္သားေတြကယူလာၾကတယ္၊ နဲေမာရီနိုပိုက္ဆံေတြရသြားတယ္၊ ၿပီးေတာ့နဲေမာရီနိုရဲ႕ဦးေလးကလဲ ဆံုးပါးသြားေတာ့ ဦးေလးဆီကအေမြေတြလဲရလိုက္ပါတယ္၊ ေဆးဆရာဒူကာေမာ္ရာဆီမွာ နဲေမာရီနို ပီယေဆးထပ္၀ယ္ျပန္တယ္၊ ပီယေဆးအရက္ေတြ ထပ္ေသာက္ၿပီး ပိုပိုၿပီး မူးမူးရူးရူးျဖစ္လာတယ္၊ ျမိဳ႔ကမိန္းမရြယ္ေလးေတြက နဲေမာရီႏိုကိုသည္းသည္းလႈပ္ၾကိဳက္လာၾကတယ္၊ နဲေမာရိႏိုေျခေထာက္ကိုဆြဲလိုက္တဲ့သူနဲ႔၊ အေနာက္က တေကာက္ေကာက္ လိုက္တဲ့သူကလိုက္နဲ႔နဲေမာရီႏိုကို မိန္းကေလးတိုင္းကသေဘာက်ကုန္ၾကတယ္၊ အဲလ္ဘီနာကေဘးကလိုက္လိုက္ၾကည့္ေနၿပီး ပိုၿပီး၀မ္းနည္းလာဟန္နဲ႔သီဆိုတယ္၊ အဲဒီအခန္းၿပီးေတာ့ကားလိပ္ခ်ထားၿပီး ကားလိပ္ေရွ႕မွာအဲလ္ဘီနာ ေခြေခြေလးလက္ေထာက္ထိုင္ခ်ရင္း ေဆြးေဆြးျမည့္ျမည့္ ဆိုတယ္၊ အဲဒီအခန္းမွာမွ ၀တ္စုံေနာက္တစ္စံုေျပာင္းပါတယ္၊ ဒီေနရာမွာ orchestra တီးမႈတ္သူေတြနားေနၾကတယ္၊ ကီးဘုတ္တစ္ခုထဲနဲ႔သီဆိုၾကပါတယ္၊ ၾကည္ျပာေရာင္လည္ဟုိက္ ဖဲသားဂါ၀န္ရွည္၀တ္ထားတယ္၊ အဲလ္ဘီနာအျဖစ္သရုပ္ေဆာင္တဲ့ စနဲရြာနာဆာဗစ္ခ်္က ထြားထြားက်ဳိင္းက်ဳိင္း၊ နဲေမာရီနိုသရုပ္ေဆာင္ကလဲ ျပည့္ၿပီး၀တယ္၊ အသက္လဲသိပ္မငယ္ေတာ့ဘူးလို႔ထင္ပါတယ္၊ မင္းသားကသြယ္သြယ္လ်လ်ဆိုရင္ ပိုၿပီးၾကည့္ေကာင္းမယ္လို႔ ထင္မိေသးတယ္၊  ေဆးဆရာဒူကာေမာ္ရာေရာက္လာၿပီး အဲလ္ဘီနာက ေဆးဆရာကို အျပစ္တင္တယ္၊ ေဆးဆရာကလဲ ဟန္ပါပါ အသံ၀ါၾကီးနဲ႔ ျပန္လည္ေခ်ပတယ္၊ သံျပိဳင္လဲဆိုၾကတယ္၊ ေနာက္ပိုင္း ရဲအုပ္ကၾကမ္းၾကမ္းရမ္းရမ္း ေယာက်္ားေလးမ်ဳိး ဆိုေတာ့ အဲလ္ဘီနာကမခ်စ္ပါဘူး၊ နဲေမာရီနိုကလဲ အဲလ္ဘီနာကိုပဲခ်စ္တာပါ၊ အဲလ္ဘီနာက ရဲအုပ္ဆီကိုနဲေမာရီနိုတပ္သားစာခ်ဳပ္ ဖ်က္သိမ္းေပးဖို႔ ပိုက္ဆံေတြေပးတယ္၊ နဲေမာရီနိုလဲလြတ္လပ္သြားၿပီး သာမန္ျပည္သူျပည္သားဘ၀ျပန္ေရာက္သြားတယ္၊ သူတို႔ အတူတူသံၿပိဳင္သီဆိုၾကတယ္၊ အဲလ္ဘီနာနဲ႔ နဲေမာရီနိုတို႔ျပန္ၿပီးအဆင္ေျပသြားၾကပါတယ္၊

ျပဇာတ္လဲၿပီးေရာ ျပဇာတ္မွာ ပါ၀င္တဲ့သရုပ္ေဆာင္ေတြ ပရိတ္သတ္ကိုႏႈတ္ဆက္တဲ့အခါ အရံသရုပ္ေဆာင္ေတြက အရင္ဆံုး ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္၊ ၿပီးေတာ့ေဆးဆရာ၊ ရဲအုပ္၊ နဲေမာရီႏို၊ အဲလ္ဘီနာ ႏႈတ္ဆက္တယ္၊  ေနာက္ဆံုးမွာမွ conductor  ဇိုရစ္ဆာမီတာ့ေဗာ္ရီနိုဗစ္ခ်္ ပရိတ္သတ္ေတြကို ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္၊ လက္ခုတ္သံေတြ တခ်ိန္လံုးၾကားေနရတယ္၊ မရပ္မနားလက္ခုပ္တီးၾကပါတယ္၊ ကြ်န္မလဲလက္ေညာင္းတဲ့အထိ မရပ္မနားတီးလိုက္ရတယ္၊

အျပန္လမ္းတေလွ်ာက္ နားထဲမွာ တက္လိုက္က်လိုက္ သီခ်င္းသံေတြပဲၾကားေနမိတယ္၊ ဒီလိုသီခ်င္းသံေတြနဲ႔ပဲ စကားေျပာၾကရရင္ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းမယ္လို႔ ေတြးမိတယ္၊ ဟုိ ဟုိ ဟို … ဟီ ဟီ ဟီ.. အသံအနိမ့္အျမင့္၊ အတက္အက် ခပ္တိုးတိုးဆိုၾကည့္မိတယ္၊ နဲေရွာကေျပာတယ္၊ “ဆိုလို႔ရတယ္၊ ျဖစ္မယ့္ပံုပဲ ေသခ်ာဆိုျပပါလား” တဲ့ သူကပဲြေတာင္းေနေသးတယ္၊

Read More

ဒီေန႔လား မနက္ျဖန္လား

ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြက သခ်ဳိင္းကိုေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္၊
အဖိုးအဖြားေတြကို ကန္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ တာတာ၊ မာမား တို႔နဲ႔ သြားျဖစ္ၾကတယ္၊
အုတ္ဂူမွာ ပန္းအသစ္လဲၾကတယ္၊ မွန္ပံုးေလးထဲက ဆီမီးခြက္အေဟာင္းကိုျပန္ထုတ္တယ္၊
ဆီအျပည့္ထည့္ထားတဲ့ဖန္ခြက္ေလးထဲ သတၱဳကြပ္ထားတဲ့မီးစာေလးကို မီးရႈိ႔ၿပီး မွန္ပံုးေလးထဲျပန္ထည့္လိုက္တယ္၊ ႏွင္းေတြဖံုးေနလို႔ ေကာ္ျပားေလးနဲ႔ နည္းနည္းခဲၿပီး ကပ္ေနတဲ့ႏွင္းေတြကိုခြဲရင္း အုတ္ဂူကိုရွင္းၾကတယ္၊ ကြယ္လြန္သြားတဲ့အဖိုးအဖြားေတြ ဦးေလးေတြ ဘယ္သူက ဘယ္သူဆိုတာေျပာျပၾကတယ္၊ အုတ္ဂူက ေက်ာက္ျပားမွာ အဖိုးအဖြားဓါတ္ပံု ဦးေလး၊ အေဒၚ မိသားစု၀င္ေတြရဲ႔နာမည္ေတြ အစဥ္လိုက္ေရးထားၾကတယ္၊ တခ်ဳိ႔ အသက္ရွင္ေနဆဲ ဦးေလး ေတြပါ နာမည္ေရးထားတာေတြလိုက္ေသးတယ္၊ ေမြးဖြားတဲ့ခုႏွစ္ပဲထည့္ထားၾကတာေပါ့၊ တာတာက သူ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ဳိ႕ရဲ႔ အုတ္ဂူေတြဆီ ပန္းေတြသြားထားတယ္၊
တာတာ နဲ႔ မာမားႏွစ္ေယာက္သား အေရွ႔မွာ တလႈပ္လႈပ္သြားေနၾကတာၾကည့္ရင္း ေနာက္က ဓါတ္ပံုရိုက္ယူထားလိုက္တယ္၊ ဓါတ္ပံုရိုက္မလို႔ ဆိုေတာ့ လူၾကီးႏွစ္ေယာက္က လွည့္ၾကည့္ပါတယ္၊
သခ်ဳိင္းမွာ ရုပ္တုေတြထားၾကတယ္၊ ေဘာလံုးကိုကိုင္ထားတဲ့ကေလးငယ္ေလးပံု၊ ဂစ္တာတီးေနတဲ့ ဂီတသမားပံု၊ ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံေရးသမားျဖစ္မယ္(မေျပာတတ္ပါဘူး မိန္႔ခြန္းေျပာေနတဲ့ပံုစံလိုရုပ္တုေတြ႕လို႔)၊ ဇနီးေမာင္ႏွံစံုတြဲရုပ္တုေတြလဲ ေတြ႔ရတယ္၊ လက္၀ါးကတ္တိုင္ေတြကို အုတ္ဂူေခါင္းရင္းပိုင္းမွာ စိုက္ထားၾကတယ္၊ ကြန္ျမဴနစ္ေတြၾကီးစိုးတဲ့ေခတ္တုန္းကေတာ့ သခ်ဳိင္းေတြမွာ လက္၀ါးကပ္တိုင္ကို လူျမင္သူျမင္မစိုက္ရဲၾကဘူး၊ ခရစ္ယာန္မွန္းသိသြားတဲ့အခါ အလုပ္မွာရာထူးတိုးမေပးတာတို႕ ဖမ္းဆီးဖို႔ၾကိဳးစားၾကတာေတြရွိခဲ့တယ္လို႔ ဆိုတယ္၊ ဆုေတာင္းပြဲေတြ ၾကီးၾကီးမားမားလုပ္လို႔မရဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ေတြ ကိုယ့္အိမ္ထဲမွာပဲ မိသားစုဆုေတာင္းပြဲေတြျပဳလုပ္ၾကရတယ္၊ မိသားစုတိုင္းမွာ စိန္႔(သူေတာ္စင္)တစ္ပါးစီ ေစာင့္ေရွာက္ေနတယ္လို႔ အယူရွိတယ္၊ စိန္႔ေတြကို သူ႔ေန႔နဲ႔ သူ အိမ္ေတြမွာ ၀တ္ျပဳဆုေတာင္းတာလုပ္ၾကတယ္၊

အုတ္ဂူေတြကိုၾကည့္ရင္ ကြ်န္မအလွည့္ဘယ္ေတာ့လဲ ... ေတြးေနမိခဲ့ေသးတယ္၊
ကြ်န္မေသရင္ ဘယ္ေနရာမွာျမွပ္ျဖစ္မလဲ ဘဲလ္ဂရိတ္ေျမၾကီးမွာလား ရန္ကုန္မွာပဲလား၊
အနာဂါတ္ဆိုတာ ၾကိဳမွမသိႏိုင္ပဲ ..
ဒီေန႔လား ... နက္ျဖန္လား ..

Read More

ဒီေန႔ညည္းမိတဲ့သီခ်င္း

မိုးလင္းတာနဲ႔ ဒီသီခ်င္းကစိတ္ထဲအလိုလိုေပၚလာတယ္၊
ကိုင္ဇာသီခ်င္းလားမသိပါဘူး၊ အမေတြေခတ္က နာမည္ၾကီးတယ္၊
ဒီေန႔ေတာ့ တခ်ိန္လံုးဒီသီခ်င္းပဲ ညဥ္းမိေနတယ္ ..

~ အေဆာင္မွာထမင္းဟင္းေတြ စားမေကာင္းရင္စိတ္မညစ္နဲ႔ ~
အတူေနရေတာ့မွ မင္းကိုခ်က္ခိုင္းမွာ ~

~ အေဆာင္မွာထမင္းဟင္းေတြ စားမေကာင္းရင္စိတ္မညစ္နဲ႔ ~
အတူေနရေတာ့မွ မင္းကိုခ်က္ခိုင္းမွာ ~

Read More

ဘုရားသခင္ရဲ႔လက္ေဆာင္ ပင့္ကူေလးတစ္ေကာင္

စစ္ပြဲအတြင္းေရွ႕တန္းတစ္ေနရာမွာ  . . .

အေမရိကန္မရိန္းတပ္သားေလးတစ္ဦးဟာ သူရဲ႔တပ္ဖြဲ႔နဲ႔ တကြဲတျပားျဖစ္ခဲ့တယ္၊ တိုက္ပြဲက ပိုပိုၿပီးျပင္းထန္လာေနၿပီ၊
ယမ္းမႈံေတြမီခိုးေညွာ္နံ႔ေတြကလဲသိပ္သည္းလို႔ ေသနတ္သံေတြ၊ ဗုံးဆံအေျမာက္သံေတြကလဲ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားခပ္စိပ္စိပ္တိုက္ခိုက္ေနၾကၿပီ၊
မရိန္းတပ္သားေလးဟာ သူ႔ရဲ႔အဖြဲ႔သားေတြနဲ႔ အဆက္အသြယ္လံုး၀ျပတ္ေတာက္ခဲ့ရၿပီ၊

တိုက္ပြဲမ်က္ႏွာစာတြင္းက ကုန္းကမူေလးေတြမွာ ဗုံးဆံထိမွန္ထားလို႔အရာအားလံုးယိုယြင္းလို႔၊ ေတာင္ကုန္းေလးေတြၾကားထဲ မရိန္းတပ္သားေလးတစ္ဦးတည္းရွိေနခ်ိန္မွာ ရန္သူစစ္သားေတြအလံုးအရင္း မရိန္းတပ္သားေလးရွိရာအရပ္ဆီလာေနၾကၿပီ၊ တပ္သားေလးဟာ အကာအကြယ္တစ္ခုခုေတြ႔လိုေတြ႔ျငား ကိုယ္ကိုတြန္႔လိမ္ေလွ်ာဆင္းရင္းနဲ႔ ခပ္ျမင့္ျမင့္ေတာင္ကုန္းတစ္ခုမွာ လႈိဏ္ကမူေလးေတြအေတာ္မ်ားမ်ားရွိေနတာေတြ႔လုိက္ရတယ္၊ သူ အလွ်င္အျမန္ပဲ လႈိဏ္ဂူေလးတစ္ခုဆီ တြားၿပီးသြားလိုက္တယ္၊ အခိုက္အတန္႔အားျဖင့္ သူ႕ဘာသာ ကာကြယ္ႏိုင္လိုက္ေပမဲ့ သိပ္မၾကာမီ ဒီေနရာတစ္၀ိုက္က ေတာင္ကုန္းေတြအားလံုး ပိုက္စိတ္တုိက္ သူတို႔ရွာေဖြၾကေတာ့မယ္၊ အဲဒီလိုသာဆိုရင္ မရိန္းတပ္သားေလးဟာ ဖမ္းမိသြားေတာ့မယ္၊ အသတ္ခံရေတာ့မယ္ဆိုတာ သူ သိေနလိုက္ပါၿပီ၊ အသက္ကိုခပ္ျပင္းျပင္းရႈလိုက္ရင္း ဘုရားသခင္ထံဆုေတာင္းဖို႔ျပင္ေတာ့တယ္၊ အခုအခ်ိန္မွာ မရိပ္တပ္သားေလးအတြက္ ဘုရားသခင္သာ အကာအကြယ္ေပးႏိုင္ေတာ့မယ္၊ သူ ဆုေတာင္းလိုက္တယ္၊
“ဘုရားသခင္ .. ဆႏၵရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ဳပ္အတြက္ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးပါ၊ အသင္ ကြ်န္ဳပ္္အတြက္ ဘာကိုပဲဆႏၵရွိခဲ့ပေစ .. သင့္ကိုကြ်န္ဳပ္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတယ္၊ အို အဖ သင့္ကိုကြ်န္ဳပ္္ယံုၾကည္တယ္၊ အာမင္” လို႔ ဆုေတာင္းခဲ့ပါတယ္၊

မရိန္းတပ္သားေလးဆုေတာင္းၿပီးတဲ့အခါ ဂူေလးထဲမွာျငိမ္ျငိမ္ဆိတ္ဆိတ္လဲေလ်ာင္းရင္း ရန္သူေတြရဲ႔ ေျခသံေတြတစ္စထက္တစ္စပိုပိုနီးကပ္လာေနတာကို နားေထာင္ေနလိုက္တယ္၊ ဘုရားသခင္ေတာ့ သူ႔အတြက္ကူညီဖို႔ဆႏၵရွိပံုမရေတာ့ဘူးလို႔  သူ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့စြာ ေတြးေနခဲ့မိတယ္၊
အဲ့ဒီေနာက္ မရိန္းတပ္သားေလးဟာ ေထာင့္တစ္ေထာင့္က ပင့္ကူေလးတစ္ေကာင္ခပ္လႈပ္လႈပ္ေျပး လာေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္၊ ပင့္ကူေလးဟာ လႈိဏ္ဂူအရွ႕ မွာ အိမ္စတင္ယက္လုပ္ေတာ့တယ္၊ သူ ေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္၊ ရန္သူေတြရဲ႔ ေျခသံေတြပိုပိုၿပီး နီးကပ္လာတာကို လဲ နားစြင့္ေနမိတယ္၊ ပင့္ကူေလးက ခပ္သြက္သြက္အလုပ္ေတြရႈပ္ေနပါတယ္၊ မရိန္းတပ္သားေလးက ++အိုး .. ငါအတြက္ အခုအခ်ိန္မွာလိုအပ္တာက အုတ္နံရံတစ္ခုလို အကူအညီမ်ဳိးေပါ့၊ ဘုရားသခင္ ငါ့အတြက္ပို႔လုိက္တာက ပင့္ကူအိမ္ေလးတစ္ခုပဲ၊ အို အဖ .. ကြ်န္ဳပ္ကို က်ီစားေလသလား++ လို႔ ေတြးမိလုိက္တယ္၊

ရန္သူေတြရဲ႔ ေျခသံေတြအနီးကပ္ဆံုးျဖစ္လာခဲ့တဲ့အခါ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ကို တတ္ႏိုင္သေလာက္လႈိက္ဂူေထာင့္ေလး မွာ ပုန္းကြယ္ေနလိုက္တယ္၊ လႈိဏ္ဂူရဲ႔ အေမွာင္ထုေလးအတြင္းက အျပင္ဘက္ကိုေငးၾကည့္ေနမိတယ္၊ အျပင္ဘက္မွာ လႈိဏ္ဂူေတြတစ္ခုၿပီးတစ္ခု ရန္သူေတြခ်ဥ္းနင္းရွာေဖြေနၾကတယ္၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ႔ရဲ႕ လႈိဏ္ဂူေလးရွိရာ ရန္သူေတြေရာက္လာၾကၿပီ၊ မရိန္းတပ္သားေလးဟာ မၾကာခင္ေတြ႔ၾကံဳရေတာ့မဲ့ ေသမင္းကို ေၾကာက္လန္႔တၾကားေတြးရင္း အသက္ကိုေအာင့္ထားလိုက္တယ္၊ သူ ေသရေတာ့မယ္၊
ဒါေပမဲ့ ေျခသံေတြဟာ လႈိဏ္ဂူထဲကို ေရာက္မလာခဲ့ပဲ တျဖည္းျဖည္းေ၀းသြားၾကတယ္၊
မရိန္းတပ္သားေလး သေဘာေပါက္လိုက္ပါၿပီ၊ ပင့္ကူအိမ္ေတြဖုံးကြယ္ေနတဲ့ လႈိဏ္ဂူထဲမွာ လူမရွိႏိုင္ဘူးလို႔ ရန္သူေတြကယူဆခဲ့ၾကတယ္၊
မရိန္းတပ္သားေလးဟာ အင္မတန္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္၊ ဘုရားသခင္ရဲ႔ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္မႈကို သူနားမလည္ခဲ့မိလိုက္ဘူး၊
“အို .. အဖ ခြင့္လႊတ္ေပးပါ၊ အဖဘုရားသခင္ခ်ေပးလိုက္တဲ့ ပင့္ကူေလးဟာ အုတ္နံရံထက္ ပိုၿပီးစြမ္းအားၾကီးတယ္ဆိုတာ ေမ့သြားခဲ့ပါတယ္” လို႔ ဘုရားသခင္ထံ သူ ေတာင္းပန္ေနခဲ့တယ္၊

ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုး တစ္ၾကိမ္ၾကိမ္မွာေတာ့ ၾကီးက်ယ္တဲ့အခက္အခဲေတြၾကံဳေတြၾကမွာပါပဲ၊ အခက္အခဲေတြၾကံဳေတြ႕လာတဲ့အခါ တစ္ခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈေတြကို အလြယ္တကူေမ့သြားၾကၿပီး ေသြးပ်က္ေျခာက္ျခားၾကေတာ့တယ္၊ ဘုရားသခင္ဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို တစ္ခါတစ္ရံ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ရိုးရွင္းတဲ့နည္းလမ္းေတြနဲ႔ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တယ္၊ ဘုရားသခင္ေပးအပ္လိုက္တဲ့ အင္မတန္ရိုးရွင္းတဲ့နည္းလမ္းေတြဟာ တကယ့္ၾကီးမားတဲ့အခက္အခဲကိုေက်ာ္လႊားႏိုင္ပါတယ္၊

ေဂ်ရုဆလင္ကို ျပန္လည္တည္ေထာင္ခဲ့သူ ေခါင္းေဆာင္နီအဲမာယာ (Nehemiah)  ရဲ႔စကားတစ္ခြန္းဟာ အစၥေရးတစ္မ်ဳိးသားလံုးကို အမွတ္ရေနေစတယ္၊
နီအဲမာယာ ရဲ႔ စကားက “ဘုရားသခင္နဲ႔ နီးကပ္ေနရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေအာင္ျမင္လိမ့္မယ္” [Nehemiah 2:20]

Ref : http://www.promiseofgod.com/godspider/

Read More

ေမရီစလဲ့စ္ဆား သို႔မဟုတ္ “အာဖရိကရဲ႔ အျဖဴေရာင္မိခင္”

image from

အာဖရိကရဲ႔ အျဖဴေရာင္မိခင္လို႔ တင္စားၾကတဲ့ ေမရီစလဲ့စ္ဆားကို ၁၈၄၈ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ၂ရက္ မွာေမြးဖြားခဲ့ၿပီး ၁၉၁၅ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ၁၃မွာ ဆံုးပါးခဲ့ပါတယ္။ ေမရီဟာ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားကို သြားေရာက္သာသနာျပဳခဲ့တဲ့ စေကာ့သာသနာျပဳအဖြဲ႔၀င္တစ္ဦးပါ၊ ေမရီရဲ႔အလုပ္မွာ အဆံုးအျဖတ္ေပးႏိုင္မႈနဲ႔ ျပတ္သားရဲ႔ရင့္မႈေပၚလြင္ေနတဲ့ ရုပ္သြင္တို႔ေၾကာင့္ ေဒသခံေတြရဲ႔ယံုၾကည္ကိုးစားမႈကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ ေမရီေဆာင္ရြက္တဲ့ခရစ္ယာန္သာသနာမႈလုပ္ငန္းေတြနဲ႔ အမ်ဳိးသမီးအခြင့္အေရးေတြကို တပ္လွန္႔ျမင့္တင္ဖို႔  စြမ္းေဆာင္မႈေတြမွာ အထူးအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။

စေကာ့တလန္ႏိုင္ငံ အမ္ဘာဒီးန္ၿမိဳ႔မွာေမြးဖြားခဲ့ၿပီး အသက္ ၁၁ႏွစ္အရြယ္မွာ ေမရီရဲ႔မိဘေတြ အလုပ္ရွာဖို႔ ဒန္ဒီးၿမိဳ႔ကို ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ပါတယ္၊ ေမရီရဲ႔ဖခင္က ရႈးဖိနပ္အလုပ္သမားျဖစ္ၿပီး အလုပ္ကျဖဳတ္ခံရၿပီး အရက္စြဲေနခဲ့ေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ စက္ရုံအလုပ္သမားအျဖစ္ အလုပ္ရသြားပါတယ္၊ ေမရီရဲ႔မိခင္ကဂံုေလွ်ာ္စက္ရုံမွာေမရီ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္လုပ္ဖို႔တိုက္တြန္းခဲ့တယ္။ ဖခင္ရဲ႔အေထာက္အပံ့မရခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြဟာ ေမရီ႕ပိုၿပီးရဲ႔ရင့္ေစခဲ့တယ္၊ ေမရီဂ်ဳံစက္မွာ ေန႔တစ္၀က္ အလုပ္လုပ္ၿပီးမိသားစုကို ေထာက္ပံ့ခဲ့သလို ေန႔တစ္၀က္က စက္ရုံအလုပ္သမားေတြအတြက္ ဖြင့္ေပးတဲ့ေက်ာင္းကို တက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒီ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ေမရီဟာ အလုပ္လုပ္ရင္း၊ ေက်ာင္းတက္ရင္း မိသားစုအတြက္သူမရဲ႔ပူပင္ေသာကေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျငိမ္းေအးေစဖို႔ ဘုရားေက်ာင္းကိုမွန္မွန္သြားခဲ့တယ္၊ ဘုရားသခင္ကို ေမရီ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ယံုၾကည္ခဲ့တယ္၊ ေဒသခံသာသနာျပဳအဖြဲ႔ထဲ ၀င္လိုက္တယ္။ ေဒသခံေတြအၾကား ေမရီရဲ႔ေခါင္းေဆာင္းနီမိန္ကေလး တံဆိပ္တပ္ခံရမယ့္ အျဖစ္အပ်က္အျဖစ္ ေက်ာ္ၾကားခဲ့ပါတယ္။ ဒန္းဒီးေဒသတစ္၀ိုက္က နာမည္ၾကီးဆိုးသြမ္းလူငယ္အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔နဲ႔ ေမရီထိပ္တိုက္ေတြ႕ခဲ့တယ္။ ဘုရားေက်ာင္းမွန္မွန္သြား သာသနာျပဳအဖြဲ႕အတြက္ အကူအညီေပးေနတဲ့ေမရီကိုအျမင္မၾကည္ေတာ့တဲ့ အဲဒီလူငယ္ေလးေတြက တစ္ေန႔ သတၱဳေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းကိုလႊဲရင္း ေမရီမ်က္ႏွာနား တိုးသထက္တိုးကပ္လာခဲ့တယ္။ အရွိန္ျပင္းျပင္း ေမရီကမ်က္ႏွာကို ေျပးရိုက္ေတာ့မယ့္ အေနအထားမွာ ေမရီကေတာ့ ေျခလွမ္းတခ်က္မွ ေနာက္မဆုတ္ပဲေနရာမွာ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ပဲ ရပ္ေနခဲ့တယ္၊ တကယ္တမ္း ေသြးပ်က္သြားတာက လူငယ္ေလးေတြပါ၊ ေနာက္ေတာ့ ေမရီကိုအထင္ၾကီးေလးစားသြားၾကတဲ့ အဲဒီလူဆိုးေလးေတြဟာ တနဂၤေႏြေန႔ေတြမွာဘုရားေက်ာင္းကို ေရာက္ေနတတ္တယ္၊ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းေတြမွာ သူတို႔အလိုလို ပါ၀င္လာၾကပါတယ္၊ ေမရီ ဘာမွမတိုက္တြန္းလိုက္ရပါပဲ လူငယ္ေလးေတြေျပာင္းလဲသြားၾကတယ္။ ေမရီကိုယ္တိုင္ အဲဒါကို အံ့ၾသ ၀မ္းေျမာက္စြာသတိျပဳမိလိုက္ပါတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းကေမရီ႔ ကိုသင္ၾကားျပသေပးတဲ့ ဓမၼမိတ္ေဆြေတြကပါ သာသနာျပဳပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔ တိုက္တြန္းခဲၾကတယ္၊ “ဘုရားသခင္ကအလိုရွိခဲ့ၿပီဆိုရင္ ဘယ္ေနရာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူသြားမယ္”လို႔ ဆိုခဲ့တဲ့ ေမရီေလးစားလွတဲ့ သာသနာျပဳသူရဲေကာင္း ေဒးဗစ္လင္းဗင္းစတုန္းရဲ႔ စကားအတုိင္း ေမရီလည္း ၂ႏွစ္ၾကာၿပီးတဲ့ေနာက္ အာဖရိကကို သာသနာျပဳခရီးစတင္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။

ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားႏိုင္ငံ(ကာလာဘာ)က အဲဖစ္ခ္လူမ်ဳိးစုေတြၾကားမွာသာသနာျပဳလုပ္ငန္းေတြစြန္႔စြန္႔စားစား လုပ္ခဲ့ပါတယ္၊ ၃ႏွစ္ေလာက္ကာလာဘာမွာ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းေတြလုပ္ေဆာင္ခဲ့ၿပီး လူျဖဴတစ္ေယာက္မွ ေျခခ်ဖို႔မရဲတဲ့ အာဖရိက အတြင္းပိုင္းေဒသတစ္ခုကိုသြားဖို႔ ေမရီ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ငွက္ဖ်ားေရာဂါအျပင္းအထန္ျဖစ္ပြားခဲ့ပါတယ္။ ဘရားသခင္ရဲ႔ အစီအစဥ္ေအာက္မွာပဲ အဲဒီေသေစႏိုင္တဲ့ေရာဂါက  ကင္းလြတ္ခဲ့တယ္၊ ေမရီ႔ရဲ ဆံပင္နီနီ မ်က္လံုးျပာျပာေလးေတြကို ေဒသခံေတြ ရင္းႏွီးလာၾကၿပီ၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ အျဖဴေရာင္မိခင္လို႔ ေဒသခံေတြကေခၚလာၾကပါတယ္။ ေမရီရဲ႔တံခါး၀မွာ ကေလးငယ္ေလးေတြ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ပိုပိုမ်ားလာၾကတယ္။ အဲဒီကေလးငယ္ေတြက စြန္႔ပစ္ခံကေလးငယ္ေလးေတြ၊  ေမရီကေခၚယူေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ေပမဲ့ မၾကာခင္မွာပဲ အဲဒီကေလးငယ္ေတြ အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ေစာင့္ေရွာက္မႈေပးဖို႔ အကူအညီ ပိုမိုလိုအပ္လာခဲ့ၿပီ၊ ေဒသခံမိန္းကေလးငယ္ေတြကလဲ အကူအညီေတြ ေပးခဲ့ၾကပါတယ္၊ ေမရီေရာက္ရွိေနခဲ့တဲ့ေဒသမွာ အမႊာကေလးငယ္ေတြ ေမြးဖြားခဲ့ရင္ အဲဒီရြာကိုက်ိန္စာသင့္တယ္လို႔ အယူရွိၾကတယ္။ ကေလးငယ္ေတြကိုသတ္ျဖတ္ စားေသာက္ပစ္ၾကတယ္။ တစ္ေန႔ ေမရီအဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကိုၾကံဳခဲ့ေတာ့ ကေလးငယ္ေတြကို သတ္ျဖတ္ပစ္ဖို႔ျပင္ဆင္ေနတဲ့ လူေတြရဲ႔ လက္ထဲက ကေလးငယ္ေလး၂ေယာက္ကိုလုၿပီး ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ခဲ့ပါတယ္၊ ကေလး၂ဦးကို ေမရီေစာင့္ေရွာက္ထားခ်ိန္မွာ က်န္းမာလွ်က္ရွိေနခဲ့ၾကေပမဲ့ ေမရီ႔ကို ကူညီေပးေနသူ မိန္ကေလးတစ္ဦးကို အမႊာကေလးငယ္ေတြရဲ႔ မိဘေတြကလိမ္လည္ၿပီး ကေလးေတြ ခဏျပဖို႔ေတာင္းဆိုခဲ့ရာက ေယာက်္ားေလးကို ရက္စက္စြာ သတ္ျဖတ္စားေသာက္ျပစ္ခဲ့ၾကတယ္။ မိန္းကေလးကိုေတာ့ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ စြန္႔ပစ္ခဲ့ၾကပါတယ္၊ အဲဒီမိန္းကေလးက ေမရီရဲ႔ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မႈနဲ႔  အသက္ရွင္သန္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေမရီရဲ႔ သမီးဂ်ာနီးအျဖစ္လူသိမ်ားလာခဲ့တယ္။

ေမရီ၂၈အရြယ္က ကာလာဘာၿမိဳ႔ကို စတင္ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီး နာမက်န္းျဖစ္တဲ့အခါ ေမြးရပ္ေျမမွာ  ျပန္လည္အနားယူခဲ့ရတယ္။ က်န္အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ အာဖရိကမွာပဲရွိေနခဲ့တယ္။ အသက္ ၃၉အရြယ္ေမရီဟာ ကာလာဘာ ေဒသကြဲေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ အတူရွိေနခဲ့ပါတယ္၊ အရပ္ ၅ေပခန္႔သာရွိေပမဲ့ စစ္သည္ေတာ္၊ လူမ်ဳိးစုေခါင္းေဆာင္၊ သားရဲလူသတ္သမား၊ စုန္းတေစပူးကပ္ေနသလို ေပ်ာက္ေစဆရာ၀န္ေတြ ျပည့္လွ်ံေနတဲ့ ကာလာဘာေဒသမွာ ခန္႔ထည္ျမင့္မားစြာပဲတိုင္းရင္းသားေတြဘက္က ရပ္တည္ခဲ့ပါတယ္။ ေမရီရဲ႔ စြန္႔စားခန္းေတြထဲမွာ လူမ်ဳိးစုေခါင္းေဆာင္ေတြအပါအ၀င္ လူေပါင္းရာေက်ာ္ ကယ္ဆယ္ကုသေပးခဲ့တယ္။ အသတ္ခံရေတာ့မယ့္  အက်ဥ္းသား၊ ေက်းကြ်န္ေတြနဲ႔ ဇနီးေတြကိုလဲ ကယ္ဆယ္ခဲ့သလို မေရမတြက္ႏိုင္တဲ့ ကေလးေပါင္းမ်ားစြာကိုလဲ ျပင္းထန္တဲ့ အယူသည္းမႈေတြၾကားက အသယ္ရွင္သန္ႏိုင္ေအာင္ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားသခင္ရဲ႔ လမ္းျပမႈနဲ႔ ေမရီအားလံုးကို ေအာင္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ၁၉၁၅ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ ၁၃ရက္ေန႔ ၊ အသက္ ၆၇ခုႏွစ္ မွာ ကာလာဘာမွာပဲ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။         ။

Ref: http://en.wikipedia.org/wiki/Mary_Slessor
Ref: http://www.wholesomewords.org/missions/islessor.html
Ref: http://www.wholesomewords.org/missions/bioslessor4.html

ေမရီစလဲ့စ္ဆားအေၾကာင္းဖတ္ခ်င္ရင္စာအုပ္ေတြက

 Books

* Robertson, Elizabeth, Mary Slessor: The Barefoot Missionary. Edinburgh: NMS  Enterprises Ltd - Publishing, Revised Edition 2008. ISBN 10: 19016635071 ISBN 13:  9781901663501
* Benge, Janet & Geoff (c1999) Mary Slessor: Forward Into Calabar. YWAM  Publishing. 205 pages. ISBN: 1576581489.
* Gruffydd, Gan Ceridwen Brenhines Y Diffeithwch (Mary Slessor)Llundain, in Welsh  published 1926.
* Livingstone, W.P. (1926) Mary Slessor of Calabar. Hodder and Stoughton.  347 pages.

Read More

အခက္အခဲေတြၾကားက စိန္႔ဆာဗာဘုရားေက်ာင္း

ေအာ္သိုေဒါ့စ္ခရစ္ယာန္ေတြအမ်ားစုရွိၾကတဲ့ ဆားဘီးယားႏိုင္ငံ ဘဲလ္ဂရိတ္ၿမိဳ႔က ဆာဗာဘုရားေက်ာင္းဟာ ေအာ္သိုေဒါ့စ္ဘုရားေက်ာင္းေတြထဲမွာ အၾကီးဆံုးလို႔လူသိမ်ားၾကတယ္၊ အဲဒီဘုရားေက်ာင္းကို စိန္႔ဆာဗာ(St.Sava) အတြက္ရည္ညႊန္းတည္ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္၊ ဆားဘီယားေခတ္လယ္ပိုင္းမွာထင္ရွားတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းပါ၊ တူရကီေအာ္တမန္အင္ပါယာစစ္သူရဲ စီနန္ပါရွားက ၁၅၉၅ခုႏွစ္မွာ ခရစ္ယာန္ဘုရားေက်ာင္းေတြမီးရႈိ႕ဖ်က္ဆီးခဲ့ရာက ဆာဗာဘုရားေက်ာင္းလဲပ်က္စီးခဲ့တယ္၊ ဘဲလ္ဂရိတ္ျမိဳ႔သားေတြရဲ႔ အလွဴေငြနဲ႔တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ေမာ္ကြန္း၀င္အေဆာက္အဦးတစ္ခုပါ၊

ဆာဗာဘုရားေက်ာင္းရဲ႔ ဗိသုကာလက္ရာဟာဘဲလ္ဂရိတ္မွာရွိေနတဲ့ ကာလာမန္ဒန္ခံတပ္၊ ျပည့္သူ႔ရင္ျပင္ တဲရာဇီရဲ၊ မိုးေမွ်ာ္အေဆာက္အဦးအယ္လ္ေဘးနီးယားနန္းေတာ္နဲ႔ ဆလာဗီယာရင္ျပင္အေဆာက္အဦးေတြရဲ႔ဗိသုကာလိုပဲ ဘဲလ္ဂရိတ္ျမိဳ႔သမိုင္းမွာ အေရးပါလွတယ္၊ ဘုရားေက်ာင္းပံုစံဟာ ဂရိေတြရဲ႕ေလးနားညီလက္၀ါးကတ္တိုင္ပံု တည္ေဆာက္ထားတယ္၊ အလယ္မွာအၾကီးဆံုးအမိုးခံုးကို ေဘးပတ္ပတ္လည္က အမိုးခံုးေလးခုနဲ႔ေထာက္ပံ့ေပးထားပါတယ္၊ အဲဒီအမိုးခံုးေလးခုရဲ႕ အတြင္းပိုင္းမွာ ပန္းခ်ီအႏုပညာလက္ရာေတြနဲ႕ ျခယ္မႈန္းထားတယ္၊ အမိုးခံုးၾကီးက မီတာ ၇၀ ျမင့္ၿပီး ေရႊျပားေတြနဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတဲ့လက္၀ါးကပ္တိုင္က ၁၂မီတာျမင့္ပါတယ္၊ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာပင္အထက္ ၁၃၄မီတာျမင့္ၿပီး ဆာဗာျမစ္အထက္ ၆၄မီတာျမင့္ေနတာေၾကာင့္ ဘဲလ္ဂရိတ္ၿမိဳ႔ရဲ႔ ဘယ္ေနရာပဲၾကည့္ၾကည့္ဆာဗာဘုရားေက်ာင္းကို ျမင္ေတြ႕ရတယ္၊ အေရွ႕ မွအေနာက္ ၉၁မီတာ၊ ေျမာက္မွေတာင္ကို ၈၁ မီတာက်ယ္၀န္းၿပီး အမိုးခံုးေတြမွာ အရြယ္အစားအမ်ဳိးမ်ဳိး ေရႊျပားလက္၀ါးကပ္တိုင္ေပါင္း ၁၈ခုပါရွိၾကတယ္၊ ေခါင္းေလာင္းေမွ်ာ္စင္မွာေတာ့ ၾသစၾတီးယန္းေခါင္းေလာင္းပံုသြင္းစက္ရုံလက္ရာ ေခါင္းေလာင္းေပါင္း ၄၉ ခုရွိေနပါတယ္၊

ဘုရားေက်ာင္းအတြင္း ၃၅၀၀စတုရန္းမီတာက်ယ္၀န္းကာ တၾကိမ္မွာ လူေပါင္း ၁ေသာင္းခန္႔၀တ္ျပဳဆုေတာင္းႏိုင္ၾကတယ္၊ ေျမတိုက္ခန္းမွာ စိန္႔လာဇာ(ဆားဘီးယန္းနဲ႔ဂရိဘုရင္တစ္ဦး)ရဲ႔ ဂူဗိမာန္ရွိေနပါတယ္၊ မ်က္ႏွာစာပိုင္းက စက်င္ေက်ာက္သားနဲ႔ ဂရင္းန္နစ္ထ္ေက်ာက္(လိပ္သည္းေက်ာက္)ေတြနဲ႔တည္ေဆာက္ထားၿပီး အတြင္းပိုင္းကေတာ့မွန္စီေရႊခ်ဒီဖိုင္းဆင္ထားတယ္၊ ပင္မအမိုးခံုးမွာေအာ္သိုေဒါစ့္ဘုရားေက်ာင္းေတြရဲ႔ရိုးရာစည္ကမ္းအရ ခရစ္ေတာ္ကိုကုိယ္စားျပဳတဲ့ (Christ Pantocrator)မွန္စီေရႊခ်ရုပ္ပံုကိုထည့္သြင္းေရးဆြဲထားၿပီး အျခားအမိုးခံုးငယ္ေတြမွာလဲ စိန္႔(သူေတာ္စင္)ေတြရဲ႔ မွန္စီေရႊခ်ပံုေတြျခယ္မႈန္းၾကတယ္၊ တူရကီစစ္ဘုရင္က ဆာဗာဘုရားေက်ာင္းကိုမီးရႈိ႕ခဲ့ၿပီး အႏွစ္၃၀၀ၾကာျမင့္တဲ့အခါ ဆာဗာဘုရားေက်ာင္းျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရးအတြက္အဖြဲ႔တည္ေထာင္ခဲ့တယ္၊ ၁၉၀၅ခုႏွစ္မွာ အေဆာက္အဦး ဒီဖိုင္းအတြက္ျပိဳင္ပြဲျပဳလုပ္ခဲ့ေပမဲ့ အစီအစဥ္ပ်က္ျပယ္ခဲ့တယ္၊ မၾကာခင္ ၁၉၁၂မွာ ပထမဘဲလ္ကန္စစ္ပြဲစတင္ခဲ့ၿပီး ဒုတိယဘဲလ္ကန္စစ္ပြဲလဲ ထပ္မံျဖစ္ပြားခဲ့ျပန္တယ္၊ ေနာက္ပိုင္းပထမကမၻာစစ္ျဖစ္ပြားလာၿပီး ဘုရားေက်ာင္း ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရးလုပ္ငန္းေတြအားလံုးရပ္တန္႔ကုန္ေတာ့တယ္၊ စစ္အၿပီး ၁၉၁၉ခုႏွစ္မွာ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရး အသင္းဖြဲ႔စည္းခဲ့ၿပီး အေဆာက္အဦးပံုစံျပိဳင္ပြဲ၀င္ ၂၂ဦး ပါ၀င္ယွသ္ျပိဳင္ခဲ့ၾကတယ္၊ ပထမဆုနဲ႔ တတိယဆုရသူေတြရဲ႔ ဒီဖိုင္းေတြကိုမေရြးခ်ယ္ခဲ့ပဲနဲ႔ ဒုတိယဆုရရွိခဲ့သူ ဗိသုကာပညာရွင္ အလက္ဇန္းဒါးဒဲေရာေကာ္ ကို ေရြးခ်ယ္လိုက္တယ္၊ ၅၁ၾကိမ္ေျမာက္ခရစ္ယာန္ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ဂါဗရီလိုေဒါ့ရြီးခ်ဲခ်္ကအုတ္ျမစ္ခ်ေပးခဲ့တယ္၊ နံရံအျမင့္က ၇ေပ၁၁လက္မအထိ တည္ေဆာက္ခဲ့ၿပီး ၁၉၄၁ ဘဲလ္ဂရိတ္ကိုမဟာမိတ္တပ္တို႔ ဗံုးၾကဲခဲ့ၿပီးေနာက္ ဘုရားေက်ာင္းတည္ေဆာက္မႈရပ္တန္႔ခဲ့ရျပန္တယ္၊ ၁၉၅၈မွာ ခရစ္ယာန္ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ဂ်ာမဲန္က နည္းပညာအသစ္ ဗိသုကာအသစ္နဲ႔ ဘုရားေက်ာင္းကိုအသစ္တဖန္ တည္ေဆာက္ဖို႔ စီစဥ္ခဲ့ၿပီး ၁၉၈၅ခုႏွစ္မွာမွဘုရားေက်ာင္းကိုျပန္လည္စတင္တည္ေဆာက္ခဲ့ၿပီး နံရံအျမင့္ေပ ၄၀ထိ ထပ္ၿပီးျမွင့္တင္ခဲ့တယ္၊  တန္၄၀၀၀ေလးလံတဲ့ပင္မအခံုးကိုမတင္ခဲ့ရာမွာ ရက္ေပါင္း ၄၀ခန္႔အခ်ိန္ယူခဲ့ရတယ္၊

၁၉၈၉ခုႏွစ္ ဇြန္လမွာၿပီးဆံုးခဲ့ပါတယ္၊ ၂၀၀၉ခုႏွစ္မွာ ဘုရားေက်ာင္းတည္ေဆာက္မႈျပည့္စုံလုနီးပါးၿပီးစီးခဲ့ၿပီး ေခါင္းေလာင္းေတြနဲ႔တံခါးေတြတပ္ဆင္ဖို႔ရွိေနဆဲပါ၊ မ်က္ႏွာစာပိုင္းအားလံုးၿပီးစီးခဲ့ေပမဲ့အတြင္းပိုင္းမွာ ၿပီးဆံုေအာင္တည္ေဆာက္ဖို႔က်န္ေနပါေသးတယ္၊ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ေတြနဲ႔ အလွဴရွင္ေတြလွဴဒါန္းတဲ့ေငြေၾကးနဲ႔သာတည္ေဆာက္ခဲ့ရတာမို႔ စိန္႔ဆာဗာဘုရားေက်ာင္း တည္ေဆာက္ေရးမွာ အခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႕ခဲ့ၾကတယ္၊ စိန္႔ဆာဗာဘုရားေက်ာင္းအားလံုးမၿပီးဆံုးခင္မွာပဲ ကမၻာ့အၾကီးဆံုးေအာ္သိုေဒါ့စ္ခရစ္ယာန္ ဘုရားေက်ာင္း အျဖစ္စာရင္း၀င္ေနခဲ့ပါၿပီ။        ။

Read More